Chapter 123: A Kind Gesture
Үүдэнд хэдэн хүн Хон Хаочэн рүү ойртон, нэг бие галбир шулуун залуу тэвчиж чадалгүй Хон Хаочэнд:
Several people near the entrance approached Hong Haocheng. A tall, straight-backed young man couldn’t help but ask him:
“Чи саяхан найзуудаа гэж хэлсэн, тэр зочны өрөөнд өөр хүмүүс байсан уу?”
“You mentioned your friends earlier—was there anyone else in that living room at the time?”
“Мэдээж, олон байсан, жишээ нь…”
“Of course, plenty. Like…”
Хон Хаочэний ам том ангайсан боловч эцэст нь нэг ч үг гаргаж чадсангүй.
Hong Haocheng’s mouth opened wide, but in the end, not a single word could escape.
Бүх хүний харц түүний цээж рүү чиглэв.
Everyone’s eyes fixed on his chest.
Хон Хаочэн харцаа доошлуулан цээж рүүгээ харвал тэр хүмүүсийн нэрийг хэлэх гэсэн агшинд нэгэн байгаа эсэх нь мэдэгдэхгүй дугуй гэрэл тодрон яг л энгийн мөнгөлөг цагаан бөгж мэт.
Hong Haocheng also lowered his gaze to look at his own chest. The moment he was about to spit out those names, a faint, circular light emerged, like a plain silver-white ring.
{Тэдний мэдээллийг бүү дэлгэ, чи нэг хүний нэрийг хэлэх бүрд нэг хүн үхнэ.}
{Do not reveal any information about them. For every name you speak, someone will die.}
Танихгүй эмэгтэйн дуу хоолой өөрийн сэтгэл дотор шууд эгшиглэв…
The strange woman’s voice rang out directly in his mind…
Хон Хаочэн духан дээрээ нягт хөлсний дуслууд гарч байгааг мэдрэв.
Hong Haocheng felt a thin sheen of sweat forming on his forehead.
“Би мартчихсан.” тэр хүндхэн хэлэв.
“I forgot,” he said with difficulty.
Маш чадваргүй шалтаг. Гэвч эргэн тойрны хэдэн хүн түүнийг шахаагүй бөгөөд энэ явдлыг амархан өнгөрөөв.
It was a flimsy excuse. But the people around him didn’t press him and let the matter slide easily.
……
……
Давтамжгүй газар.
Shibin Wastes.
Нэг өдөр гаруй мэдээлэл дамжуулсны дараа маргааш Том А талын Барилгын барааны багийн буудалд илүү олон хүн ирж, хоёр баг бүр үүр цайхаас өмнө ирсэн байв.
After more than a day of messages being passed along, by the second day, even more people had arrived at the Great Jia Manpower Cargo Crew’s base. Two teams had already shown up before dawn.
Ойн бүсэд аль хэдийн хүмүүс орсон гэж сонсоод анх үнэ тохиролцохыг хүссэн шинэ ирсэн хүмүүс хоёр үг ч хэлэлгүй хоёр ширхэг худалдаж аван ууланд орж, удалгүй буцаж ирэн дахин гурван ширхэг худалдаж аваад арьс үс нь гялалзсан зэрлэг араатны зулзагыг үүрэн Том А талын хүмүүст бэлэглэв.
Having heard that someone had already entered the forest, the newcomers, who had been haggling just moments before, bought two passes without further ado and headed in. Before long, they came back for three more, carrying a glossy-furred young beast as a gift for the Great Jia team.
Нүдээ томруулан бүх биеэрээ чичирч байсан ч “муу муу~” гэж бүгд рүү хорсолтой харж буй үслэг бяцхан амьтныг харсан Нин Ян, Сон овоохойн даргын дагуулж ирсэн хэдэн хүн баярлан тоглов.
Seeing this small, furry creature trembling with wide eyes as it growled fiercely “grrr-grrr” at everyone, the people brought by Ning Yang and Song Peng Lord were overjoyed and began teasing it.
“Эелдэг бай, цаашид бидэнтэй хамт сайхан идэж ууцгаая.”
“Be good, from now on you’ll feast with us.”
“Уу ван!”
“Woof!”
“А зэрэглэлийн Огтлолцол газраас гарсан, цаашид Шяо А гэж дуудъя.”
“It came from an A-tier Cross region, let’s call it Little A.”
Чонын гөлөг мэт Шяо А ваа гээд энэ хүний гар руу хазав.
