Chapter 2: Aura Moxel·Quadrangle -1
Автобусны дотор хаа сайгүй хачин металл гулзайлтын чимээ гарч, энэ тэрэг яг л мөлхөж байгаа мэт болов.
Strange metallic screeches echoed throughout the bus, as if the vehicle itself were writhing.
Олны дундаас хоёр хүний хашгирах чимээ гарч, хар утаа хоёр хүний хөлийн улнаас орж, судас болон мэдрэлийн дагуу хурдан тэдний биеийг бүрхэв.
Two piercing screams erupted from the crowd as black smoke poured into their feet through the ground, spreading rapidly along their blood vessels and nerves, engulfing their entire bodies.
Энэ хоёр хүний бие галзууран өсч, хурдан хэлбэрээ өөрчилж, яг л өндөр болсон хүн хэлбэртэй баримал мэт дээвэрт хүрч, үүнтэй зэрэгцэн үргэлжлүүлэн хагарч бүх зүг рүү тэлэв.
The pair grew frantically, their height shooting up as they contorted, resembling human-shaped sculptures that pushed against the roof while continuing to crack and extend in all directions.
Хоёр нүүр шаналсан байдлаар урагдан сунаж, усан үзмийн мод мэт дээврийн хаа сайгүй тархаж, тэдний нүдний алим дээврийн дөрвөн зүгт тархацгаасны дараа дөрвөн нүдний алим зэрэг Ян Зицаны зүг рүү харав.
Their faces were torn apart in agony, spreading like vines across every part of the ceiling; their eyeballs distributed themselves to the four corners of the roof, before all four eyes stared simultaneously in the direction of Yang Zicang.
Нэг ам гажин дуугаар: «Муу… залууг цохи. »
A mouth spoke in a twisted tone: “Beat… the bad guy.”
Ян Зицан хараад хоёр нүднээс нь цус дусалж, энэ үнэхээр хар дарсан зүүднээс ч илүү аймшигтай мангас байв!
Yang Zicang’s eyes were bleeding from the horror—this was a monster far more terrifying than a nightmare!
«Чи эхлээд гар. » Ян Зицан охины зөөлөн бэлхүүсээс тэврээд, түүнийг цонхоор доош шидэж, өөрөө ч мөн тэр даруй суудал дээр гишгээд гадагш үсрэв.
“Get out first.” Yang Zicang wrapped his arms around the girl’s tender waist, throwing her out through the window before immediately springing off the seat and jumping out himself.
Цонхны дэргэдэх аюулгүйн бүс могой мэт мушгиран босч, гадагш давхив.
The seatbelt by the window twisted like a snake and lashed outwards.
Па! Ян Зицаны хөл аюулгүйн бүсэнд ороогдож, дээш чирэгдэн, түүнийг дахин тэргэнд оруулахаар болов.
Snap! Yang Zicang’s foot was caught in the belt, yanked upward as it dragged him back into the vehicle.
Газар унасан охин сандарч толгойгоо эргүүлэн гараа сунган Ян Зицаны доош унжсан гарыг татан: «Ах аа, хурдан гар! »
The girl, still sprawled on the ground, quickly turned and grabbed Yang Zicang’s dangling arm: “Brother, get out quickly!”
«Гар, залуу минь! »
“Get out, kid!”
Тэрэгний доторх хоёр хүн тэмцэж буй аюулгүйн бүснээс татан барьж, дөнгөж хамтдаа насаа зарцуулан хүчлэн таслах гэж байтал, тэрэгний ёроолоос дахин хоёр товойсон хар бөөн бөөм давшин ирж, хоёр хүний хөл доор дэлбэрч, хар хий тэдний биед цутгав.
Inside the car, the two struggled against their stubborn seat belts, just about to expend their lifespan to snap them apart, when two bulging black lumps surged from the floor at their feet, erupted, and black mist poured into their bodies.
«Аа! »
“Ah!”
