Chapter 112: Deal in the Shadows -3
Хоол тэжээлийн дутагдлаас болж царай нь бага зэрэг цайвар баармен цаас, үзэг гаргаж, Луобинд өгсний дараа, хажуугийн жижиг өрөөг заан:
The bartender, whose complexion was slightly pale due to malnutrition, pulled out a pen and paper, handed them to Robin Lo, and then pointed to the small room beside him:
“Өөрөө ороод бич. Хэрэв бичихийг хүсэхгүй бол манай хүнээр бичүүлж болно, нэг хуудас цаас нэг өдрийн нэмэлт наслалт.”
“Go in and write it yourself. If you don’t want to write, you can have our people write it for you—one extra day of lifespan per page.”
Луобин тэр дороо толгой өвдөв, мэдээлэл зарахад өөрөө бичих хэрэгтэй.
Robin Lo felt a headache coming on. Selling intel still required him to do the writing.
“Бичүүлье, миний бичгийн хэв маяг тархахаас айж байна, хэрэв дараа нь та нар жаазалж зарахад ашиглавал муу.”
“Better have someone write it for me. I’m afraid if my handwriting gets out, you might frame it and sell it later.”
Баармен амаа муруйлган, Луобинд нэг аяга бэлэгний шар айраг өгөв.
The bartender curled his lips and handed Robin Lo a free glass of beer.
Энэ нь Луобинийг их баярлуулж, аягаа барин жижиг өрөөнд орж, дараа нь өрөөнд зогсож буй дэн буудлын залуу ажилтан ч баарменээс үзэг аван дотогш оров.
This delighted Robin Lo immensely. He took the beer and slipped into the small room, where a young inn employee, standing inside, took the pen from the bartender and followed him in.
Луобинийг өрөөнд орсны дараа, ойролцоох хөзрийн ширээний дэргэд, хоёр хүний харц Луобиний орсон өрөө рүү харж, амны булангаа өргөн, эргэн явав.
After Robin Lo entered the room, two people at a nearby card table cast sidelong glances at the door of the room he had entered, smirked, and then turned and walked away.
Жижиг өрөөнд.
Inside the small room.
“Сайн уу, ахаа, танай шар айраг өөрсдөө үйлдвэрлэсэн үү.”
“How’s it going, buddy? Do you brew your own liquor here?”
“Үгүй.” Орон ирсэн ажилтан амнаасаа гаргав.
“No.” The employee who came in blurted out.
Луобин жижиг ширээний эсрэг талын сандал дээр суун, уусаар:
Robin Lo sat down on the chair opposite the small table, drinking as he spoke:
“Танай эзэн ямар хүн юм бэ, энд мэдээллийн худалдаа хийж чаддаг. Үнэхээр гайхалтай.”
“What kind of person is your boss, anyway, to be running an intelligence trade in a place like this? That’s really something.”
“Тэр ээ, ямар ч байсан хэдэн хүн хамтран, байна…”
“Oh, him. It’s a joint venture among several people. There’s…”
Үзэг аван мэдээлэл бичихэд туслах энэ залуу цаасанд хүрсэн үзэгний үзүүрийг харж, гэнэт ухаарав… яг хэн хэнээс асууж байгаа юм бэ.
The young man who took the pen to help write the information suddenly froze as his eyes met the nib touching the paper… who the hell was questioning whom.
“Мэх хэрэглэх гээд хэрэггүй.” Залуу эрэгтэй уурлан толгойгоо өргөв.
“Don’t play tricks on me.” The young man lifted his head angrily.
“За за, би зүгээр л асуусан юм.”
“Alright, alright, I’m just asking casually.”
Луобин бага зэрэг гэмгүй мэт дүр үзүүлэн эргэн тойрноо харж, өрөөг ажиглаад, гартаа байгаа шар айргаа уухаа мартсангүй.
Robin Lo, feigning an innocent air, looked around the room and even took a casual sip of his beer.
Хэдэн минутын дараа, залуу хөмсгөө зангидан цаас атган гарч ирэн, баарменд өгөв.
A few minutes later, the young man walked out frowning, holding a piece of paper in his hand, and handed it over to the bartender.
“Тэр залуу энэ бол таван зуун жилийн он цагны үнэтэй мэдээллийн хэсэг гэв. Бүрэн мэдээлэл мянга таван зуун жилийн нэмэлт наслалт.”
“That guy said it’s partial info worth five hundred years of Chronos time. The full info will cost an extra fifteen hundred years of lifespan.”
“Мянга таван зуун жил, тэр өөрийгөө хэн гэж бодов.”
“Fifteen hundred years? Who the hell does he think he is?”
“Энэ бол хамгийн хямд нь.”
“That’s still the cheapest option.”
Баармен цаасан дээрх нохой маажсан мэт үсгийг харав.
The bartender stared at the messy handwriting on the paper.
