Chapter 100: Because of Mercury Retrograde
Ян Зицан гүн харцаар эсрэг талын хүнийг харав.
Yang Zicang stared deep into the eyes of the person across from him.
“Чи үүнийг мэдэж байгаа атлаа, яагаад илчилсэн юм.”
“Since you already know this, why did you bring it up?”
“Тийм, яагаад юм бол, усны урсгалын эсрэг явснаас болсон байх.”
“Hmm, why did I? Maybe because of Mercury retrograde.”
“Зөвхөн өөрийнхөө азыг сайжруулах гэж үү?”
“Just to make yourself luckier?”
Ян Зицан үг бүрийг нь ширтэн асуув.
Yang Zicang fixed his gaze on him, questioning word by word.
“Шударга ёсны төлөө ч байж болно, эсвэл тэндхийн хүмүүс тэнэг биш, та нарын хуйвалдааныг, эсрэг тал үнэхээр харж чадахгүй, мэдрэхгүй байна гэж үү? Бүгд л Төв хотхоны хүмүүс, тэд амархан хуурагдах нэг эст амьтад биш. Би ч та нарыг эцэст нь, өөрсдийгөө аль хэдийн нэвт харагдсаныг мэдэхэд дэмий хоосон байсан гэдгийг ойлгуулах гэсэн юм.”
“Maybe for the sake of fairness. Or maybe because the people there aren’t fools—do you really think they can’t see through your schemes, can’t feel them? After all, everyone here is from Hubville; they’re not single-celled organisms so easily fooled. I’m just telling you this so you won’t realize too late that you’ve already been seen through, all your efforts wasted.”
Эрэгтэй хоёр гараа ширээн дээр тавин түшин:
The man placed both hands on the table, propping himself up, and said:
“Бодоод үз, хамгаалалтын ажилтан болж хувилсан хулгайчид банкны ажлын танхимд өдөр бүр доод түвшний ажил хийж, сейфийн түлхүүрийг олох боломж хайж байгаа боловч, ажилд орохоос өмнөх ярилцлагын шатандаа л сэжигтэй этгээдийн дугуйланд тэмдэглэгдсэн байдаг шиг, энэ нь цэвэр эрч хүч гарз биш гэж үү.”
“Think about it. It’s like a bunch of thieves disguised as security guards working the bottom-tier jobs in a bank every day, just for a chance to get the vault keys—only to find out they’ve been marked as suspicious from the very first job interview. Isn’t that just a waste of energy?”
“Хэ хэ, тэр үнэхээр.”
“Heh, that’s so true.”
Ян Зицан уурласан байдал гаргав.
Yang Zicang put on an annoyed expression.
“Гэхдээ эдгээр, бүгд чамтай хамаагүй, чи бидний төлөвлөгөөг сүйтгэсэн, би чамайг зовоохгүй байсан ч, Төв хотхоны хянагчид ирж чамд ам алдсаны үр дагаврыг амсуулна.”
“But all of this has nothing to do with you. You’ve ruined our plan. Even if I don’t come after you, the controllers of Hubville will make you taste the consequences of running your mouth.”
“Хамаагүй ээ, би айж өсөөгүй.”
“Whatever. It’s not like I scare that easily.”
Ян Зицан босож, сүүлчийн асуултаа асуув.
Yang Zicang stood up, posing his final question.
“Ши Чиений тухай мэдэх үү.”
“Do you know what’s going on with Shi Qian?”
“Тодорхойгүй, энэ газар дээр, ижил төстэй залуус хэтэрхий олон. Би зөвхөн, тэд өөрсдийгөө Ши Чиен гэж байнга нэрлэж, хулгайн жижиг залилан хийж явдгийг л мэднэ.”
“No clue. There are just too many of those bastards on this land. All I know is, they keep calling themselves Shi Qian and pull off nothing but petty theft.”
“Дахиад уулзъя.”
“Farewell.”
Ян Зицан захныхаа тоосыг гөвж, алхаж, хаалганы бариулыг мушгин гарав.
Yang Zicang adjusted his collar with a flick, took a step, and turned the doorknob to walk out.
Нарийн салхи, шавжийн жиргээ, агаарын салхины чимээ, бүр барилгын бүртгэсэн эрч хүч, хүний уур амьсгал дахин мэдрэгдэж, яг л өөр ертөнцөөс буцаж ирсэн мэт.