Хашгиралтын дараа энэ хоёр хүн галзууран өсч, биен дээр нь эргэн тойрон тархах цус махан усан үзмийн моднууд гарч ирэв.
Amid the screams, the two began to swell frantically, with writhing vines of flesh spreading outward across their bodies.
Эдгээр усан үзмийн моднууд бүх зүг рүү тархаж, тэрэгний дотор холбогдон, зарим хүмүүс тэдэнд баригдаж, хөдлөх аргагүй болсныг харав.
These vines expanded in all directions, weaving through the carriage. Some were trapped by them, now powerless to move.
Тон! Нэг гал унтраагуур шидэгдэн ирж, аюулгүйн бүсийг цохин таслахад, гэхдээ энэ гал унтраагуурыг шидсэн том биетэй залуугийн хоёр нүд хурдан сүнсээ алдаж, тэр хүндхэн байдлаар гар дээрх хурдан үрчлээстсэн арьсаа харав.
Thud! A fire extinguisher slammed over, breaking the belt. But the burly man who threw it had a gaze swiftly growing vacant; he looked painfully at his rapidly wrinkling skin.
«Уг нь… би дахиад гучин хоёр жил амьдрах байсан юм…»
“So… I still had thirty-two years to live…”
Түүний бие гудайж нэг алхам хийгээд, газар унав.
He staggered a step and collapsed onto the ground.
Энэ нэг цохилтоор том биетэй залуу өөрийн бүх үлдсэн насаа зарцуулжээ.
With this blow, the big man had drained all his remaining lifespan.
Дахиад хоёр шилэн цонх цус махаар хучигдаагүй байсан нь хагалан буталж, зургаа долоон хүн цонхны өмнө шахаж, түрүүлэн гадагш үсрэхээр болсон боловч тэдний тал нь харваж ирсэн аюулгүйн бүсэнд ороогдон баригдв.
Two more windows, still uncovered by flesh, were smashed. Six or seven people crowded at the opening, scrambling to jump out, but half were caught by flying belt restraints.
Аймшгийн уур амьсгал гэнэт дэлгэрч, тэрэгний дотор хар улаан өнгийн нимгэн хальсан зүрх гарч, хэдэн «багана» хооронд амьсгалж байгаа мэт агшиж, тэлэв.
A terrifying presence suddenly surged. Inside the car, a dark-red, membrane-like heart appeared, contracting and expanding among several “pillars” as if breathing.
Газар дээр Ян Зицан хоёр алхам мөлхөж, шилбэний ороогдсон хэсгийн арьсны өнгө гүнзгий болж, бусад газраас илт ялгаатай байв.
On the ground, Yang Zicang crawled a few steps, where his calf was tangled, the skin there was a dark, deep color, clearly different from the rest of his body.
Аль хэдийн жаран далан настай болсон Ян Зицан босож ирээд, тэрэгний доторх аймшигт дүр зургийг хараад, түүний харцанд зөвхөн цочирдол, шаналал л байв.
Yang Zicang, who appeared to be in his sixties or seventies, got to his feet and looked at the horrifying scene inside the vehicle, his eyes filled with disbelief and sorrow.
Тэр даруй тэр тэрэгний доороос эсрэг талын шаахай өмссөн, нум хэлбэрийн алхам хийж буй хоёр хөлийг харав.
Then, from under the car, he saw a pair of legs across from him, wearing sandals and braced in an archery stance.
«Хуан дарга! »
“Director Huang!”
Ян Зицан уурлан орилход, тэр новш яг одоо хүртэл хаалгыг татаж байв!
Yang Zicang roared, that bastard still had his hand pulling on the door!
«Чи хурдан яв. » Ян Зицан газар хагас өвдөглөсөн яахаа мэдэхгүй байгаа охинд хурдан зугтахыг хэлээд, өөрөө нөгөө хүнтэй хамт тэрэгний эсрэг тал руу гүйв.
“Get out of here.” Yang Zicang told the girl, who was still half-kneeling on the ground in shock, to run, while he himself rushed towards the opposite side of the car with another person.