“Бүртгэсэн дэмий яриа хэтэрхий их байна.” Дөнгөж хэлэхэд, баарменын нүдний цөцгий агшив, “Хүлээгээрэй. Те, телекинезийн чадварт Инкубус! Бас симбиоз төрөл!”
“Way too much useless claptrap here.” Just as he said that, his pupils suddenly contracted. “Wait. Nen Ability Nightmare? And it’s a symbiotic type!”
Энэ хүний амьсгал бага зэрэг гүнзгий болж, түүний цээжинд улаан Moxel гарч ирэв.
The man’s aura suddenly turned deeper, and a red Moxel appeared on his chest.
[Жинхэнэ алт галаас айхгүй.]
[True gold fears no fire.]
Улаан зураас гялалзан гарт ороход, гарт байгаа цаас шатаж буй мэт гал гарч ирэв.
Red lines flickered as they shot into his hand, setting the paper ablaze as if touched by flames.
Түүний харц “телекинезийн төрлийн симбиоз Инкубус” гэх хэдэн үгэнд хадагдсан мэт.
His gaze bored deep into the words “Nen-type Symbiotic Nightmare.”
Ийм галд, эдгээр хэдэн үг битгий хэл, цаасан дээрх бүх үсэг нэг ч үсэг шатаагүй.
Yet, despite the raging fire, not a single word—including those—on the paper was burnt away.
[Үнэн зөв хувь зуун хувь, бид бага зэрэг цочирдлоо.]
[One hundred percent real, we’re a bit shocked.]
“Үнэн байжээ.”
“It’s actually true.”
Баармен эсрэг талын тэр бичиж өгсөн залууг хүндэтгэлтэй харцаар нэг харан:
The bartender shot a solemn glance at the young letter-writer across from him:
“Өнөө шөнийн хэргийг хэн ч битгий хэл, Жя Зи Жьен энэ хүнд бид халдалгүй явсан нь дээр. Мөн, таван зуун жилийн он цагийг түүнд өг.”
“No one’s to speak of what happened tonight. That ‘Jiazi Term’ guy—we’d better not mess with him. Also, give him five hundred Chronos from the stash.”
“За, тэгвэл энэ мэдээллийг зарсан уу.”
“Alright, then are we still selling this intel?”
“Хэ хэ, зарагдах ёстой нь зарагдана, гэхдээ сурталчилж болохгүй. Эхлээд том эзэнд нэг хувийг өг.”
“Heh, gotta sell it all the same—just can’t make a fuss. Hmm, let’s give one copy to the big boss first.”
Баармен жижиг өрөө рүү харвал, Луобиний сэтгэл өөдрөг тарган дүрс хөшгөө нээн гарч ирж байв.
The bartender’s gaze drifted toward the small back room, where Robin Lo’s big-hearted, stout figure was pushing aside the curtain and heading out.
Баарменын харсан далд хүндэтгэлтэй харцыг харж, Луобин доод талаас инээн:
Catching the flicker of respect in the bartender’s eyes, Robin Lo said with a low chuckle:
“Үнэн худал нь тогтоогдлоо?”
“Confirmed true or false?”
“Үнэн. Эрхэм ээ, манай энэ залуутай хамт яв, он цагийг тэр танд өгнө. Мөн, манай талд амрах өрөө бий, шөнө бүр ‘нэг сар’-ын үнэтэй, нэг амттай шөнийн зууш багтсан.”
“It’s real, sir. Go along with this young lad over here—he’ll hand over the Chronos. By the way, we also have rooms for rest, each night costing one ‘Moon’—includes a complimentary midnight snack.”
“Үнэхээр сайхан газар юм.” Луобин алхан ирж модон ширээн дээр хоосон аягаа тавиад, “Тийм ээ, надад нэг A түвшний огтлолцсон газрын мэдээг анзаараарай, энэ нь аль хэдийн газрын хэлбэр нэгдэл болсон уул нуруу.”
“This really is a nice little joint.” Robin Lo walked over and placed his empty glass on the wooden tabletop. “Oh, by the way, keep an eye out for word on an A-grade collage. It’s a stretch of mountain ranges that’s already begun to merge landscapes.”
“Бид анзаарна. Гэхдээ хэрэв та нэмэлт наслалтаар даалгавар зарлавал, үр ашиг нь илүү хурдан байх.”
“We’ll be watching. But if you can post a task using extra lifepoints, it’d speed things up.”
“Хэ хэ, би эзэн биш.”
“Heh, I’m not exactly a land baron.”
Гаран Ян Зицантай уулзсаны дараа, Луобин цамчаа ороон шүүмжлэн: “Хөөх, чиний мэдээллийг тэр дөнгөж таван зуугаар үнэлэв, тэр өөрийгөө Зэрлэг эзэн гэх дунд сургуулийн сурагч сайн зүйл бодоогүй нь тодорхой.”
