Chapter 48: Proxy Contract -1
{Бэртэл нь гол асуудал биш, бид төв байр руу очиж эдгээх чадварыг олох боломжтой. Гэхдээ Ма Чаогийн чадварыг эсэргүүцэх боломжгүй… энэ нь түүний Шяоюйг явуулсан шалтгаан байх. Тэр дараагийн нойрны шөнө дундыг давахгүй байж магадгүй.}
{The injury isn’t the real issue; we should be able to find healing abilities at headquarters. However, Matt Chao’s ability is something we can’t deal with… That’s probably why he let Xiao Yu go. She might not survive the next deep sleep of midnight.}
[Энэ юу гэсэн үг вэ?]
[What does that mean?]
{Жао Анлон нэг удаа хэлэхдээ, Ма Чаогийн бай болсон хэн боловч нойрондоо түүний илдэнд үхнэ гэжээ. Одоогоор бид түүнийг аль болох унтуулахгүй байх хэрэгтэй. Үгүй бол Ма Чао шууд манай бааз руу орж ирж чадна.}
{Zhao Anlong once said that anyone Matt Chao sets his sights on will die by his sword in their sleep. For now, all we can do is keep her from falling asleep. Otherwise, Matt Chao could directly enter our base.}
“Хараал идсэн новш.“
「Damn bastard.」
Ян Зицан нударгаа зангидав.
Yang Zicang clenched his fists.
Ма Чао гэгч арван долоо, арван найман настай охинд харгис хандав.
That so-called Matt Chao actually dared to lay a deadly hand on a girl of seventeen or eighteen.
Энэ мөчид Ян Зицаны сэтгэл самуурч, Шуудангийн тэмдэгийн ертөнцөд орох илүү бэлтгэл хийх сэтгэл зүрхгүй болов. Эцсийн эцэст энд бас материал ховор, генератор эсвэл уурын хөдөлгүүр, эсвэл машин хэрэгсэл гэх мэт өндөр технологийн эд зүйлс хайх анхны төлөвлөгөөгөө орхихоос өөр аргагүй болов.
At this moment, Yang Zicang’s mind was in turmoil, leaving him with no mood to prepare more fully for entering the Yore-Realm. After all, resources here were scarce too, and the original plan to seek out high-tech items—such as generators, steam engines, or lathes—had to be abandoned.
[Надад хэдэн өдөр өг, би түүнийг өөрийн гараар дуусгана.]
[Give me a few days, and I’ll personally finish him off.]
Үүнийг бодохоор Ян Зицан ууртайгаар тэр 1N хөрөнгө оруулалтыг буцааж, оюун санааны холбоог тасалж, Лян Шид ширүүн дуугаар:
At the thought of this, Yang Zicang, vexed and furious, took the initiative to return the 1NInvest, severed the Syn-Link, and spoke harshly to Liang Xi:
“Лян Ши, жаахан дараа чи надтай хамт шинэ байрлал руугаа буцах хэрэг гарна.“
“Liang Xi, I’ll trouble you to come with me again later to our new stronghold.”
“Цэвэрлэгээ хийх үү?“
“Are we going to clean up?”
“Үгүй, би тэнд дахин буцах ёстой.“
“No, I’m going back there again.”
Лян Ши цочирдон түүн рүү харав. Одоо өсвөр насны хүүхэд үнэхээр атаархаж, тэр ч гэсэн ороод чадвар олж авахыг хүсч байв.
Liang Xi stared at him in shock. At this moment, the youth was genuinely envious—he too longed to go in and acquire a skill.
……
……
Хэдэн цагийн дараа, хоёул ус, хоол хүнс, цахиур чулуу, хэдэн ном, нэг илд авч шинэ огтлолцол руу буцахаар бэлтгэв.
A few hours later, the two carried water, food, flint, several books, and a sword, preparing to return to the new cross-point.
Луо Бин анх дагахыг хүссэн боловч Ян Зицаны хүйтэн ширтэлтэнд зогсов.
