Chapter 129: Go to a Safe Place
Жоу Лирэн хоёр гараараа чичрэн чихээ дарав, тэр сонсохыг зүрхэлсэнгүй, дахин ухаан алдах шахав.
Zhou Liren covered his ears with trembling hands, afraid to listen, feeling as if he might faint once more.
Өөрөө үхэх нь үү… гэвч өөрөө үргэлжлүүлэн амьдрахыг хүсэж байна…
Was he about to die?… Yet he still wanted to cling to life…
{Битгий ай, хүү минь.}
{“Don’t be afraid, child.”}
Зөөлөн дуу хоолой сэтгэлд эгшиглэж, байгалийн нарийн үнэр сэтгэлийн гүнээс гарч ирэх мэт.
A gentle voice echoed from within his heart, and a natural fragrance seemed to emerge from the depths of his soul.
Жоу Лирэн толгойгоо өргөхөд нэгэн хуурмаг үзэгдэл мэт эмэгтэйн дүрс өмнө нь гарч ирэн, тэр инээмсэглэн өөрийг нь харж байв. Жоу Лирэн бүх айдас нь агшин зуур алга болж нэлээд тайвширснаа мэдрэв.
Zhou Liren looked up—a phantom-like silhouette of a woman appeared before him, smiling as she watched him. All his fear dissipated in an instant, leaving him notably calmer.
Байгаа эсэх нь мэдэгдэхгүй нарийн үнэр хамрын хөндий рүү нэвтрэн, Жоу Лирэн эмэгтэйн үсний хатгуур дээрх модон цэцэг салхигүй ч ганхаж, дэлбээ нээгдэн хаагдахдаа нүдэнд харагдах цайвар алтан, Chronos хуурмаг дүрсээр хувирсан тоос мэт зүйлийг унагахыг харав.
A faint, ethereal fragrance wafted into his nostrils. Zhou Liren noticed the osmanthus flowers on the woman’s hairpin swaying gently, as if stirred by an unseen wind. Their petals opened and closed, shedding barely visible, pale golden dust akin to the phantom remnants of Chronos.
{Битгий дуу гарга, удахгүй хэн нэгэн чамайг аварч гаргана.}
{“Don’t make a sound; someone will rescue you soon.”}
[Удахгүй? Чи хэн бэ?]
[Soon? Who are you?]
{Танд жор өгсөн хүн.}
{“The one who once gave you the formula.”}
Арав гаруй секундын дараа мэс заслын ширээний өмнөх эрийн гар бага зэрэг зогсон тэр нүдний булангаар араас харвал газар дээрх тэр дүр төрх аль хэдийн алга болсон байв!
A dozen seconds later, the man standing before the operating table paused slightly. He glanced sideways behind him—the figure on the ground had vanished without a trace!
Түүний атгасан мэс заслын хутга агшин зуур улаан туяа цацруулав.
The scalpel in his grip instantly blazed with red light.
“Үл үзэгдэх? Долоо дугаар, чи мөн үү!”
“Invisibility? Seven, is that you?”
Хэн ч хариулсангүй.
No response.
“Дөнгөж Үл үзэгдэх Moxel-тэй болсон Долоо дугаар биш гэж үү?” түүний нүд нарийсав: “Хэн байх вэ.”
“Not Seven, who just acquired the Invisibility Moxel?” His eyes narrowed. “Then who is it?”
Чулуун ширээн дээр сэрсэн Ли Жинаний зовхи хүнд, нойрмоглон тэр мэс заслын хутга барьсан хүний дүр төрхийг харав.
On the stone platform, the awakened Lee Zhinan felt his eyelids heavy with drowsiness, as he gazed at the figure holding the scalpel.
“Чи… хэн бэ.”
“You… who are you?”
“Чи намайг Боолт эрхэм гэж дуудаж болно. Унт, сэрсний дараа… миний өмнөөс ууланд ороод дотор нь юу нуугдаж байгааг хар.”
“You may call me Bandage Master. Sleep. When you wake up… go into the mountains for me, and see what lies hidden within.”
Эр унтаж удалгүй тэр өөрийгөө нарийн үнэр үнэртэж байгаа мэт мэдрэн жам ёсоороо сэрсэн боловч зүүдэндээ байв.