After stepping out to reunite with Yang ZiCang, Robin Lo hugged his coat and grumbled: “Whoa, your info only netted him five hundred? That self-proclaimed ‘Lord of Desolation’ edgelord really didn’t have shit cooking.”
“Түүний эцсийн шагнал нь хэдэн жил вэ.”
“As for the ultimate bounty he offered, how many years was it?”
“Шагнал нь тэр хуучин тэрэг, чиний бяцхан Ма Чаотой харьцуулахад, гутлаа ч хүргэхгүй. Зэрлэг тэрэг, би ямар сайн юм бол гэж бодсон.”
“The bounty was just that crappy car—compared to your little Matt Chao—not even fit to polish its shoes. He called it a Wild Wagon, but I thought it’d be something better.”
Луобин дотроо, өөрт тэр хүрэл тэрэг байсан бол, хаана ч явахдаа алхах шаардлагагүй, бас нэг үнэгүй дуулгавартай бие хамгаалагчтай болно гэж бодов.
Robin Lo thought to himself, if only he could have that bronze carriage, he wouldn’t need to walk wherever he went, and he’d get a free, obedient bodyguard too.
Гол нь өдөр шөнөгүй ашиглаж болно, нуугдах чадваргүйгээс бусад.
The best part was that it could be used day and night—apart from not being able to turn invisible.
Ян Зицан: “Зэрлэг тэрэгний дотор нэг жижиг орон зай байдаг гэсэн.”
Yang ZiCang said, “I heard there’s a small pocket space inside the Wild Wagon.”
“Өө? Тэгвэл би сонсоогүй.” Луобин гараа үрэн, үргэлжлүүлэн: “Гэрийн манаачнаа хүртэл гаргасан, энэ нь зугтах гэсэн хэмнэл шиг, тэр эндээс гарах арван мянган жилийн он цаг цуглуулж байгаа юм биш биз?”
“Oh? I never heard that.” Robin Lo rubbed his hands and continued, “Even brought out the ‘keeper of the house’—this feels like he’s gearing up to hit the road. He wouldn’t be scrounging together a millennia’s worth of Chronos to leave, would he?”
“Байж магадгүй.” Ян Зицан толгой дохив: “Явахаасаа өмнө тэргээ зарж байгаа бол, Зэрлэг тэрэгний анхны эзэн нь тэр биш бололтой.”
“Could be.” Yang ZiCang nodded and said, “If he’s selling the car before he goes, it mean the original owner of the Wild Wagon isn’t him.”
Хоёр зэлүүд газрын гүн рүү явж, Ян Зицаны өмнө хурдан метро Инкубусын тойм гарч ирэв.
The duo walked deep into the wilderness. Before Yang ZiCang, the outline of the Subway Nightmare quickly materialized.
Өөрийгөө “Ма Чао” гэх “Ма Чаогийн уналга”-ыг залууд ийм дуулгавартай байхыг хараад, Луобин атаархав.
Seeing the “Matt Chao” referred to as “Matt Chao’s mount” cooperating so seamlessly with the young man beside him, Robin Lo was filled with envy.
“Ёсоор бол, чи тэр телекинезийн дүрэмт хувцсыг өмссөн ч тэр бусдыг жолооч болгох боломжтой, гэхдээ энэ залуу зугтах хандлага огт байхгүй.”
“Logically speaking, even if you’re the one wearing that telekinetic uniform, the thing could still make someone else its driver. But this guy doesn’t even seem interested in bolting at all.”
{Чи намайг шинэ галт тэрэгний даргыг орхихыг хүлээж байна уу.}
『Are you expecting me to ever part from the new Train Conductor.』
Галт тэрэг эргэж, хоёр гэрлээр хийсэн нүдээрээ дугуй гэрлийн цагиргуудаар ширтэн, бүрэг гэрлээр хий тарган дүрсийг гэрэлтүүлэв.
The train turned around, its two lamps staring out like round, glowing eyes, casting misty light onto the bloated figure.
Луобин эрхий хурууныхаа араар галт тэргийг заан, залууд: “Энэ үгийг хар даа, би адуугаа ташуурдсан ч гүйцэхгүй.”
Robin Lo jerked a thumb toward the train and said to the young man, “Listen to that talk—I couldn’t catch up even if I whipped my horse to death.”
Хоёр дээш гарч, галт тэрэг нуугдах гэтэл, гэнэт хүчтэй давхиж, хол руу хурдан явж, Ян Зицан босгоос барин, нөгөө гараараа агшин зуур Луобинийг татав.
The two walked up as the train began to go invisible, but suddenly it shot forward with a lurch, speeding toward the distance at high velocity. Yang ZiCang yanked onto the threshold with one hand and, in the same motion, dragged Robin Lo along with the other.