Robin Lo had originally bounced along eagerly wanting to follow, but was met with a cold glare from Yang Zicang.
Хоёрыг холдон одохыг харсан Луо Бин шогшин:
Watching the two leave, Robin Lo clicked his tongue.
“Энэ Ван Юань үнэхээр тэнэг юм.“
“This Warren Wang is a real fool.”
……
……
Энэ удаад өвсөн дэвсгэр дээр зөөлөн хивс дэвссэн бөгөөд зун ч гэсэн өөр орон зайн доторх температур тийм ч өндөр биш байв.
This time, the straw mat was covered with a soft wool blanket. Though it was summer, the temperature in the dimensional space was not high.
Хажууд нь хэдэн гарын авлагын ном байсан—анхан шатны физик, хими, эм судлалын материалууд. Илд ба металл бөмбөг биеийн нөгөө талд байхад, хөшөөг Ян Зицан гартаа барив.
Nearby lay several reference books—basic materials on physics, chemistry, and pharmaceuticals. The sword and metal sphere rested on the other side of his body, while Yang Zicang held the statue in his hand.
Эдгээрийг Лян Ши унтсаны дараа холдуулж болно гэж тэр зааварласан.
He had instructed Liang Xi that these items could be moved away once he fell into a deep sleep.
Түүнчлэн Лян Ши өөрт байсан үлдсэн мянган жилийн Chronos-оос долоон зуун жилийг түүнд хувааж өгсөн.
At the same time, Liang Xi had split seven hundred years from the remaining millennium of Chronos on his body, passing it to himself for unforeseen needs.
Тэр дотор нь юу ч хамаагүй том үймээн гаргахаар шийдсэн бөгөөд хүчирхэг чадваргүйгээр өөрөө хэдэн өдөр ч амьдрахгүй байв.
He had firmly resolved to stir things up to no end inside—without a powerful ability, he wouldn’t last more than a few days.
Баруун гараа өргөхөд Moxel-ийн гэрэл хурууны үзүүрт гарч, дугтуй шиг хэлбэрт хуримтлагдаж, эргэн тойрны орчин эргэлдэн холилдов.
Raising his right arm, Moxel glimmered into radiance at his fingertip, condensing into a shape resembling an envelope, as the surrounding environment swirled in chaotic rotation.
[Би энэ бүрэн Шуудангийн тэмдэгийг хоёр дахь удаагаа ашиглаж эхэллээ, үлдсэн ашиглах тоо 1/3.]
[I begin using this complete postal emblem for the second time, remaining uses 1/3.]
Ухамсар татагдаж, дахин эргэлдэх хуй салхинд аваачигдаж, оюун санааны ертөнцийн нөгөө төгсгөл рүү илгээгдэв.
Consciousness was extracted, once again drawn into the chaotic vortex, hurled toward the distant end of the mind’s realm.
[Алдагдсан хаант ордны өргөө, Цэнхэр цагаан од танд үйлчилж байна.]
[The Lost Court, Star of Cyan and White, at your service.]
……
……
“Га, гаг га.“
“Caw, caw, caw.”
Хэсэг зэрлэг нугас сандарч далавчаа дэвэн нисэв.
A flock of wild ducks, startled, flapped their wings and flew away.
Ян Зицан толгойгоо барин босож, өөрийгөө өмнөх гарсан уулын орой дээр гарч ирснийг олж мэдэв.
Yang Zicang held his head as he rose, realizing he had once again appeared on the same hilltop where he had left last time.
Өмнөх хувцас алга болж, оронд нь энэ удаад өмссөн хувцас байв. Тэдгээр эд зүйлс ч мөн бүгд дэргэд нь тарсан боловч жижиг хөшөө байхгүй байсан нь өмнөх удаа тэр ‘номын хуудас’-гүй орж ирсэнтэй адил байв.
The clothes from the previous visit were gone, replaced by what he had worn this time. All his belongings were scattered around him, but there was no small statue—just like the previous entry, where there had been no “page.”