The subtle breeze and chirping of insects, the rustling of air, even the vitality and human touch embedded in the structures—all came back to him, as if returning from another world.
Дарамт, нам гүм байдал бүгд сарнив.
The sense of oppression and silence had dissolved.
Тэр жинхэнэ нам гүм газар ямар байдаг бол, тийм зүйл, эсвэл орон зай байдаг болов уу гэж бодохоос өөр аргагүй болов.
He couldn’t help but wonder what a true place of stillness would look like—if such a thing or space even existed.
Хэн нэгний харц хүрч чадахгүй газар байдаг болов уу.
Was there any place beyond the reach of all gazes?
“Хөөх, би чамайг новш!”
“Holy shit, I’ll be damned!”
Луобин гүйж ирэн үсрэн нэг алгаагаар Ян Зицаны толгой руу цохиж, жижиг дуугаар шивнэв.
Robin Lo ran over, hopping and slapping Yang Zicang on the head with a single whack, hissing in a low voice.
“Үхэх гээ юү чи.”
“Are you asking for death?”
Ян Зицан сэтгэл санаа муутай Луобиний гарыг салгав.
In a foul mood, Yang Zicang shook off Robin Lo’s hand.
“Том ажил хийж байна, том ажил, ахаа, намайг дагуулаач.”
“Let’s aim big, brother, aim big! Take me along.”
Луобин тэр эрэгтэй хайр найргүй Ян Зицаны энд ирсэн эцсийн зорилгыг илчилснийг сонсоод, хүн балмагдсан.
When Robin Lo heard that gentleman bluntly call out Yang Zicang’s ultimate purpose for coming here, he was completely stunned.
Moxel-ийн зураасны чадварыг дээшлүүлэх санаа, бүр тэр зүйлийн анхны үйлдвэрлэлийн шатны санааг шууд онилсон!
To actually have designs on enhancing the Moxel Line’s capabilities—going straight for the original production stage of that thing, no less!
Энэ нь зоос цутгах үйлдвэрт хэв хулгайлахтай ямар ялгаа байх вэ.
What’s the difference from stealing a mold at the mint?
Ян Зицан ууртайгаар хүйтэн инээв: “Энэ хэргийг хэлж болохгүй, хэлбэл энэ орон зай мэдэх болно, тиймээс бидний төлөвлөгөө бүтэлгүйтлээ.”
Yang Zicang sneered coldly with anger: “This can’t be said. If it is said, this space will know, and our plan will be ruined.”
“Аа?”
“Huh?”
Луобин агшин зуур хөшин хатлаа.
Robin Lo was instantly dumbfounded, like a wooden chicken.
“Юу, юу, ийм л байсан юм уу?”
“Wha—what, that’s it?”
Дараа нь Луобиний арьс тэр дороо улаан халуун болж, Ян Зицан түүний агуулсан уур хилэнг шууд мэдрэв.
Then Robin Lo’s skin suddenly turned red-hot, and Yang Zicang could directly feel the fury contained within him.
Энэ залуу яг одоо шатны хонгил дахь тэр өрөөнд орж, доторх хүнийг, толгойноос хөл, өгзөгнөөс цээж хүртэл хүчтэй зодож, эцэг эхээ дуудан уйлуулсан ч уур нь тайлагдахгүй.
This guy was now dying to charge into that room in the corridor and beat the person in there—from head to toe, from butt to chest—until he cried for his parents, but even that wouldn’t be enough to quell his anger.
“Тэгвэл яах вэ?” Луобин эргэж хэлэв.
“So what now?” Robin Lo turned his head and asked.
Ян Зицан тэвчээргүй амьсгалав.
Yang Zicang let out an impatient breath.
“Үнэхээр новш юм.”
“What a real jerk.”
Хоёр буцаж Зуо Фэйшьен, Шю Шючуань нартай дахин танилцсаны дараа, Ян Зицан түүнийг буцааж хүргэж болно гэхэд, Луобин толгойгоо сэгсэрсээр, ерөөсөө явахгүй.
The two went back to exchange formalities once more with Zuo Feixian and Shiu Siuchuan. Then Yang Zicang said he could send him back, but Robin Lo shook his head like a rattle-drum and refused to leave.