«Ахаха, дахиад хорин секунд байна, би мэдэж байна, удахгүй, удахгүй хүүхэд төрнө! »
“Ah haha, only twenty seconds left, I know, soon, soon the child will be born!”
Хажууд нь ууртай царайтай хэдэн хүн давшиж ирэхийг хараад, Хуан Шү галзуу мэт орилж хашхирч, бүүм гэх чимээгээр нэг нударга түүний нүүр рүү цохиж, дараа нь дахин нэг хөл өшиглөв.
Seeing several figures rushing toward him with rage-filled faces, Huang Hsu screamed and laughed like a madman. With a thud, a fist smashed into his face, followed by a kick.
Цаг хугацаа бараг болсныг хараад, Хуан Шү зодуулж байх зуураа инээж гараа суллахад, Ян Зицан доголон гүйж ирээд, өвдгөөрөө түүний гэдэс рүү түлхэхэд, энэ хэдэн хүнд зодуулсан өвгөний амнаас цус цацагдав.
Seeing that time was almost up, Huang Hsu, while taking the beating, laughed and let go of the door. Yang Zicang limped over and drove his knee into the old man’s abdomen, who spat blood as several people’s blows continued to rain down on him.
Хаалга хангинан онгойв.
The door banged open.
Доторх хоёр хүн тэрэгний гаднаас харвал, хэдэн далан настай хөгшид амьсгаадан энэ газрын дунд тэнгисийн өвгөнийг зодож, тэр амьсгалахаасаа илүү амьсгал хураах дөхсөн байхыг харав.
The two inside looked out of the vehicle, as several elderly people, huffing and puffing, were beating up the Mediterranean-looking old man, who was taking in more harm than he could endure.
Тэрэгний доторх хүмүүс хөл нь сулран гадагш алхахад, тэрэгний доторх аалзны тор мэт цус маханд хаалганы ард хаагдсан тэдний найдвар аль хэдийн тасарсан байсан боловч эцсийн мөчид хаалга онгойжээ.
Those in the car stepped forward with weak, unsteady feet. Blocked inside by the web of flesh, they had already fallen into despair—but at the last moment, the door unexpectedly opened.
Пэн! Ард талын нэг хүний дүрс дэлбэрэв.
Bang! The figure behind exploded.
Урд талын тэр хүн нэг алхам гаргах агшинд, газар гэнэт хагас тунгалаг болж, яг л бүдэг энергийн үүлэн давхарга мэт доорх гүн харанхуй агуйг ил болгож, энэ нь автобусаас үүссэн асар том дээш хөмөрсөн хөндий мэт байв.
The instant the one ahead stepped out, the ground suddenly turned translucent, like a murky cloud of energy, revealing a deep, dark cavity beneath—an inverted hollow cavity that seemed born from the bus itself.
Сонсогдохгүй бувтнал эгшиглэж, асар их аймшиг тэрэгний дотроос тархаж, яг л гулгамхай тэмтрүүл ар талаас өөр рүүгээ ороож буй мэт болов.
Unintelligible whispers arose, and an immense sense of horror spread from within the vehicle, like a slimy tentacle coiled around from behind.
Вүн гэх хүнд дуугаар хуй салхи тэрэгний дотор үлээж, хүчтэй зүрхний цохилт бөмбөр цохих мэт тэрэгний доторх бүдэг аалзны торноос дуугарав.
With a deep boom, a whirlwind poured into the car, and the surging heartbeat, like thundering drums, resonated from the murky web of darkness inside.
«Хаа! » Хуан Шүгийн зүрхний хонхорт улаан цэг гэрэлтэж, түүнээс хэдэн час улаан муруй гэрлийн шугам дэлбэрч, гурван дөрвөн геометр шугам жижигээс том руу дэлбэрч буй мэт олныг хөмрүүлэн унагахад, түүний арьс хурдан сэргэв.