Ян Зицан доош тонгойн Лян Шигийн олсон металл бөмбөгийг шидэж тоглоод, араасаа зэрлэг өвстэй жижиг тавцан руу эргэж харвал, зэгсэн байшин аль эрт нуран унасан боловч урд талд нь хаягдсан өргөлийн ул мөр байв.
Yang Zicang bent down, picked up the metal ball Liang Xi had found, tossed it lightly, and turned to look at the overgrown small platform behind him. The thatched hut had long fallen into ruin, but ahead, there were traces of discarded offerings.
“Орох бүрд сүүлт од дөнгөж өнгөрсөн байдаг, хэдэн арван жил өнгөрсөн байх.“
“Every time I enter, it’s right after a comet has passed. It must have been decades already.”
Ян Зицан эргэцүүлэн бодоход, өөрийн явсан хэдэн арван жилд хэн нэгэн түүнийг энэ ууланд гарсныг мэдэж, ирж мөргөсөн бололтой.
Yang Zicang sighed with emotion, sensing that in the decades since his departure, some had known he had gone up this mountain and had come here to pay tribute.
Алсын үзэмж бага зэрэг өөрчлөгдсөн бөгөөд уулын бэлд шинэ жижиг суурин гарч, алсад хулсны төгөл, модод нэмэгджээ.
The distant landscape had changed somewhat. A new town had appeared at the foot of the mountain, and further away, more bamboo groves and trees had grown.
Энэ удаад түүнийг байхгүй байсан ч мянган жилийн турш сүнсний зэвсэг олж авсан хүмүүс эцэст нь Инкубусын гамшгийг өөрсдөө даван туулсан бололтой.
It seemed that this time, even without him, those who had obtained spirit tools and weapons over the past millennium had finally managed to survive the demonic calamity on their own.
……
……
Авч орсон эд зүйлсээ эмхлэн, ялангуяа хэдэн номыг бэлтгэв.
Organize the items brought in, especially the few books.
Тив даяар хөгжил жигд бус боловч эрин үеийн асар их зөрүү гараагүй байв. Одоогоор ихэнх газар овгийн тогтолцоотой хэвээр байсан ч эдгээр номтой болсноор Ян Зицан энэ ертөнц маш хурдан хөгжинө гэдэгт итгэж байв.
Development across the continent is uneven, but not by a cross-era margin. For now, most regions remain tribal, but with these books, Yang Zicang believes the world will undergo rapid progress.
Эцсийн эцэст суурь шинжлэх ухаан бол бүх шинэ бүтээлийн тулгуур юм.
After all, basic science is the cornerstone of all inventions and creations.
Тэр хөл хөдөлгөөнтэй жижиг сууринд ирэхэд олон хүн анхдагч амьтны арьсаар биеэ ороосон хэвээр байсан бөгөөд цөөн хүн л маалинган даавуун хувцас өмссөн байв.
He arrived at a bustling town, where many were still clad in primitive animal hides, and only a few wore linen garments.
Хорь гаруй жилийн дараа Ян Зицан энэ жижиг сууринг орхин бусад газар руу явав.
Twenty years later, Yang Zicang left this town and ventured elsewhere.
……
……
Саарал үслэг хувцастай ‘Ахлах дагагч’ Загуда бурхны хөшөөний өмнө өвдөг сөгдөв.
Zarguda, the “First Follower,” clad in a gray fur cloak, knelt before the statue of a deity.
Түүний амьдралын ихэнх нь өнгөрсөн боловч залуудаа тэр гэгээнтнийг нэг удаа харснаас хойш дахин түүний жинхэнэ дүр төрхийг харж байгаагүй.
Most of his life had passed, yet ever since he had caught a glimpse of that sage in his youth, he never again beheld his true visage.
“Агуу үхэшгүй хаан. Та сургаалаа буулгаач, та яагаад явсан бэ… та, биднийг орхисон уу?“
“O revered Undying King. Grant us your sacred decree—why have you departed… Have you forsaken us?”
Их танхим дотор.
Inside the great hall.