{Аюул!}
`${Danger!}`
[Зохицуулалт, замнал!]
`[Dispatch, hold on track!]`
Гэнэт гарч ирсэн улаан хий дүрст чинжаал арай ядан хоёр хүний хажуугаар гулсав. Ян Зицан цээж нь хүйтэрч, өөрийн хувцас аль хэдийн хутганы ул мөр үлдээснийг мэдрэв.
A red phantom dagger slashed dangerously close to the two, grazing by them. Yang ZiCang felt a chill at his chest; his clothes had been cut open, leaving a knife scratch in line with his skin.
Тэдний дөнгөж сая байсан байрлалд, нэг хүний дүрс зогсоод, өөрийн алга болсон зүг рүү эргэж харав.
At the spot they had just stood, a figure stood still, turning to gaze at the direction of his target’s disappearance.
“Юу болсон юм.”
“What just happened?”
Галт тэргэнд гарсан Луобин босов.
Robin Lo climbed onto the train and rose to his feet.
Галт тэрэг:
The train spoke:
{Та нарыг онилсон дайралт байна.}
`${There are attacks aimed at you two.}`
Ян Зицан нүдээ анив. Галт тэрэгнээс ирсэн мэдрэхүйн дүрслэлээр, тэр дүрсийг бүрэг харж, тэр хүний гарт байгаа улаан туяа аль хэдийн алга болжээ.
Yang ZiCang shut his eyes. Through a sensory image transmitted via the train, he could dimly make out that figure—the red gleam in their hand had already faded.
“Буц.”
“Go back.”
Галт тэрэг сү хийж салхин дундуур анхны байрлал руу давхив.
With a whoosh, the train shot through the wind, charging back to its original position.
Тэр хүн хүчтэй салхи ирэхийг хараад, нүдэнд нь гялалзсан хачин туяа тодорч, гартаа байгаа улаан туяагаар бүрхэгдсэн хурц ир харвав.
The figure saw the gale surging in and flashing an unusual glint in their eyes, launched the razor-like blade wrapped in red glow.
Яг энэ үед, пэн!
But at that moment, bang!
Энэ хүн урд талд анхаарлаа хандуулах үед, мөнгөн жад түүний араас гэнэт гарч, зүрхийг нь онилон нэвт шидэгдэн, газар хатгав.
Just as this person was focusing on what lay before him, a silver spear suddenly emerged from behind, aimed straight at his heart as it shot through and pierced the ground.
[Би 20000N хүчингүй болгов.]
[I countered 20,000 Newtons.]
Тэр дүрс анхны байрлалаас алга болов.
The figure vanished from the spot.
“Нуугдалт уу?”
“Invisibility?”
Луобин атаархсан харцаар хүний дүрс алга болсон газрыг харав.
Robin Lo looked on with envy as the figure disappeared into thin air.
Ан агнуурын шөнийн салхинд, Ян Зицан нүдээ цавчин, мөнгөн жад аажмаар таталцлын нуман гэрэлд татагдан орж, галт тэрэг хий дүрс болон алга болов.
In the howling night wind, Yang Zicang squinted, slowly retracting the silver spear into his Grav-Arc, as the train dissolved into a phantom and vanished.
Арав гаруй минутын дараа, ойролцоох нэг жижиг уулын налуугийн шороон хонхорт гэнэт нэг хүний дүрс унаж, тэр нэг ханиалгахад их хэмжээний цус гаргав.
About ten minutes later, a figure suddenly tumbled out of a hollow in a small hill nearby, coughing up mouthfuls of blood.
Бүсний даавуун уутнаас жижиг ногоон жүрж мэт чадварын бөмбөлөг гарган хэрэглэсний дараа, Moxel гэрэл гялалзан боолт дүрслэн, тэр ядран цээжиндээ ороов.
He fumbled in his waist pouch for a miniature green juice-like energy ball and used it—Moxel shimmered with light, materializing into bandages, which he laboriously wrapped around his chest.
Нэг нугараас туяа ирж, Зэрлэг эзний хий дүрс нөгөө талд гарч ирэв.
A folded beam shot over, and the phantom silhouette of the Wilderness Lord appeared at the other end.
{Мин Ин, Жя Зи Жьен Ганцаарчилсан давтамжийн дэн буудлын ойролцоо гарч ирсэн гэж сонссон, чи амжилттай болсон уу.}
{Shadow of Nether, I heard Jiazi Term popped up near Duplex Inn. Did you succeed?}
“Хаах, ганцхан дутуу. Би гарч ирэх… тэр агшинд тэр намайг… олж мэдээд, хариу үйлдэл хийсэн. Тэр залуу маш сэрэмжтэй мэргэжилтэн.”
“Cough… barely missed. The moment I revealed myself… he instantly sensed me and made a countermove. That guy’s a sharp, alert master.”