“Тэгвэл за, энэ талд хэсэг хугацаанд бай.”
“Alright then, stay here for a while.”
Ян Зицан аргагүй түүнийг өөрийн өрөөндөө дагуулан, түүнд нэг полиэфир ширхэгт даавуун орны бүтээлэг шидэж, Луобинийг газар унтуулав.
Yang Zicang had no choice but to lead him to his own room, toss him a polyester-cotton blend bedsheet, and make Robin Lo sleep on the floor.
Энэ зүйл тийм ч амьсгалдаггүй ч, Луобин маш сэтгэл хангалуун байв.
Even though the sheet wasn’t very breathable, Robin Lo still felt quite satisfied.
“Маш удаан байшинд суугаагүй, үнэхээр тухтай юм, газар унтахад ч тухтай. Ай, түүний өвөг дээдсийг нь.”
“It’s been so long since I actually stayed in a house. What a comfort, even sleeping on the floor feels good. A curse on his ancestors.”
Тэр доод давхарын 33 дугаар өрөөний түрээслэгчид уур нь тайлагдаагүй байв.
He was still furious about the tenant in Room 33 downstairs.
Ян Зицан орон дээр хэвтэн: “Боллоо, хурдан амраарай, маргааш би Оюун санаа алдагдах Moxel-ээ үргэлжлүүлэн авах хэрэгтэй.”
Yang Zicang lay on the bed: “Alright, get some rest quickly. I need to continue collecting the vanished Moxel tomorrow.”
“Тийм. Өө, тийм ээ, энэ удаагийн хэрэг явдлын мэдээллийг цуглуулах уу?”
“Mm. Oh, by the way, you still gathering intel on this incident?”
“Хэрэггүй.”
“No need.”
“Тэгвэл за.” Луобин нүдээ аниад, маш хурдан хурхирч эхлэв.
“Fair enough.” Robin Lo closed his eyes and soon began to snore loudly.
Ян Зицан нэлээд удаан эргэж хөрвөсний дараа, гэнэт босож газар дээрх тарган залууг нэг харсны дараа, аргагүй галт тэргийг гаргаж, эхлээд өнөөдөр авсан Оюун санаа алдагдах Moxel-ээ буцаан явуулж, тэнд үлдсэн хүмүүсээр үнэ цэнэтэй боловч эвдрэмтгий газрын хэлбэрийг, жишээ нь тэдгээр голуудыг тогтворжуулж эхлүүлэв.
After tossing and turning for a long time, Yang Zicang suddenly sat up, glanced at the fat man on the floor, and in resignation summoned the train. He first sent today’s collected vanished Moxel back, instructing those staying behind to stabilize valuable, easily damaged terrain—like the rivers, for instance.
Харанхуй боловч тэнгэрийн хаяа харагдах шөнө дунд, ажлаа дуусгасан Ян Зицан энэ гурван дөчин метрийн диаметртэй цасан налуугийн доор зогсов, энэ нь аль хэдийн хэсэгчлэн хайлжээ.
Under the pitch-black midnight sky, where the horizon was still faintly visible, Yang Zicang stood before a mere thirty or forty meters wide snow slope that had partially melted from his busy work.
“Гар цех бэлэн боллоо, мм, ахаа, чи өөрөө хийх үү?”
“The handicraft shed is ready. Yeah, bro, you want to handle this yourself?”
Ян Зицан Чьен Жон Шэн рүү харж: “Чи хий, бүгд оролцох ёстой, та нар хүсвэл, энэ тал цаашид та нарын байнгын орших газар болно, би удахгүй буцаад барааны зах руу явна.”
Yang Zicang looked at Qian Zhongsheng: “You do it. Everyone needs to take part. If you’re willing, this place will be your permanent home from now on. I’ll head back to the trading zone shortly.”
Үүнтэй зэрэгцэн, зэлүүд газрын харанхуйд.
Meanwhile, in the darkness of the wilderness.
Нэг хар улаан өнгийн хуучин загварын Харлей мотоцикл өргөн элсэрхэг гадаргуу дээр давхиж, бүсэндээ уут зүүсэн эрэгтэй биеэ урагш тонгойлгон, хэт хурдтай урсах агаарыг нуруугаараа ард урсгаж байв.