“Hah!” A red dot ignited at Huang Hsu’s chest, blooming into several twisted rays of crimson light, as if three or four geometric lines exploded from small to large, sending everyone tumbling and flipping aside. His skin rapidly healed.
«Ахахаха, би зөв таасан, би зөв таасан шүү! »
“Hahaha, I guessed right, I guessed right!”
Газар хурдан зөөлөн болов.
The ground quickly turned soft beneath them.
Бүгд ихэд цочсон царайгаар дөрвөн зүгт зугтав.
Startled, the crowd scattered and fled in all directions.
«Хурдан гүй! »
“Run!”
Энэ Хуан Шү хэтэрхий хэрцгий, яг одоо дахин хачин чадвартай болсон, магадгүй тэр нэг чөтгөр болох биз.
This Huang Hsu is truly ruthless, and now he possesses strange abilities—he might become a demon.
Эргэн тойрны хүмүүс энэ бүхнийг үл харсан мэт байв.
The passersby around him show no reaction to any of this.
Бүр зарим тэрэгнүүд олны зүг мөргөсөн боловч шууд нэвт гарч, эдгээр нь бүгд хуурмаг дүрс байв!
Even some cars crash into the crowd only to pass straight through them—these are all illusions!
Гадны төрх хурдан хориод насны залуу болсон Хуан Шү, шуналтайгаар биеийн дотор талаас цухуйн гарч буй хүч чадал, сүнслэг сэргэлтийн мэдрэмжийг мэдэрч, энэ нь түүний олон жил мэдрээгүй мэдрэмж байв.
Huang Hsu, whose appearance has rapidly turned into that of a man in his twenties, greedily savors the surge of power and vitality within his body—a sensation he hasn’t felt in years.
«Намайг Хуан Шү гэхэд бас ийм өдөр ирэх юм байна. » Тэр толгойгоо эргүүлэн хажууд байгаа час улаан манангаар бүрхэгдсэн хар нарийн хайрстай тэрэгний биеийг хараад, нүд дүүрэн мансууралтай байв.
“I, Huang Hsu, actually have a day like this.” He turns his head to glance at the dark, fine-scaled car body, shrouded in a radiating blood-red mist, his eyes full of intoxication.
Тэрэгний доторх мангасын сүүдэр ямар нэгэн нууц холбоогоор Хуан Шүд өөрийн сэтгэл хөдлөл, хүслийг дамжуулж, энэ нь хүн төрөлхтөнийг хүсэх, амьд биетнийг хүсэх явдал байв.
Through some mysterious connection, the shadowy monster inside the car conveys its emotions and desires to Huang Hsu—a craving for humans, a thirst for living beings.
Хуан Шү аймшигтай царайгаар гудамжны хоёр талын эдгээр хүмүүсийг харж, тэр энд зөвхөн эдгээр хүмүүсийн сүүдэр байгааг мэдрээд, сэтгэлдээ харамсалтайгаар: Харамсалтай нь тэд бүгд залгигдах боломжгүй юм.
Huang Hsu glares darkly at the people lining the streets on both sides. he can sense that these are merely shadows of the real individuals, and laments inwardly: What a pity that none of them can be devoured.
Яг одоо түүний ойлголтод хүн төрөлхтөн аль хэдийн дур мэдэн идэж болох хоол хүнс болжээ.
In his perception now, humans have naturally become food he can consume at will.
Хуан Шүгийн харц хол алсад гүйж буй хэдэн хүн дээр тусав.
Huang Hsu’s gaze falls on the few figures running into the distance.
Ян Зицан гурван хүнтэй хамт замаар гараад зүүн талын цагаан худалдааны барилгын доор гүйж очив.
Yang Zicang and the other three cross the road and race toward the white commercial building on the left.
Гэнэт барилгын дотроос нэг нэг цагаан энергийн тор гарч, хурдан барилгын дотор тал руу цугларч, тэдгээр нь барилгын гадаргуугаас салах үед энэ барилга хуучин болж эхлэв.