Боолтын эмийн хүч байнга үйлчилж, Мин Ин нарийн цусан махан утаснууд аалзны тор мэт шархыг бүрхэж, өөрийн нэвт хатгагдсан уушги эцэст нь дахин хөдөлсөн боловч, бие нь улам суларчээ.
The bandages’ medicinal power took effect gradually. Shadow of Nether felt fine threads of blood and flesh like spider silk weaving over his wounds, sealing them shut, and his pierced lung finally started to heave again—though his body grew even weaker.
{Үнэн үү? Хараал идэг, үнэхээр харамсалтай.}
{Really? Damn it, what a shame.}
Зэрлэг эзэн ихэд харамсав.
The Wasteland Lord let out a continuous sigh of regret.
{Чи нуугдаж байхдаа хүнд хүрч чаддаг байсан бол. Хөө, чи ийм хүнд шархадсан байна, тусламж хэрэгтэй юу?}
“Damn, it’s a real shame. If only you could touch people while invisible… Oh, you’re heavily injured too, need help?”
“Аргагүй, би хурд, хэт хурдан байж чадахгүй. Хаах, мөн Жя Зи, Жьен, агшин зуур гарч ирэх, мөнгөн урт жадтай, аймшигтай, бараг үхэх шахсан.”
“No can do. Can’t move too fast either. Cough, cough… And over the span of sixty years, there’s this silver Lance that can appear in an instant. Terrifying. I almost died.”
Дөнгөж хэлэхэд, энэ хүн гэнэт үс нь босоод, тэр агшин зуур анхны байрлалаас алга болов.
Just as he finished speaking, the man’s hairs suddenly stood on end, and he vanished from his spot instantaneously.
Шү!
Whizz!
Улаан хий дүрстэй нэг жад толгойн оройгоос босоогоор унав.
A Lance trailing a red afterimage plummeted vertically from above, straight down from the sky.
Пэн хийж, газрын тоос шороо дэлбэрэв.
With a bang, dust burst outward from the ground, exploding into a cloud.
Нэгэн зэрэг, улаан хий дүрстэй Цагаан сүүдэрт сүнсэн луу давшин ирж, эргэлзэн баруун зүүнээ харвал, дөнгөж сая энд байсан хүний дүрс дахин алга болжээ.
At the same time, the Paleshade Wyrm, wreathed in a red afterimage, charged over, looking left and right in confusion—the figure that had been right here just a moment ago had vanished again.
Сэвшээ салхи чимээгүй.
A silent stillness lingered in the faint breeze.
Амьсгаагаа дарж хэдэн секунд болсны дараа, Мин Ин зүрх сэтгэлийн холбооны нөгөө талд энэ бүхнийг харж буй Зэрлэг эзний хоолой хүндрэн хөдөлж байв.
After holding his breath for several seconds, the Wasteland Lord, watching all this from the other end of the Shadow Syn-Link, struggled to swallow, his throat bobbing nervously with great difficulty.
Өөрийн барааны цувааг устгасан хүн гэхээр л.
So this was the man who had annihilated his own Cargo Crew.
Энэ нэг жад түүний бүх өшөө авах бодлыг аль хэдийн бүрэн бут цохив, тэр ч байтугай нуугдаж чадах галт тэрэг.
That single strike had utterly shattering all thoughts of revenge within him—not to mention the equally invisible train.
Одоо түүнд зөвхөн айдас л үлдсэн.
Now, only sheer terror remained.
Мин Ин, бодит байдал дээр өөрийн сүүлчийн барааны цувааны ахлагч, зөвхөн ердийн үед хоёр талын харилцааг нууж, байнга газар доорх даалгаврын хэлбэрээр гол алуурчилгааны үйл ажиллагааг өдөөдөг байв.
The Shadow Syn was, in fact, the last Lord of the Cargo Crew, but their relationship was kept hidden under normal circumstances. This connection was instead used to trigger key assassination operations through underground commissions.
Дөнгөж сая Мин Ин жадны дайралтаас зайлсхийгээгүй, зөвхөн нуугдалт руу шилжсэнээр энэ хохирлыг үл тоомсорлосон.
Ming Ying had avoided Lance’s attack just now simply because he had turned invisible, negating the damage.
{Тэр Жя Зи Жьен, чамтай адил… бүр тэр аймшигт телекинезийн том шавжтай, аймшигтай залуу… Хөө, чиний шарх нэлээд хүнд байна, тэсэж чадах уу?}
{That Jiazi Term can actually do the same as you… and he even has that terrifying mental-energy worm. What a fearsome guy… Hey, you’re pretty banged up. Can you hold on?}
Зэрлэг эзэн үргэлж Мин Инийг домогт телекинезийн чадварын Moxel, мөн телекинезийн биеийг харагдуулахгүй тусгай телекинезийн чадвар гэж боддог байв.