An old-fashioned dark red Harley roared across the vast gravel surface. A man with a pouch strapped to his waist leaned his body forward, letting the rushing air flow along his spine and over his back.
Түүний нүүрэнд, нүдээ ил гаргасан хөндлөн маск байв.
Across his face, he wore a mask revealing only his eyes.
Нэг нарийн гэрлийн туяа хугарч ирэв.
A faint glimmer of light refracted into view.
Эсрэг талын хүнийг мэдэрсний дараа, тэрэг дээрх хүний амны булан нээгдэж: “Чи түүнд аль хэдийн хэлсэн үү?”
Sensing the person across from him, the man in the car cracked a smile and said, “Have you already told him?”
{Энэ удаагийн дараа, би явна. Замнал харуулж байна, надад нэг байр үлдээсэн, чамд ч бас бий.}
{After this, I’ll be leaving. The traces indicate that a spot has been reserved for me, and there’s also a share for you.}
Зорро нэрээр энд амьдарч буй хүн, амаа хааж, арав гаруй секундын дараа тэр амаа нээн: “Хоосон тоосны эрхэм, танд амжилт хүсье.”
The one living in this place under the name Zorro fell silent; only after ten or so seconds did he speak again: “Master Vacu, good luck to you.”
{Баярлалаа.}
{Thank you.}
Хоёр энэ агшинд, тус тусдаа ирээдүйд явах чиглэлээ шийдэв.
In that moment, the two each decided the direction their futures would take.
Нэг хүн үргэлжлүүлэн урагшлахаар, нэг хүн энд үлдэхээр шийдэв.
One chose to keep moving forward; the other firmly resolved to stay here.
[Би, шударга ёсны хамтрагч, хэзээ ч ядардаггүй бяцхан улаан морь, давхихын баяр хөөрийг мэдэрлээ!]
[I, the companion of justice, the indefatigable little red horse, feel the joy of galloping!]
Инкубус мотоциклийн хурд гэнэт улам хурдаж, бараг л харанхуй дахь хар улаан гэрлийн урсгал болж хувирав.
The nightmare motorcycle’s speed quickened even more, almost transforming into a dark-red streak of light in the gloom.
……
……
Маргааш үд дунд, Ян Зицан өрөөнөөсөө гарахад, хажуугийн өрөөнд таван хүн аль хэдийн танилцсан байдалтай цуг жимс идэж ярилцаж байв.
The next day at noon, when Yang Zicang emerged from his room, the five people in the adjoining room were already mingling warmly, eating fruit and chatting.
“Ус, ундаа, цай зэрэг зүйлсээс гадна, цаас, керамик нь амьдралд байнга зайлшгүй шаардлагатай зүйлс байсаар ирсэн.”
“Apart from water, drinks, tea, and such, paper and ceramics have always been indispensable in daily life.”
“Зарим зүйлсийг гэр хороолол бүр өөрөө хийж чаддаг, Төв хотхоноос бараа авах шаардлагагүй, гэхдээ бага зэрэг төвөгтэй зүйлс болоход, газрын тосны химийн материалд хүрвэл заавал Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүрээр л дахин гаргаж болно.”
“Some items can be made within each Peng Zone itself, no need to import them from Hubville, but anything slightly more complex won’t work—those involving petrochemical materials must be replicated using a Shin Engine.”
Луобин маш сонирхолтой санагдан: “Бүх суурь зүйлсийг гэр хороолол өөрөө хийж чадах уу.”
Robin Lo found it quite novel: “Can the Peng Zone produce all the basic stuff?”
“Гэр хороолол бүрийн үйлдвэрлэдэг зүйлс өөр өөр, тэдний ойролцоох тогтворжсон газрын хэлбэрээс ямар материал авах боломжоос хамаарна.”
Robin Lo thought this was quite novel: “Everything that’s basic can be made in Peng Zone, right?”
“Цахилгаан хэрэгсэл, хөөх, мэдээж болохгүй байх.”
“Electric appliances? Hah, obviously that’s a no-go.”
“Хуурай батерей нь зүгээр, жишээ нь гар чийдэн гэх мэт, жижиг чийдэнгийн бүлүү зэрэг нь зураг хэрэгтэй. Хөө, Жя ах сэрлээ.”