Suddenly, strands of white energy web emerged from within the building, rapidly converging towards its interior. Once they detached from the building’s surface, the structure itself fell into decay.
Тэр барилгын дотор ямар нэгэн зүйл сэргэж, хэдэн хүн энэ нь магадгүй өөрсдийнх нь хажуугаар өнгөрсний шалтгаан байж болохыг мэдрэв.
Something within the building was awakening; several of them sensed that it might be caused by their own passing.
Хүмүүс тэр зүйлийн хувьд эрт төрөх катализатор байв.
To that something, humans served as a catalyst for its premature birth.
«Энэ зүйл ч бас мангас төрүүлж чадах уу?! »
“This thing can also give birth to monsters?!”
Тэд ихэд цочсон царайгаар үргэлжлүүлэн урагш гүйв.
They were terrified, and continued to sprint forward in panic.
Хүн! Араас хэдэн арван метрийн зайнаас нэг асар том урт гонзгой металл мөчирт мангас хурдан урагш мөргөн давхив.
Boom!
Автобус мангас замын эсрэг тал руу мөргөхөд, нэг барилгын доорх байшингийн хана мөргөгдөн нуржээ.
Just a few dozen meters behind them, a colossal, elongated metal-branched monster slammed forward rapidly.
«Аааа! »
The bus monster smashed into the other side of the street, shattering a house wall beneath a building.
Эсрэг талын тэр гурван хүн замаа мэдэхгүй салан гүйхэд, тэдний нэг нь шууд мангасын салхины шил мэт асар том аманд залгигдав.
“Aaaah!”
Хэдэн хүн гудамжинд эргэж оров.
The three on the opposite side scattered in panic into different directions, and one was instantly devoured by the monster’s massive windshield-like maw.
«Гудамж нарийхан, найдвар… тэр мангасыг биднийг хөөхөө болиулах байх. »
The few of them turned and dashed into an alley.
Энэ хоёр хүний уушги хоёулаа хөөрөг татаж буй мэт «хаа, хаа» гэх дуу гаргаж байв.
“The alley is narrower… hopefully, it will make that monster give up chasing us.”
Лю Мин цээжээ дараад хана тулан: «Болохгүй нь, би үхэх гэж байгаа юм шиг санагдаж байна. Би, би жаахан амарья. »
The lungs of the two men heaved like bellows, gasping out ragged “hars, hars.”
Ойролцоо чичирхийлэх чимээ гарав.
Liu Ming clutched his chest, leaning against the wall, breathlessly said, “I… I can’t go on. I feel like I’m about to die… I… I need to rest a moment.”
Хэдэн хүн толгойгоо өргөн харвал, хажууд байгаа нэг хорь гаруй давхар худалдааны барилгын шил болон бүтцийн давхарга нурж нэвтрэхэд, гэхдээ хачирхалтай нь тэд унах явцдаа тасралтгүй нэг нэг цагаан энерги болон хувирч доош цугларч байв.
A vibration echoed from nearby.
Ян Зицан хөмсгөө зангидан, тэр бүдэг бадаг ямар нэгэн зүйлийг барьж авсан боловч тодорхой бодол болгож чадахгүй, зөвхөн нэг л бүрхэг мэдрэмж байв.
Several people looked up and saw the glass and structural layer of a twenty-story commercial building next to them collapsing with a thunderous roar. But oddly enough, as they fell, they continuously transformed into streams of white energy converging downward.
Ар талын гудамжны эсрэг талд дахин автобус мангасын хүнгэнэх чимээ гарч, байгаа эсэхийг мэдэхгүй хашгиралт дагалдаж, дахин нэг хүн амиа алдав.
Yang Zicang furrowed his brow, vaguely grasping at something, yet he couldn’t form a clear thought—only a hazy feeling lingered.
«Битгий амарч байгаарай, тэр талын гудамжинд хөдөлгөөн байна, өөр хүмүүс байх ёстой, бид очиж үзье. » Ян Зицан урамшуулав.