Xiao A, just like a wolf cub, went “gnaw woof” and bit down on this person’s hand.
Хүмүүс чанга инээлдэв.
Everyone burst into laughter.
Үд дунд хүрэхэд түр буудлын өмнө хүмүүс улам олширч, бараа материал аажмаар борлуулагдаж эхлэв.
By noon, more people gathered before the temporary camp, and goods slowly began to sell.
Ойролцоох хэдэн арван лийн хүмүүс энд бусад амьдралын хэрэглэгдэхүүн зарж, үнэ нь ч хямд байгааг сонсоод эргэн тойрны хэдэн жижиг дунд овоохойн бүсийн нэлээд Chronos-гүй хүмүүс ч гурваас таваар бүлэглэн энэ зүг явж, тус тусын “гар урлалын тусгай бүтээгдэхүүн”-ээ авчирч жижиг худалдааны төвийн дүр төрхтэй болж эхлэв.
People from around a fifty-mile radius, hearing that other daily necessities were also being sold here at low prices, set off in groups from nearby several medium and Small-sized Peng Zones, even those without much Chronos, all bringing their handcraft specialties, gradually forming an early market fair.
Бямба гарагийн үдээс хойш, төв хотхон.
Saturday afternoon, Hubville.
Жу Ин хурлын танхимын үүдэнд ирж шинээр ирсэн шуудангийн сониныг авч сүүлийн хуудсанд танил нэрийг үнэхээр харав.
Ju Yin Chase arrived at the door of the conference room, took down a newly delivered postal newspaper, and sure enough, saw a familiar name on the last page.
——Том А талын Барилгын барааны баг, 15 оноо.
——Major Client Builds Cargo Crew: 15 Points.
Жагсаалтад ороход хангалттай оноо, энэ нь ихэнх жагсаалтад орсон барааны багуудын оноо байв.
It’s roughly the minimum score to make the Chart List and was also no higher than most other crews—
“Ирэх долоо хоног бол Ян Зицаний орсноос хойш тав дахь долоо хоног.”
“Next week makes five weeks since Yang ZiCang disappeared inside.”
Жу Ин өөртөө шивнэн толгойгоо өргөн гоёмсог хуучинсаг модон коридор руу хартал төв хотхоны хоёр менежер танхимын коридороор алхан ирэв.
Ju Yin Chase murmured to himself, looking up at the intricately restored wooden corridor. Two administrators of Hubville walked over from the main hall passage.
“Дэд хотын дарга аа, өнөөдөр арванд гарчихлаа, та хот руугаа буцаж шинэ хүмүүс ороход бэлтгэх үү?”
“Futown, it’s already the tenth today. Are you heading back to your city to prepare for the newcomers’ entry?”
“Хэрэв энэ сарын дундуур та буцахгүй бол бид буцна.” нөгөө хүн хэлэв.
“If you don’t go back by the middle of this month, we’ll have to return instead,” another remarked.
Жу Ин толгой дохив: “Хотын талыг би өнгөрсөн сарын сүүлээр зохион байгуулсан, энэ сард та нар буцаарай, хотхоны талыг би харна.”
Ju Yin Chase nodded. “I’ve already arranged everything over at the city side last month. You two go back this month; I’ll keep an eye on the town.”
“Тэгвэл дэд дарга хүндрээрэй.”
“Then we’ll leave it to you, Futown.”
“Үнэндээ төв хотхон бидэнтэй ч байхгүй ч хэвийн ажиллана, хэтэрхий санаа зовох хэрэггүй.” тэр нэмж, “Асуудал гарвал би та нартай холбогдоно, А зэрэглэлийн Огтлолцол газрыг туулахад хагас хоногоос илүүгүй.”
“Actually, Hubville would run fine with or without us—no need to worry too much,” he added. “If anything comes up, I’ll contact you. Crossing a Class A fault zone barely takes half a day.”
“Тэгвэл дэд дарга хүндрээрэй, манай орон зай хагас жил болсон, энэ сард шинэ орон зайг тогтворжуулж эхлэх хэрэгтэй.”
“Thanks for holding things down, Futown. Our alternate space has lasted six months now—this month we need to start stabilizing a new one.”
Амжилттай тогтворжсон Хачин орон зай урт хугацаанд оршин тогтнох боломжтой ч төв хотхонтой холбогдсон гарц улам тогтворгүй болж, ихэнх нь нэг жил орчмын дараа нуран унадаг.