The man fell asleep. Before long, he felt as though he smelled a faint fragrance; his senses naturally cleared, yet he woke only in a dream.
Хагархай мэдээлэл Ли Жинаний сэтгэлд гарч ирэв.
Fragmented messages flooded Lee Zhinan’s mind.
“Энэ… хачин ертөнцийн мэдээлэл үү? Хүлээгээрэй, хачин ертөнц гэж юу вэ?”
“This is… information from another dimension? Wait, what is another dimension?”
Зүүдэлсэн агуйн гадна цэцэг өвс арвин, Ли Жинан гарч ирэн одод жирэлзсэн хөх ногоон тэнгэр рүү харав. Сийрэг нарны гэрэл оддын дундуур газарт тусч, ой шувуу жиргэн цэцэг анхилан. Энэ бол хаягдсан буудал боловч дээрх материал яг саяхан тавьсан мэт.
Outside the dreamlike cave, flowers and grasses thrived. Lee Zhinan stepped out and looked up at the starry, azure sky. Thin sunlight filtered through the stars, scattering onto the ground. The forest was filled with the sounds of birds and the scent of blooming flowers. This was an abandoned campsite, yet the supplies on its racks seemed to have just been set down.
Ли Жинан алхан очин урт жад богино илдэн дээр гараа арчив.
Lee Zhinan walked over and ran his hand across the edge of a Lance dagger.
Тэр толгойгоо эргүүлэн хоол хүнс агуулсан сагс, хуяг дуулгатай хайрцаг руу харж хувцасны хайрцагнаас төмөр хүрээтэй шилэн толь авч хартал дээр нь “Ван Чаогуан”-ы царай тусч байв.
He turned his head to look at the basket of food and the crate containing armor. From a chest of clothes, he picked up a metal-framed glass mirror. Its surface flickered with a face—specifically, that of Wang Chaoguang.
Гэнэт тэр царай нэгэн хэлбэлзэн өөрөө болж хувирав.
Suddenly, the face twisted and shifted, transforming into his own.
Ли Жинан гэнэт цочин сэрэхэд гарт байсан толь газарт унав.
Lee Zhinan jolted awake, the mirror clattering to the ground.
Тэр саналаа, өөрөө Дэлхийгээс гарч нэгэн хачин ертөнцөд очсон… харин одоо өөрөө баригдсан байна!
He remembered then—he had left Earth and arrived in a strange world… and now, he had been captured!
Бүх багийнхан хүнд задарч үхсэн бөгөөд хамгийн түрүүнд нь Ван Чаогуан байв! Зөвхөн тэр анхилуун бөмбөлгийн жорыг олж авсан учраас!
The entire team had been dissected and killed, and Wang Chaoguang was the first to suffer! All because he obtained the pill formula!
Харин хүзүүнээс доош боолтоор ороогдсон тэр залуу Ван Чаогуаныг тоо томшгүй хэсэг болгон зүсэж, бүр зарим хэсгийг нь хамт явсан бусад хүний биед хийсэн…
And that freak with bandages wrapped around everything below his neck sliced Wang Chaoguang into countless pieces, even stuffing some parts into the bodies of his traveling companions…
“Би яаж Ван Чаогуаны царайтай байна вэ!”
“How could I have Wang Chaoguang’s face?!”
Ли Жинан нэг дор газар суун унасан нь цочирдсон учраас түүний сэтгэлд ямар нэгэн зөн совин байсан.
Li Zhinan instantly collapsed to the ground; the shock came from a dread that had already taken root in his heart.
Тэнгэр газар гэнэт гажин нэгэн бурхан чөтгөр мэт дүр төрх агаарт зогсон нэг алгад газар хагарав. Ли Жинан өөрийн оюун санаа хэсэг хэсгээрээ урагдаж, дахин анхилуун үнэр болон дахин цугларсныг мэдрэв.
Heaven and earth twisted violently as a godlike figure hovered in the air, striking down with a single palm. The land shattered beneath. Li Zhinan felt his very spirit torn into fragments, only for them to recondense as an elusive fragrance.
Хуурмаг дүрс хөмсгөө зангидан өөртөө шивнэв: “Ийм хүнд гэмтсэн байж миний оюун санааны дайралтыг хасаж чадсан…”
The phantom frowned and muttered, “Injured this badly, and yet you can still neutralize my mental assault…”
Бодит байдал дахь чулуун ширээн дээр Ли Жинаний зангидсан хөмсөг аажмаар сулрав.