Behind them, across the street, the roar of the bus monster sounded again, accompanied by faint screams; another life had been lost.
Лю Мин амьсгаадан: «Хэрэв дахиад мангас байвал, үхэх л байх. »
“Come on, don’t stop to rest. There’s movement in that street—should be others. Let’s check it out,” Yang Zicang encouraged.
«Хөөе, тэгвэл чи үх, охиноос ч дор юм. »
Liu Ming gasped, “What if it’s another monster? Then we’re dead anyway.”
Ян Зицан уурлаж, тэр эргэн муруй гудамжаар тэр барилгын зүг гүйв.
“Hell, then go ahead and die—even girls do better than you.”
«Би яг одоо далан наймтай. » Түүнд өдөөгдөж, газар унасан Лю Мин дахин босож гүйцэв.
Yang Zicang snapped, turned, and dashed through the winding alley toward the direction of the building.
Эдгээр хэдэн хорооллын эсрэг талд дахин өөр нэг гудамж байх бөгөөд, тэр нурсан худалдааны барилгын байрлал энэ гол зам дээр байсан бөгөөд яг одоо түүнд зөвхөн шалны хавтан, дөрвөлжин багана л үлдэж, яг л эвдэрхий дуусаагүй барилга мэт байв.
“I’m sitting at a 78 this time, remember that,” Liu Ming, spurred by the insult, scrambled up from the ground and followed behind.
«Тэнд хүн байна. »
Beyond these residential blocks lay another street. That collapsed commercial building now stood on the main road, stripped to floor slabs and rectangular structural pillars, looking like a dilapidated, unfinished ruin.
Охины цагаан нарийн хуруу худалдааны барилгын доорх нэг бүдэг дүрс рүү заахад, тэр хүний бие хүчтэй цагаан шугамуудаар ороогдож, тасралтгүй янз бүрийн муруй цацарч, эдгээр шугамууд хоорондоо ороолдож, агшиж тэлж байв.
“Someone’s there.”
Мангас уу, эсвэл хүн үү?
The young girl’s fair fingers pointed at a blurry figure beneath the commercial building, his body enshrouded in thick white lines that constantly radiated various curves, intertwining, contracting, and expanding.
Гудамжны ар талаас өвгөн давшин ирэхэд, Ян Зицан эргэж харвал, холгүй газраас хүчтэй хар утаа гарч буйг харав.
A monster, or a human?
Автобус мангас нөгөө талаас иржээ!
The old man rushed from behind the alley. Yang Zicang glanced back, seeing thick black smoke rising not far behind.
Худалдааны барилгын доорх тэр дүрсний гаднах гэрлийн шугам гэнэт нэг агшив.
The bus monster was approaching from the other side!
«Хурдан зугт, биднийг мангас хөөж байна. » Ян Зицан хэлэв.
The light around the figure beneath the commercial building suddenly contracted.
«Мангас… Инкубус уу? » Тэр цагаан цув өмссөн, өргөн хүрээтэй малгайтай эр босон харав.
“Quick, run. We’re being chased by a monster,” said Yang Zicang.
Эрийн царай бат бөх, харцад нь гялалзсан гэрэл агуулагдаж, энэ царайг хараад л хүн дундах луу гэдэг нь ойлгогдож, гайхалтай цог жавхлантай байв.
“A monster… a nightmare?” The man in a white trench coat and wide-brimmed hat stood up and looked over.
Нэг их чимээ гарав!
The man’s face was firm, his gaze sparkling with brilliance—his features marked him as an outstanding, extraordinary figure, dashing and divine.
Ар талаас байшин нурсан дуу гарав.
A series of loud crashes shook the air.
«Оохо, энэ чимээнээс та нар амьд гарч чадсан байна. »
The sound of collapsing buildings came from behind.
Тэр цагаан цувтай эр алхам алхмаар ирж, булчинлаг гар дээр нь үнсэлт илгээж буй гоо бүсгүйн шивээс байв.