The Wasteland Lord had always believed Ming Ying was the legendary mental ability user Moxel, with a special ability to keep his mental-energy form invisible.
Гэхдээ одоо тэр телекинезийн чадварт Инкубус мангас энэ хүнийг олсонгүй, энэ нь Зэрлэг эзнийг Мин Иний чадварыг улам өндрөөр үнэлэхэд хүргэв.
But now, that same evil nightmare creature—also a mental ability user—couldn’t even find him, making the Wasteland Lord think even higher of Ming Ying’s skill.
Жя Зи Жьен ч Мин Иний нуугдалтыг олж чадахгүй, азаар азаар.
Even Jiazi Term can’t detect Ming Ying’s invisibility. Good, good.
Ийм нуугдалт бүх талаасаа өөрийгөө нуудаг!
This kind of stealth truly conceals him from every angle!
[Гэхдээ яаж ч бодсон, дахиад хэдэн аравны нэг секунд хоцорсон бол, би үхэх байсан.]
[But no matter what, if I were even a fraction of a second later, I’d be dead for sure.]
Мин Иний мэдрэл маш чангарч, одоо тэр нэг хуруугаа ч хөдөлгөж зүрхлэхгүй.
Ming Ying’s nerves were stretched to the breaking point; he didn’t dare so much as twitch a finger.
Тэр жадны үзүүр ба жадны ишний уулзвар дээр эргэлдэх жижиг “хар нүх” рүү харж, царай нь маш хэцүү болов. Жя Зи Жьен үнэхээр аймшигтай, өөр хүн байсан бол энэ нэг жаданд гарцаагүй хадагдан үхэх байсан!
He looked at the small “black hole” spinning at the junction of the spear tip and shaft, his face grimly contorted. Jiazi Term was truly terrifying—anyone else would have been utterly skewered by that strike!
Салхи агаарын урсгалыг хөдөлгөж, бие дотроор гулсав.
The wind carried the airflow, slicing through his body.
Нэг хоёр минут хүлээсний дараа, амьсгалаа тайвшруулж, Мин Ин амьсгаагаа дарж аажмаар алга болсон сүнсэн луугийн ойролцоо хэдэн алхам ухарч, нүдээ баруун зүүн нарийвчлан харж, ямар ч элс хөдөлсөн, өвс далласан нарийн ширийн зүйлийг үлдээлгүй, тэдгээрээс ялгаатай нарийн хэвийн бус байдлыг олохыг оролдов.
After waiting a minute or two, once his breath had steadied, Ming Ying held his breath and slowly retreated a few steps from the vanishing thought dragon. His eyes scanned left and right meticulously, not missing a single detail of the stirred sand or swaying grass, seeking any trace of subtle anomaly.
Хүнгүй газар тэнгэр чимээгүй.
The desolate wilderness lay in complete silence.
Нэг минут, хоёр минут…
One minute passed, two minutes passed…
Зэрлэг газар дээрх бүхэн гүн харанхуй гэрэлд бүрхэгдсэн.
Everything on the barren plains was shrouded in deep, dim light.
Хэдэн намхан уулын тойм бүрэг, салхины үлээлт эндхийн цорын ганц дуу чимээ. Энэ нь чулуу, элсний дундуур нэвтрэн, цөөн тооны хуурай модыг хөдөлгөн, бага зэрэг ш ш чимээ гаргав.
The silhouettes of a few low hills were indistinct; the wind rustling was the only sound here. It weaved between rocks and grains of sand, stroking the sparse, dry blades of grass, producing a faint, whispering rustle.
Таван минут өнгөрч, арван минут өнгөрч…
Five minutes passed, ten minutes passed…
Нэг цаг өнгөрч…
An hour passed…
Удаан хугацааны дараа, тэнгэр бүүдгэр болж, чимээгүй агаарт бага зэрэг хөдөлгөөн гарч, нэг сэвшээ салхи хол зүг рүү нисэв.
After a long while, the sky began to pale. A subtle ripple appeared in the desolate air, and a light breeze drifted toward a distant place.
Дахин удаан хугацааны дараа, Давтамжгүй газрын агаарын температур бүрэн сэргэж эхлэхэд, хэдэн зуун метрийн цаана байгаа эсэх нь мэдэгдэхгүй хурдан гүйх дүрсний тойм гарч ирэв.
It was only much later, when the temperature over the Shibin Wastes fully began to rise, that a faint, swift figure emerged mere hundreds of paces away, its outline barely visible.
Шөнөжин үргэлжилсэн сөргөлдөөн дууслаа.
The confrontation that had lasted through the entire night came to an end.
Жя Зи Жьен үнэхээр өөрийг нь үргэлжлүүлэн отолгүй гэдгийг батлах хүртлээ, хол зугтсан Мин Ин дахин жинхэнэ дүрээ гаргаж зүрхлэв.