On the stone platform in reality, Li Zhinan’s tightly furrowed brow slowly began to relax.
……
……
Агуйн гадна хүнд тэврэгдэн хурдан зугтаж буй Жоу Лирэн өөрийгөө газраас нэг метр орчим өндөрт хөвж байгааг гайхан анзаарсан боловч нэгэн байгаа эсэх нь мэдэгдэхгүй хүний дүрсний тойм өөрийг нь тэвэрч байсан бөгөөд хэрэв хурд нь бага зэрэг удааширвал өөрөө унах магадлалтай.
Outside the cave, Zhou Liren, who was being held and quickly carried away by someone, was startled to find himself suspended about a meter off the ground. A faint, humanoid outline was clutching him, but if its speed dropped even slightly, he risked falling.
Хурдан давхисаар нэлээд удсаны дараа Жоу Лирэний гутлын өсгий нэгэн бут сөөгт хүрэхэд навчнууд дээр тэдний ууланд орохдоо хийсэн тэмдэг харагдав, өөрөө үнэхээр гарсан юм уу?
After running for a while, Zhou Liren’s heel brushed against a bush, and he glimpsed markings on the leaves—the same signs they had made when entering the mountains. Had he really made it out?
Дараа нь тэр өөрийгөө үл үзэгдэгч хүн газарт тавьсныг мэдрэв. Хажуугийн агаарт нэгэн царайлаг дүр төрх тодров.
Soon after, he felt himself being set down by the invisible person. From the air around him, a handsome figure emerged.
“Эцэст нь тэр аймшигт залуугийн гараас чамайг аварч гаргалаа.” залуу урт амьсгаа авч хөнгөн инээмсэглэв.
“Finally managed to rescue you from that terrifying bastard,” the young man said with a long sigh, breaking into a relieved smile.
“Баярлалаа, баярлалаа.”
“Thank you, thank you so much.”
Жоу Лирэн уйлах шахаж, үнэхээр хэн нэгэн өөрийг нь аварсан! Тэр тэр даруй эргэн мөргөхөд бэлтгэсэн боловч хажуугийн залуу түүнийг барин зогсоов.
Zhou Liren nearly broke down in tears—someone had actually come to his rescue! He immediately turned around, ready to kowtow in gratitude, but the young man beside him caught him by the arm.
“Зүгээр, надад баярлах хэрэггүй, би зүгээр л хажуугаар өнгөрч байсан.”
“No worries, no need to thank me. I just happened to pass by.”
Залуу тонгойн: “Хөө, азаар чамд хүрэхэд чи дуу гаргаагүй, үгүй бол би ч чамайг аварч чадахгүй байсан.”
The young man crouched down. “Heh, good thing you didn’t make a sound when I touched you. Otherwise, I wouldn’t have been able to get you out.”
Жоу Лирэн ханцуйгаараа нүдээ арчин нулимстай нүдээрээ хачин харцаар:
Zhou Liren wiped his eyes with his sleeve. Blinking through teary lashes, he asked in confusion:
“Чи чадвараараа надад дуу гаргахгүй бай гэж хэлээгүй юм уу?”
“But wasn’t it you who told me, using your ability, not to make a sound?”
“Аа? Би?”
“Huh? Me?”
Залуу учир мэдэхгүй түүн рүү харж хуруугаараа өөрийгөө заав: “Би хэлээгүй ээ, хөө, чи айгаад галзуурчихаагүй биз.”
The young man stared at him, bewildered, pointing a finger at himself. “I didn’t. Hey, you haven’t lost it, have you?”
“Үгүй, үгүй, зөвхөн тэр үед хэн нэгэн надад дуу гаргахгүй бай гэж хэлсэн, дараа нь чи намайг тэврэн гүйгээд гарсан. Өө, намайг Жоу Лирэн гэдэг, их аврагч таны нэр хэн бэ?”
“N-no, it’s just that… someone told me to stay quiet at the time, and then you picked me up and bolted. Er, my name’s Zhou Liren. May I ask, my great benefactor, who you are?”