Бүдүүн хуяг өмссөн хэдэн зуун хүчирхэг эрчүүд хачин хэлбэрийн ариун эд зүйлсээ барьж, хамгийн урд талын удирдагч руу харж, гашуудан зогсож байв.
Hundreds of robust men, clad in crude armor and gripping bizarre relics of sanctity, gazed at the leader at the front, their faces steeped in lamentation.
Эртний балгасаас хойш, жаран жил тутамд мангасууд гарч ирэх шинж тэмдэг илэрч, нэг жил орчим үргэлжилдэг байв. Энэ жил бүр, эртний үеэс гамшигтай тэмцэхээр ирдэг тэр хүн гарч ирдэг байв.
Since the desolate ancient times, every sixty years, a sign of monsters’ arrival would emerge, lasting about a year. In that year, the one destined to confront the calamity from the age of old would invariably appear.
Түүнийг ‘Хоёр жарны хооронд нуугдсан ертөнцийн хариулагч’ гэж нэрлэдэг байв.
He is known as “the One Who Appears Between Two Sexagenary Cycles.”
Энэ жилийг ‘Жарны хооронд’ гэж нэрлэдэг байсан боловч өнгөрсөн удаад ертөнцийн хариулагч ‘Үхэшгүй хаан’ энд гарч ирээгүй.
This year is referred to as the “Jiazi Term,” but last time, the “Undying King,” the one who was supposed to respond, never showed up here.
Тив даяар тархсан ариун галын дагагчид өнөөдөр ариун сүмд цуглав.
The followers of the Sacred Flame, scattered across the continent, have all gathered at the holy temple today.
Хорь гаруй жилийн турш, тусгай урт хувцас өмсөж, ариун зэвсэг барьсан эдгээр дайчид тивийг тойрон аялж, нэг мэдээллийг баталгаажуулсан—өмнөх жарны хооронд, бүх тивд тэр гэгээнтний ул мөр байгаагүй.
For more than two decades, these warriors—clad in custom tunics and wielding sacred relics—have traversed the entire continent, confirming one fact: during the previous Jiazi Term, there was no sign of that holy one anywhere on the continent.
Залбирал ба гэмшил дууссаны дараа, энэ багийн удирдагч босож, нүдэнд нь эрх мэдэл тодорчээ.
After the prayers and confessions, the leader of this company rose to his feet, a dignified glint in his eyes.
“Эрхэм дайчид аа, та нар шаргуу хөдөлмөрлөлөө, хотод дарс бэлэн байна, дараагийн долоо хоногт сэтгэл ханамжтай зугаацаарай.“
“You have labored bravely, warriors. The city is ready with fine wine. For the next seven days, feast and rejoice to your hearts’ content!”
“Ууууууу!“
“Woo-hoo! Woo-hoo!”
Хүмүүс гартаа зэвсгээ тулан, цуурайтсан архиралт гаргав.
The crowd leaned on their weapons and let out thunderous cheers.
Загудагийн царайд инээмсэглэл тодров, магадгүй энэ үеийн дайчид бол үхэшгүй эзний хувилгаан, эсвэл магадгүй дурсамжинд байгаа тэр бүрхэг дүрс нь өмнөх удирдагчийн олж ирсэн хүн байж болох юм.
A smile crept across Zaguuda’s face. Perhaps this batch of warriors were the incarnations of the Undying Lord, or perhaps that fleeting figure in memory was merely a man his predecessor had dredged up from somewhere.
……
……
Хоёр сайхан биетэй охины түшлэгээр Загуда ариун сүмийн арын бүдүүн чулуун ордондоо буцаж ирэв.
Supported by two statuesque young women, Zaguuda made his way back to the rugged stone palace behind the temple.
Тэр биеийнхээ амьдралын хүч жил ирэх тусам суларч байгааг мэдэрч байв.
He could feel the life force within him waning year by year.
Домогт өгүүлснээр дагагч бүр дараагийн үедээ эрх мэдлээ шилжүүлэхэд тэр оршихуй тэнд байдаг байсан бөгөөд тэр дараагийн үедээ шилжүүлэхдээ тэр ирэхгүй бол яах вэ гэж бодсоор байв.