Only after making absolutely sure that Jiazi Term had truly stopped ambushing him did the far-scattered Ming Ying dare to reveal his true form again.
Тэр аль хэдийн халуурч эхэлсэн биеэ мэдэрч, толгойгоо бөхийлгөн цусаар будсан цээжний боолтоо харав.
Feeling his body already starting to burn with fever, he lowered his head and looked at the bloodstained bindings on his chest.
“Ямар аймшигтай хүн бэ, тэр хоосноос гарч ирэх хачин зэвсгээ, тэр их аллагад ч ашиглалгүйгээр, барааны цувааг устгасан.”
“What a terrifying man. That strange weapon that can appear out of nowhere—he didn’t even use it in that massacre, yet he still annihilated Cargo Crew.”
Ийм хүн Давтамжгүй газарт унах ёсгүй, Мин Ин гэнэт бодов… тэр хүн ч бас Төв хотхоны даалгавар хүлээн авч энд ирсэн юм биш биз?
A man like that shouldn’t have ended up in the Shibin Wastes. Shadow suddenly thought… could it be that he had also come here on a mission from Hubville?
Гэхдээ энэ нь боломжгүй даалгавар.
But that’s an impossible mission.
Учир нь нэр хүнд нь хэвийн бус өссөн бүх хүмүүс тэнд шалгагдан сэрэмжлэгдэж, ажилд авсан ч, гол хэсэгт хүрэхийг зөвшөөрдөггүй.
Because anyone whose reputation skyrockets abnormally is scrutinized and watched warily there. Even if they get hired, they won’t be allowed near the critical parts.
Гэнэт, Мин Ин ямар нэг зүйлийг мэдэрсэн мэт эргэж, дараа нь цочив.
Suddenly, Shadow sensed something and turned his head, then froze in shock.
Нэг үсний үзүүр нь бага зэрэг шаргал залуу бага зэрэг ичингүйрэн ойролцоо зогсож байв.
A young man with faintly sandy tips of his hair stood nearby, looking a little embarrassed.
“Сайн байна уу, Мин Ин эрхэм, манай Зэрлэг тэрэгний ахлагч танд хурдан шарх эдгээх хүчтэй чадварын бөмбөлөг илгээлээ.”
“Hello, Mr. Shadow. Boss Wild Wagon sent me to deliver a high-potency ability ball for rapid wound healing.”
Мин Ин зүрх сэтгэлийн холбооны дүрслэлээс энэ хүнийг харсан, тэр хөмсгөө зангидав.
Shadow had seen this person through the Syn-Link screen. He frowned.
“За, тэндээ зогс.”
“Alright. Stay right there. Don’t move.”
Ли Шан Шян гэмгүй гараа дэлгэн өөрийгөө хөдлөхгүй гэдгээ харуулж, энэ нь түүнээс нэлээд хол, арав орчим метр.
Lee Shangxiang innocently spread his hands to show he had no intention of moving. He was still quite far away—nearly ten meters.
“Би эмчилгээний боолттой гэж хэлээгүй юм уу?”
“Didn’t I say I have medical bandages?”
Шарх нь Мин Инийг тэр дороо нүдээ анихыг хүсгэж байв. Зэрлэг тэрэгний эзэн өөрийг нь байнга харж байсныг бодоход, түүний доод албан хаагчид өөрийг нь олох нь хачин биш тул, Мин Иний дөнгөж сая өргөгдсөн зүрх тайвширч, уушгиндаа амьсгал хураав.
The wounds made Shadow want to collapse and shut his eyes immediately. Thinking that the Wagon Lord had been keeping an eye on him, it wasn’t surprising that his subordinate had tracked him down. So the anxiety Shadow had just felt faded, and he let out a light sigh from deep in his chest.
“Гэхдээ… чи нэлээд хурдан иржээ, энэ дөнгөж таван цаг.”
“Still… you got here fast. Less than five hours have passed.”
“Тийм ээ, ирэхдээ нэлээд ядарсан, азаар дэн буудал хүртэл араатны тэрэг нэлээд олон.”
“Yeah, it was tough rushing over here, but luckily, there were quite a few beast-drawn carriages heading to the inn.”
Ли Шан Шян нэг чадварын бөмбөлөг шидэж, эргэж хол хэдэн алхам явж, гуйх дохио үзүүлэв.
Lee Shangxiang tossed a sphere of ability over, then turned and walked a few steps away, gesturing with a “go ahead” motion.
Мин Ин хэсэг хүлээсний дараа бөхийн чадварын бөмбөлгийг барьж, бага зэрэг эргэлзэн түүний агуулсан мэдээллийг мэдрэв.
Mingying waited for a moment before bending down to grab the sphere, a hint of puzzlement washing over him as he sensed the information it contained.
“Он цаг шилжүүлэлт? Энэ ямар эмчилгээний чадвар юм бэ?”