“Ийм хачин юм уу? Би юу, мм…” залуу хөмсгөө зангидан бодов, өөрийн төлөвлөгөөг хэнд ч хэлээгүй байсан боловч яагаад хэн нэгэнд ажиглагдсан юм бэ.
“How odd. Me? Well…” The young man frowned in thought. He hadn’t mentioned his plan to anyone, so how could someone have been spying on him?
“За, чи намайг Цаг Шилжилт гэж дуудахад болно.”
“Never mind. Just call me Shi Qian, then.”
Залуу инээмсэглэн энэ хүний мөрөн дээр алгадан: “Мэдээж Цаг Шилжилт гэх нэрийг хэрэглэдэг нь ганцхан би биш, тиймээс чи намайг одоогийн нууц нэрээр… Сүүдэргүй гэж дуудаж болно.”
The young man chuckled and clapped this person on the shoulder, saying, “Of course, I’m not the only one using the name Shi Qian, so you can call me by my current alias… Wu Ying.”
Сүүдэргүй босон алсыг хартал нэг лийн зайд тоо томшгүй шувууд цочоон нисэж, Ян Зицанаас анхилуун бөмбөлөг худалдаж авсны дараа ууланд ан хийж буй ямар нэгэн баг ойртож ирсэн байх.
Wu Ying rose and gazed into the distance; a mile away, countless birds were startled into flight. A hunting party that must have bought incense pellets from Yang ZiCang was drawing near as they ventured into the mountains.
Тэр өөрийн нэгэн цагт Chronos сольсон залууг бодов.
His thoughts turned to the young man he had once exchanged Chronos with.
Нөгөө тал богино хугацаанд Давтамжгүй газарт ийм их хөдөлгөөн үүсгэнэ гэж бодоогүй, хотынхоо зэрэглэлийг хурдан дээшлүүлж чадсан хүн гэгдэх зүй ёсоор.
He hadn’t expected the other to stir up such a commotion in the Shibin Wastes in such a short time, truly worthy of someone who could rapidly elevate his city’s ranking.
“Тэгэхээр мэдээллийн наймаачнаас Ян Зицаний тухай дахин мэдээлэл цуглуулах хэрэгтэй бололтой. Магадгүй түүний хажуугийн хүмүүст ямар нэгэн нууц ажиглалтын чадвар байж болох юм.”
“Looks like I need to gather more intel on Yang ZiCang from information brokers. Perhaps someone close to him possesses some covert surveillance ability.”
“Чи юу гэж хэлээд байна?”
“What are you mumbling about?”
Жоу Лирэн өөртөө шивнэж буй Сүүдэргүйг харвал залуу толгойгоо өргөн инээв:
Zhou Liren stared at Wu Ying as he muttered under his breath. The young man suddenly looked up, smiled, and said:
“Юу ч биш. Энд гадаад талд холгүй, өөрөө гар, мм, аюулгүй байдлын үүднээс чи цаашид өмнөх овоохойн бүсэдээ буцаж болохгүй.”
“Nothing. It’s not far from here to the outside now—get yourself out. And for safety’s sake, don’t go back to your old Peng Zone anymore.”
Жоу Лирэн Сүүдэргүйн саяхны хэлсэн “Цаг Шилжилт”-ийг бодсоор байв, тэр нь Усан Хязгаарын нэр биш үү.
Zhou Liren was still pondering Wu Ying’s mention of “Shi Qian” just now—wasn’t that a name from the Water Margin?
“Тэгвэл би одоо хаашаа явж болох вэ…”
“Then where can I go now…”
Жоу Лирэн гэнэт гэрээ алдсан хүүхэд мэт сэтгэлдээ тулгуургүй асуув.
Zhou Liren asked, feeling like a child who had suddenly lost his home, his heart directionless.
“Яг одоо мэдээж хамгийн аюулгүй газарт очих хэрэгтэй.”
“For now, go to the safest place, of course.”
“Хамгийн аюулгүй…”
“The safest…”
“Бас саяхны хүний мэдээллийг дур мэдэн задруулж болохгүй, хэрэв чиний хайсан хүн маш хүчтэй биш л бол.”
“Also, don’t casually reveal the info about that man just now—unless the person you’re seeking is very strong.”