“Dry batteries, though—things like flashlights and small bulbs—are better off done with blueprints. Yo, Brother Jia’s awake.”
Ян Зицан орж ирэн даавуун уутнаас жижиг алим сонгон, нэг хазахад, шаржигнасан амттай, маш идэхэд таатай.
Yang Zicang walked in and picked a small apple from the cloth sack, biting into it crunchily—crisp and delicious.
“Сая Санаа зовохгүй хорооллын дарга надтай холбогдож, явахыг хүслээ, үдийн хоолоо өөрсдөө идээрэй, миний энэ найзад сайн анхаарал тавиарай.”
“Worryfree Penglord just contacted me and asked me to come over. You guys can have lunch on your own. Look after that friend of mine well, won’t you?”
“Зайн!”
“You bet!”
Шю Шючуань, Зуо Фэйшьен хоёр толгойгоо өргөн цээжээ дэлгэн, итгэл нь тэсрэв.
Shiu Siuchuan and Zuo Feixian both puffed out their chests, brimming with confidence.
Хоёул эндхийн хамгийн их он цагтай хүмүүс, тэд өөрсдийгөө хэдэн хүний хамгаалагч хэмээн өргөмжилжээ.
As the two with the most Chronos around here, they already styled themselves as the group’s protectors.
Санаа зовохгүй хорооллын дарга Ян Зицаныг өөрийн барааны бүсэд элсүүлэхээр урьсан нь, мэдээж дахин бүтэлгүйтэв.
Worryfree Penglord had invited Yang Zicang to join his trade hub, but—as usual—his attempt failed.
Үдийн цайллага дээр, хорооллын дарга ойролцоох хэдэн дунд том гэр хорооллын хариуцлагатнууд, мөн энэ удаагийн дуудлага худалдааны хэдэн чанартай хөдөлгүүр үйлдвэрлэгчдийг урьж танилцуулав, бүгд аягаа өргөн, харилцан танилцав.
At the lunch banquet, Penglord invited the heads of several nearby medium-to-large Peng Zones and a few outstanding engine-makers from this auction. They gathered together, clinking glasses and getting acquainted.
Ян Зицан чанартай худаг хийсэн ч, нүдний өмнөх хувцас, цоож, амьдралын үйлдвэрлэлийн тоног төхөөрөмж хийсэн хэдэн хүнтэй харьцуулахад, гэрэл гэгээ нь хамгийн өндөр биш, зөвхөн илүү чанартай амьдралыг хүсэгч том хорооллын дарга нар түүнийг сонирхож, өөрийн гэр хороололд элсүүлэхийг хүсч байв.
Though Yang Zicang had produced a premium well, compared to those around him crafting clothes, locks, and tools for daily life and production, he wasn’t the star of the show. Only a major Penglord chasing a more refined lifestyle showed genuine interest, hoping to woo him into his settlement.
Татгалзсаны дараа, тэд ч нөөцөөр худгийн хөдөлгүүр сольж болно гэж, Ян Зицан татгалзсангүй, нэг хоолны үеэр, захиалга арван тав хүртэл нэмэгдэв.
After being rejected, they offered to trade resources for the well engine, and Yang Zicang didn’t refuse this time. By the end of the meal, the orders had already reached as many as fifteen.
“Зөвхөн тэндхийн хэдэн хүнд хүндрэлтэй, гэхдээ, тэд гарч чадах болов уу.”
“I’m only feeling sorry for those few over there. But still, can they even get out anymore?”
Ян Зицан Лю Бүгийн аргыг бодоход л, хүчгүй санагдав.
The moment Yang Zicang thought of Lyu Bu’s methods, a sense of helplessness washed over him.
Өөрөө хорь гаруй метрийн цаанаас он цагаар цохилт хийх чадвар нь аль хэдийн ховор гэж тооцогдох бөгөөд, тулааны хүч нь ноцтой гэмтсэн төвийн тэдгээр хүмүүсээр тэнгэр дэх хиймэл дагуулын Инкубусыг дайруулах нь, Бэн Бо Эр Баг ганцаараа Тан Сэнийг барихаар явуулахтай адил хэцүү.