According to legend, every time a Chief Follower passes the title to the next generation, that Being is present. He couldn’t help but wonder—when his own turn comes, what would he do if the Being fails to show up?
“Аав аа.“
“Dad.”
Бага зэрэг шаргал үстэй хүү орж ирэв.
A boy with slightly yellow hair walked over.
“Өнөөдөр дасгал хийсэн үү?“
“Have you practiced martial arts today?”
“Тийм ээ, хийсэн.” гэж хүү ичингүйрэн хариулав.
“Sigh… yes, I did.” The boy replied, guilt written all over his face.
Загуда сэтгэл хангалуун толгой дохин: “Зөвхөн хамгийн зоригтой дайчин л дагагч болж чадна, чи миний хүлээлтийг битгий алдаарай.“
Zagu nodded with satisfaction. “Only the bravest warriors can become Followers. Don’t let my hopes down.”
Дугуй царайтай хүү хэхэ инээв:
The round-faced boy grinned and said:
“Аав аа. Дайчид буцаж ирлээ, би хотод очиж тэдэнд шагнал цуглуулж өгье гэж бодож байна.“
“Dad, the warriors are back. I want to go to the city to collect some rewards for them.”
Загуда арван тав, арван зургаан настай энэ хүүхдийг хүйтнээр харж, түүний гялалзсан харц түүнийг жаахан уурлуулав.
Zagu glanced coldly at the boy, who looked around fifteen or sixteen. His evasive gaze irked him a little.
“Асуудал бүү үүсгэ.“
“Don’t cause any trouble.”
Царай нь бага зэрэг цухуйсан Аши Загуда хүнд амьсгаа аван баяртай харагдав.
Ashizagu, his face still slightly protruding, breathed heavily, a flicker of joy surfacing on his face.
“Ойлголоо.“
“Got it.”
Тэр тэвчээргүй гүйж гараад, хаалганы гаднах үйлчлэгч охины дэргэдүүр өнгөрөхдөө гараа сунган охины банзал доогуур гуяыг нь базав.
Without a second thought, he took off running. Along the way, passing a maid outside the door, he didn’t hesitate to grab a handful of her thigh beneath her skirt.
……
……
“Үнэхээр хариу өглөө!“
“It really responded!”
Мори ор орон дээрээ догдлон хэвтэв. Хүслийн сахиусны хариу саяхан гарч ирэв.
Morris lay on the bed, trembling with excitement. The response from the Wish Talisman had just come.
“Хурдан, хурдан унт.“
“Quick… go to sleep, now.”
Хэдэн арван жижиг ногоон жимс шиг зүйлсээр хучигдсан тэр, бодох тусам унтаж чадахгүй байв.
Wrapped in the embrace of dozens of small, green, raw-like fruits, the more he tried to sleep, the more he couldn’t.
“Муу юм боллоо!“
“This is terrible!”
Энд гурван минут өнгөрөхөд, тэнд хагас цаг өнгөрч, Шуудангийн тэмдэгийн ертөнцөд хэдэн жил өнгөрснийг мэдэхгүй. Боболи түүнийг хараад жаахан ойлгомжгүй байсан боловч шар үстэй өсвөр насны хүүхэд арга бодож олов.
Three minutes here, half an hour passed there, and who knows how many eons had slipped by in Yore-Realm. Bobori watched him like this, a bit bewildered, but the blond youth still came up with an idea.
“Мори, надад нэг санаа байна, гэхдээ чи тэвчих хэрэгтэй, хэдэн минутын дараа би хаалгыг онгойлгоно.“
“Morris, I have an idea, but you’ve got to hold on—I’ll open the door in a few minutes.”
Хөнжил доторх Мори толгой эргүүлэн сэрэмжлэн: “Чи юу хийх гээд байгаа юм.“
Morris turned his head from under the blanket, asking warily, “What are you up to?”
“Чи хараад л бай.“
“Just watch and see.”