Хажуугаас гэнэт модны навчны үрэлт сонсогдов. Жоу Лирэн айсан харцаар харсны дараа зөвхөн гүйж өнгөрсөн зэрлэг туулай болохыг мэдэв. Гэвч энэ нь түүнд энэ газар аюулгүй биш гэдгийг сануулав.
Suddenly, the rustling of leaves sounded beside him. Zhou Liren glanced in fear, only to find it was a wild hare that had scampered past. But it also reminded him that this place was not safe.
“Маш хүчтэй? Хэр хүчтэй байх ёстой вэ, чам шиг хүчтэй хүн үү?”
“Strong? How strong does he have to be? As strong as you?”
“Би хүчтэй биш.” Сүүдэргүй инээн гараа дэлгэн нэг чиглэл рүү заав: “Том А талын барааны багийн ахлагч шиг хүчтэй хүн л түүнийг дийлж чадна.”
“I’m not strong at all,” Wuying said with a grin, spreading his hands before pointing in a direction. “You’d need someone as strong as that big shot Cargo Crew leader to be able to deal with him.”
“Чиний хэлэх нь…”
“You mean…”
Жоу Лирэн төөрөгдсөн байдалтай амаа нээн хаав.
Zhou Liren muttered vaguely, then clamped his mouth shut.
Тэр аль хэдийн хаашаа явахаа мэдсэн байв.
He already knew where he needed to go.
……
……
Маргааш өглөө Ян Зицан Боболитэй холбогдож байв.
The next morning, Yang Zicang was contacting Po Po Li.
“Мори сэрээгүй хэвээрээ юу?”
“Morris still hasn’t woken up?”
Мэдрэх дүрслэл дэх буржгар шаргал үстэй залуу ч их сандарч байв. Моригийн орны хажууд хоёр эмч зогсон дусал хийж шим тэжээл өгч байв.
Sensing the anxious expression of the curly-haired youth in the vision, he saw two doctors standing by Morris’s bed, hooking him up to an IV for nutritional support.
{Үгүй, одоог хүртэл сэрээгүй.}
{No, he still hasn’t woken up yet.}
Эдгээр эмч нар ч ямар асуудал байгааг шалгаж чадахгүй байв.
These doctors can’t even figure out what’s wrong.
Өөрөө зөвхөн Морид асуудалгүй байхыг залбирах л үлдлээ.
All I can do is pray Morris pulls through.
Холболтыг тасалсны дараа Ян Зицан дөнгөж сая Луо Биний майхан дотор дагуулж орсон хүн рүү харав. Тэр маш хумигдан буланд суусан бөгөөд нэгэн “танил хүн” байв, яг л гурван зуугаар өөрт нь жор зарсан тэр хүн.
After cutting the connection, Yang Zicang turned his gaze to the person who had just been brought into the tent by Robin Lo. The man sat crouched nervously in the corner, a veritable “old acquaintance”—none other than the one who had sold him the recipe for three hundred flowers.
Ян Зицан нэгэн шинээр хийсэн сандал татан:
Yang Zicang pulled over a newly made chair.
“Лирен эрхэм үүр цайхаас өмнө ойролцоо ирсэн гэж сонсов, жорын асуудлаас болсон уу?”
“I heard Mr. Li Ren has been around since the early hours. Is it about the recipe?”
“Үгүй үгүй үгүй, жор гэх зүйл зарагдсан бол зарагдсан.” Жоу Лирэн толгойгоо доошлуулан түгдрэн хэлэв.
“No, no, no — that recipe thing, once it’s sold, it’s sold.” Zhou Liren lowered his head, stammering.
Гайхмаар.
Unexpected.
Ян Зицан түүн рүү дахин хоёр харцаар харж, царайнаас нь нөгөө тал их хэмжээний цочролд орж, маш аймшигт үйл явдал туулсныг харсан бөгөөд хүний нүүр царай нь хэлбэрээ алдах шахам ядарсан байв.
Yang Zicang shot him a couple more glances. From the look on his face, they could tell the man had been severely terrified — no, endured an utterly horrifying ordeal, his entire haggard visage nearly warped beyond recognition.
“Юу болсон бэ?”
“What happened?”
“Би, бидний хүмүүс олон хүн үхсэн, ууланд. Мангаснаас биш, хүнээс.” тэр үгээ олж ядан хэлэв.