“Oh, with such a commotion, you’re still alive.”
«Ямар зүйл вэ, хэдэн хүн идсэн бэ? »
The man in the white trench coat strode forward step by step, a tattoo of a beauty blowing a kiss etched on his muscular arm.
«Нэг тэрэг, автобус, долоо найман хүн үхсэн, үгүй, магадгүй арван хүн байх. »
“What kind of thing was it? How many people did it eat?”
«Би ойлголоо. »
“A car, a bus. Seven or eight dead—no, maybe ten by now.”
Эрийн цээжинд ширхэглэг цагаан гялбаа гарав.
“I understand.”
Түүний алхах явцад энэ гэрэл биеийг нь хүрээлсэн геометр дүрсийн сүүдэр болон тархаж, яг л тасралтгүй өөрчлөгдөж буй гурвалжин мэт байв.
A white flash appeared on the man’s chest.
Хэдэн хүний өмнө өнгөрөхдөө энэ хуурмаг шугам сунан Ян Зицан руу ойртов.
As he moved, this radiance spread into an ethereal geometric figure enveloping his body, like a constantly shifting triangle.
Түүний ойртох явцад Ян Зицан өөрийн зүрхэн дотор ч бас нэг бүдэг гэрэл анивчиж, энэ ойртож буй шугамын үзүүртэй харилцан дуудаж буйг харав.
When he passed before the group, the phantom lines elongated, drawing closer to Yang Zicang.
Нэг зүрхний мэдрэмж мэт мэдээ зүрхэнд гарч, өөрөө яг одоо энэ хүнтэй ямар нэгэн нууц холбоо тогтоосон байв.
As they approached, Yang Zicang saw a faint light flicker within his own heart, resonating with the tips of those approaching lines.
Түүгээр ч зогсохгүй хоёр нүдээрээ энэ хүний өнгөрөхийг харж байсан ч ухамсарт шууд илүү өргөн хүрээний дүр зураг гарч, яг л өөр нэг «харагдац» гуравдагч этгээдийн байдлаар дээрээс энэ бүхнийг харж буй мэт байв.
A telepathic message emerged in his mind: in that moment, they had established some mysterious connection.
{Та нар, миний зүрхний яриаг шууд сонсож чадаж байгаа байх. }
Moreover, though his eyes watched the man walking past, a broader scene appeared directly in his consciousness—as if another “perspective” were overlooking everything from a third-person, top-down view.
«Үнэхээр гайхалтай. » Охин гайхан магтав.
{Honored guests, you should be able to hear my mental conversation directly by now, right?}
{Та нар намайг Бай Юань гэж дуудаж болно. Хмм… Тэр автобус Инкубус дор хаяж хэдэн зуун жилийн Chronos агуулж байна, би түүнийг дийлэх эсэхээ мэдэхгүй байна, та нар өөрсдийн насаа хөрөнгө оруулах уу? Ингэвэл миний ялах магадлал ихсэх болно, түүнээс хэдэн арван жилээр илүү байхад л болно. }
“How amazing,” the girl exclaimed in awe.
Цагаан цувтай эр толгойгоо эргүүлэн далан настай хэдэн хүнийг хараад, тоглоомтой инээмсэглэл үзүүлэв.
{You can call me Bai Yuan. Hmm… that bus nightmare contains at least several centuries’ worth of Chronos. I’m afraid I might not be able to take it down alone. Would you like to Invest some of your own lifespans? That way, my odds of victory will increase—so long as I exceed its lifespan by just a few dozen years.}
Энэ удаад тэр зүрхний дуугаар хэлэлгүй, амаараа: «Та нарын насаа түр хугацаанд надад захируулахаар өг. Би та нарын насаар та нарыг Инкубусын хөөлгөөс зугтаахад туслах болно. »
The man in the white trench coat turned to look at the group of septuagenarians and octogenarians, a playful grin curling on his face.
Leave a Reply