For him, having a effective strike range of over twenty meters with Chronos was already considered rare and remarkable. Sending those heavily depleted headquarters personnel to deal with the satellite Nightmares in the sky was about as difficult as asking Benbo Erba to single-handedly tie up and bring back Tang Sanzang.
……
……
Хүндэтгэлийн хурлын танхимд, дараа дараагийн шүнгэнэсэн намуухан хэлэлцүүлгийн чимээ цуурайтаж байв.
Inside the solemn conference hall, the air buzzed with low, rumbling murmurs of discussion.
“Энэ удаад ч гэсэн ямар нэг арга хэмжээ тохиролцсонгүй.”
“It seems we haven’t come up with any countermeasure again this time.”
“Миний бодлоор, бид олон талын санаа бодлыг цуглуулж, илүү олон шинэ нөхдийн саналыг сонсох хэрэгтэй.”
“I think we need to pool our wisdom and listen to more suggestions from our new comrades.”
Зууван том ширээний нэг талд, тэр хүн хүндээр амьсгалан: “Бүгд хэдэн санал гарга. Мөн, хэрэв өөрийн таньдаг, эсвэл сонссон шинэ хүмүүс сайн байвал, санал болгож болно, тэр ‘Фан Тянь’-ийн аюулыг шийдэх боломж, яг эдгээр шинэ хүмүүсийн биед байж магадгүй.”
On one side of the large oval table, a man let out a heavy sigh and said, “Everyone, put forward a few suggestions. Also, if any of you know of or have heard about promising newcomers, feel free to recommend them. Perhaps the key to resolving the threat of that ‘Fangtian’ lies with these new people.”
Хэдэн хүний яриаг сонсоод, дугуй ширээний нэг талын модон сандал дээрх Чэн Ю арван хуруугаа хөндлөн гэдсэн дээрээ тавин, ардаа байх нэг залуу руу эргэж: “Ли Ми, чамд тэр новшийг шийдэх ямар нэг санал байна уу.”
Listening to the remarks around the table, Chen Yu, seated in a wooden chair on one side of the oval table, interlaced his ten fingers and placed them on his abdomen. Turning to a young man behind him, he said, “Li Mi, do you have any suggestions for dealing with that bastard?”
Энэ дулаахан харцтай залуу Чэн Ю рүү толгой дохив: “Нэг бий, гэхдээ хэлэхэд хэцүү.”
The young man, whose gaze was gentle, nodded at Chen Yu. “I have one, but it’s hard to say.”
Энэ үгийг сонсоод, Чэн Ю бага зэрэг сонирхол төрөв.
Hearing this, Chen Yu perked up a bit.
“Юу нь хэлэхэд хэцүү юм бэ.”
“What’s so hard to say about it?”
Энэ залуу сүүлийн үед Ян Зицантай харилцахад, тодрон гарсан хойч үеийн шинэ хүн.
This young man was a newcomer who had recently stood out through his interactions with Yang Zicang.
Тэр ажил хэргийг цэгцтэй гүйцэтгэж, өөрийг нь нэлээд санаа зоволтгүй болгосон, одоо Ян Зицантай холбоог, хамгийн эхний тэр азтай хүнээс түүний хариуцлагад шилжүүлжээ.
He handled matters methodically, saving Chen Yu a great deal of trouble. Now, the task of maintaining contact with Yang Zicang, once the responsibility of the original lucky fellow, had been taken over by him.
Гэхдээ энэ удаад Ли Ми зөвхөн толгой сэгсрэн, дахиж нэг ч үг хэлсэнгүй.
But this time, Li Mi simply shook his head and would not utter another word.
Чэн Ю бага зэрэг хачин санагдав, Ли Ми үндсэндээ өөрийн даалгасан даалгавраас татгалздаггүй боловч, тэр одоо зөвхөн өөрт арга бий гэдгээ хэлээд, цааш үргэлжлүүлээгүй.
Chen Yu found this a bit odd. Li Mi basically never refused assignments given by him, but this time, he only dropped a hint that he had a plan before clamming up.
Бодсоны дараа, Чэн Ю: “Удахгүй миний өрөөнд ирж дэлгэрэнгүй ярилц.”
After a moment of thought, Chen Yu said, “Come to my room later for a private talk.”
“За.”
“Alright.”
Leave a Reply