“Me… my people… too many dead, in the mountains. Not at the hands of monsters — humans.” His words came out jumbled and incoherent.
Жоу Лирэний агуй дахь аймшигт үйл явдлын тухай яриаг сонсож дуусаад Ян Зицан хүндэтгэлтэйгээр мөрөн дээр нь алгадав.
After listening to Zhou Liren recount the nightmarish experience inside the cave, Yang Zicang solemnly patted his shoulder.
“Гашуудлыг хүлээн ав.”
“My condolences.”
Энэ Давтамжгүй газарт хаана юм болдоггүй гэж, ийм хүнтэй таарвал нөгөө талын залуу өөрөө азгүйдээ л буруутгах.
On the Shibin Wastes, where wasn’t trouble brewing? Running into a scumbag like that meant that unlucky bastard had only their own bad fortune to blame.
Гэвч ийм гаж дүрүүдээс сэрэмжлэх нь зүйтэй бөгөөд Санаа зоволтгүй овоохойн даргын туршлага арвин байсан нь Юан Шюэлин зөвхөн шийтгэл хүлээн туслахаар ирээгүй юм байна.
But a twisted psychopath like that was worth keeping a close eye on. This was yet another sign of Wuyou Penglord’s seasoned wisdom—meither had Yuan Xuelin truly been sent here wholly under the guise of banishment to lend a hand.
“Урилгагүй ирж тусласан хүмүүст бага зэрэг илүү Chronos хуваарилах хэрэгтэй.”
“Better split a bigger portion of Chronos among those uninvited helpers.”
Ян Зицан урт амьсгаа авсны дараа цээжин дээрх Moxel гэрэлтэн нэгэн хугарсан шугам гарч эсрэг талын сандал дээр дүрэмтэй сууж буй Жоу Лирэн рүү тусав.
Yang Zicang let out a long sigh, then the Moxel on his chest flickered. A jagged beam shot out toward the chair where Zhou Liren sat stiffly across from him.
“Энэ бол таван мянган Chronos, миний чиний жорыг бүрэн худалдан авсан гэж үзээрэй, цаашид нууц жороо мэддэг гэдгээ бусдад бүү хэл, чи үүнийг хамгаалж чадахгүй.”
“Here’s five thousand Chronos. Consider it a buyout for your recipe. From now on, don’t let anyone else know you’ve got that secret — you can’t protect it.”
Жоу Лирэн уйлах шахав.
Zhou Liren nearly broke into tears.
Өөрөө үнэхээр хамгаалж чадахгүй.
He truly didn’t have what it took to safeguard it.
Жор олж авснаас хойш одоог хүртэл зөвхөн жор авахыг хүссэн хоёр хүнтэй таарсан бөгөөд нэг нь өөрт нь Chronos өгсөн, нөгөө нь ах дүү нарын амь насыг авсан. Хэрэв өөрөө олон үг хэлснээс болж дахиад хэдэн жор авахыг хүсэгч ирвэл үнэхээр тэсвэрлэж чадахгүй.
From the moment I obtained the formula up to now, I’ve only encountered two people who wanted it—one gave me Chronos, and the other took my brothers’ lives. If I spilled the beans and more came after the formula, I really couldn’t hold out anymore.
Тэр дахин жор мэддэг гэж хэлэхийг зүрхэлсэнгүй, үнэхээр мартагдахыг хүсэв.
He never dared to mention knowing the formula again, even wishing he could truly forget it.
Ян Зицан босон шүүгээнээс усны аяга авч нэг балгаад дур мэдэн:
Yang Zicang got up, picked up a cup from the cabinet, took a sip of water, and said casually:
“Чи саяхан хэн нэгэн чамайг тэврэн гарч ирсэн гэж хэлсэн. Ямар хүний хурд ийм хурдан юм бэ, тэр бас энэ зүг ирсэн үү?”
“You just said someone picked you up and ran out. Who’s that fast? Did he come over here too?”
“Үгүй, үгүй. Түүний хурд хурдан биш, зөвхөн үл үзэгдэж чаддаг.”
“No, no. He wasn’t fast—just able to turn invisible.”
“Үл үзэгдэх?” Ян Зицан цайны аяга барьсан гараа зогсоов.
“Invisible?” Yang Zicang paused, the cup in his hand freezing mid-motion.
Leave a Reply