“Chronos transfer? What kind of healing ability is this?”
“Энэ нь таны шархыг над руу шилжүүлж чадна. Таны авсан бүх гэмтэл, түүний дотор таны халуун, мэдээж таны бүх нэмэлт он цаг, энэ нь нэг төрлийн гаж нөлөө, тиймээс хүндэт эрхэм, та түр хугацаанд он цагаа бусдад хөрөнгө оруулсан нь дээр.”
“It can shift your injuries to me. All the damage you’ve sustained, including your high fever, and—of course—all your excess Chronos. That’s sort of a side effect, so, uh, esteemed sir, you better temporarily invest your Chronos in someone else.”
Ли Шан Шян улам хол газар явав.
Lee Shangxiang strode further away.
Мин Ин сэтгэл амарч, түүний цээжинд мөнгөн цагаан Moxel-ийн цагираг гарч, нэг нугараас туяа харвав.
Mingying relaxed, and a silver-white Moxel ring emerged from his chest, shooting out a broken line.
[А Чиен, надад он цаг хадгалж өгөөч, нэг минутын дараа буцааж өг.]
[Ashin, hold my Chronos for me, and return it in a minute.]
{За.}
{Okay.}
Мин Ин итгэлтэйгээр чадварын бөмбөлгийг хагалав.
Reassured, Mingying crushed the ability sphere.
[Он цаг шилжүүлэлт хөдөлсөн.]
[Chronos transfer initiated.]
[Шилжүүлэх бай тэмдэглэгдсэн, Ли Шан Шян.]
[Transfer target designated: Lee Shangxiang.]
[Би удахгүй биеийнхээ бүх он цагийн хэрэглээг салгах болно.]
[I am about to strip all Chronos utilization from my body.]
[Та биеийнхээ бүх он цагийн үйлчлэлийг салгасан.]
[All Chronos effects have been stripped from your body.]
Зэрлэг газар дээрх залуу, өөрийн шөнөжин сэрүүн байж халуурснаас будлиан болсон тархи нь арай цэлмэг болсон мэт санагдав.
The young man on the barren plains felt his muddled mind—clouded from staying up all night with a fever—start to clear up a bit, as if it had truly sobered up.
“Нэлээд сайн юм.” түүний бие бага зэрэг ганхаж, сул дорой инээмсэглэн хоосон гар руугаа харж, “Шан Шян, хөө? Хүн хаана?”
“Not bad at all.” He swayed slightly, a weak smile spreading across his face as he stared at his empty hands. “Shangxiang? Hey… where’d you go?”
Толгойгоо өргөн эргэн тойрноо харвал, зэрлэг газар хоосон, хүний ул мөргүй.
He lifted his eyes and gazed around; the wilderness stretched out in desolation, without a single human silhouette in sight.
“А Чиен.”
“Aqian.”
Удаан хугацааны турш, хэзээ ч биеийн нэг хэсэг мэт байсан тэр чадвар, хачирхалтай нь хариу үгүй.
The ability that had long felt like an inseparable part of his body—an unyielding companion at every moment—now eerily offered no response.
“А… А Чиен?”
“A… Aqian?”
Хэдэн секундын дараа, тэр толгойгоо бөхийлгөн ямар ч эдгэрэх шинж тэмдэггүй цээжээ харав.
After a few seconds, he lowered his head to gaze at his chest, which showed no signs of healing.
Залуу хэдэн секунд хөшсөний дараа, гэнэт бага зэрэг даарч байгаагаа мэдрэв.
A moment of stunned realization struck the young man, and suddenly he felt a chill.
Тэр бүх биеэрээ чичирч эхлэв.
His entire body began to tremble violently.
Тэр айсандаа элсэн чулуун газар өвдөглөв.
Overcome with dread, he fell to his knees upon the gravel-strewn ground.
Тэр цээжний хувцсаа урж, байнга цусаар будсан боолтоо тасдан, цээжний цус болсон арьсаа маажиж, хумсны улаан ул мөр үлдээв.
He tore open the front of his shirt, relentlessly ripping at the blood-stained bandages, clawing at the bloody skin of his chest, leaving deep gouges streaked with red from his nails.
Цус дахин гоожив.
Fresh blood began to seep out once more.
Тэр цөхрөнгөө орилохыг хүссэн боловч, нэг ч үг хэлэх хүчгүй, зөвхөн тал газрын салхи чимээгүй агаарыг аманд үлээн, бүх айдас, гомдлыг зөөлөн цээжинд буцаан чихэж, амьсгал боогдуулав.
In his despair, he tried to scream, but couldn’t muster the strength to utter a single word. Instead, the wind across the plain swallowed the silent air into his lungs, softly stuffing every ounce of terror and unwillingness back into his chest—stifling, suffocating.
Leave a Reply