Удалгүй агаарт өтгөн модны нүүрс, спиртийн үнэр ханхарав.
Before long, the air grew thick with the pungent smell of charcoal and alcohol.
……
……
Мори өөрийгөө ойд сэргэг байгааг олж мэдээд, хоёр секунд эргэлзсэний дараа ойлгож, хурдан босож, орны ирмэг дээр суув.
Morris found himself wide awake in a forest; he hesitated for two seconds before snapping back to reality, quickly sat up, and perched on the edge of the bed.
Тэр жигшүүртэн намайг амьсгал хураах вий гэж айхгүй байна уу?
That damn bastard wasn’t afraid of suffocating himself, was he?
“Чи Мори мөн үү? Сайн уу, миний хэлийг ойлгож байна уу.“
“You’re Morris? Hello, can you understand my language?”
Гэнэт нэг дуу хоолой сонсогдож, Мори толгой өргөн харав. Ойд, гартаа хар жад барьсан залуу ази эр өнгөрч яваа мэт зогсож, өвсөн ургамлын араас өөрийг нь болон… өгзөг доорх модон орыг харж байв.
Suddenly a voice came through, and Morris looked up. In the forest, a young Asian man holding a black lance stood behind the grass as if passing by, gazing at him and… at the wooden bed beneath his backside.
“Сайн уу, тийм ээ, тийм.“
“Hello… uh, yes.”
Хоёул бие бие рүүгээ харан, Мори тэнгэр дэх нарыг харж, нэлээн сайн хятад хэлээр: “Та зүүдний эзэн мөн үү? Таныг хэрхэн дуудах вэ?“
The two exchanged glances. Morris glanced at the sun in the sky and said in fairly standard Chinese: “Are you the master of this dream? How should I address you?”
“Намайг Зицан гэж дуудаарай. Та аль улсаас орж ирсэн юм бэ, хятад хэлтэй юм байна.“
“Just call me ZiCang. Which country did you come in from, and you even speak Chinese.”
“Би та нарын хэлдэг гадаад багш, ойролцоох эдгээр хотууд үндсэндээ танай хагас бөмбөрцгийн хүмүүс.“
“I’m what you folks call a foreign teacher—most people in the cities around here are from your hemisphere.”
Тэр хар хүрэн модон орноос босож, зөөлөн зүлгэн дээр гишгэн, нүдэнд нь сэрэмжлэл тодрон ойг харав.
He rose from the dark brown solid wood bed, stepping onto the soft grassy ground, his gaze sweeping through the forest with vigilance.
Алсаас шувуудын жиргээ, бүдэг усны чимээ сонсогдож, нарны гэрэл модны оройн завсараар түүний биед толбо үүсгэн тусаж байв.
In the distance came the chirping of birds and the faint sound of flowing water, as sunlight filtered through the gaps in the canopy, dappling his body.
“Эдгээр хотууд?” гэж Ян Зицан толгойгоо хазайлган түүн рүү харав.
“These several cities?” Yang Zicang tilted his head and shot him a glance.
“Хөө, та мэдэхгүй юу? Бүрэн Шуудангийн тэмдэг олж авсан хүн, Уулзвар хотын тухай сонсоогүй юу?“
“Huh, you don’t know? Someone who’s earned a complete postal crest, yet hasn’t even heard of Hubville’s existence?”
“Тэр юу вэ?“
“What kind of place is that?”
Мори хүрэн шаргал үсээ илэв:
Morris stroked his tawny hair:
“Үнэхээр мэдэхгүй юу? Заа, ингэж хэлье. Таны байгаа тэр хачин хот шиг, энэ дэлхий дээр хэд хэдэн байдаг бөгөөд тэдгээрийг холбодог нь Уулзвар хот юм. Бид нэг хотын хүмүүс биш байх гэж бодож байна.“
“Really don’t know? Ah, let me put it this way. There are still plenty of strange cities like the one you’re in across this world, and it’s Hubville that connects them all. I guess we’re not from the same city.”
Leave a Reply