Although a successfully stabilized alternate dimension can last indefinitely, the passage connecting to Hubville gradually becomes more unstable, often collapsing within about a year.
Тиймээс хот бүр А зэрэглэлийн Огтлолцол газрыг тогтворжуулан төв хотхонд орсон хүмүүс үндсэндээ хагас жил тутам шинэ А зэрэглэлийн газар зүйн тогтворжуулалтыг эхлүүлэхээр төлөвлөдөг. Газар зүйн хэлбэрийг тогтворжуулах нь тэр бүр амжилттай болдоггүй, нэг удаагийн бүтэлгүйтэл нь нэг сарын цагийг үрэгдүүлдэг тул илүү цаг үлдээх хэрэгтэй.
As a result, city dwellers who enter Hubville via stabilized Class A fault zones usually need to consider starting the stabilization of a new Class A terrain every six months. Success isn’t guaranteed every time; a single failure means a whole month’s efforts are wasted. Hence, it’s essential to leave some buffer time.
Нэг өдрийн хугацаа хурдан өнгөрч, Ням гарагийн өглөө Ян Зицан дөнгөж сэрэхдээ Давтамжгүй газрын ямар нэгэн оршин тогтнохуунаас ирсэн энэхүү оюун санааны дуу хоолойг сонсов.
The day swiftly passed. On Sunday morning, as Yang Zicang just woke up, he heard a voice within his heart, a will from some entity within the Shibin Wastes.
[Чи нэр хүндтэй боллоо, Давтамжгүй газарт.]
[Reputation has been born for you in the Shibin Wastes.]
“Энэ бол өөрийн гэсэн бизнестэй болохын ач тус юм.”
“This is the benefit of having your own enterprise.”
Залуу гайхан бишрэлгүй байж чадсангүй, зам нь тавигдсан тэдгээр овоохойн бүс, барааны багийн удирдагчид долоо хоног бүр ийм байж, амархан өөрсдийн хүч нөлөөгөөр шинэ нэр хүнд олж авдаг байх.
The young man couldn’t help but sigh—those Peng Zone and Cargo Crew masters who had laid down their paths probably enjoyed such luxuries every week, easily leveraging their domains to harvest fresh renown.
Өөрөө өнгөрсөн долоо хоногийн хэдэн өдрийн үйл ажиллагаагаар энэ уулын гадна байгуулсан түр худалдааны төв дараагийн хэдэн сард тасралтгүй нэр хүндийн утга төрүүлэх байх.
Through his few days of operations last week, the temporary market he’d established beyond the mountains would likely generate a steady stream of reputation for months to come.
[Чиний энэ долоо хоногийн нэр хүндийн утга 10-аас давж, одоо 25 байна.]
[Your reputation this week has exceeded 10; it is currently 25.]
Ян Зицан хөмсгөө зангидав.
Yang Zicang frowned.
Энэ удаагийн ажлыг өөрөө Барилгын барааны багийн нэрээр хийсэн. Гэвч өмнөх удаагийнхтай адил, баг дөнгөж нэр хүндтэй болсон нь тодорхой байтал өөрөө зүгээр л нэг унтаад сэрэхэд нэр хүнд хорь гарчээ.
This time, he had acted under the guise of establishing the Cargo Crew. Yet, just like last time, despite the Crew only just birthing its reputation, he had slept and woken up to find it had surged past twenty.
“За, ямар ч байсан хамаагүй.”
“Forget it. It doesn’t matter whether it helps or not.”
Өөртөө хэлсний дараа Ян Зицан эвшээн хөнжлөө нээн орны хөлд сууж нүдээ нухаад мэдрэв.
Muttering to himself, Yang Zicang yawned, threw off the blanket, sat on the edge of the bed, rubbed his eyes, and assessed his surroundings.
Магадгүй хэдэн долоо хоног дараалан болсноос нөгөө тал өөрийг нь маш сайн таньдаг болж эхний хэдэн долоо хоногийн ажиглагдах мэдрэмж байхгүй байв.
Perhaps due to multiple consecutive weeks, the other party had grown too familiar with him—there was no longer that sense of being watched as in the first few weeks.
“Уу ван.”
“Woof woof.”
Зузаан майхны гаднаас бүдэг шуугиан сонсогдов.
Muffled noises of commotion came from beyond the sturdy tent.
“Бяцхан амьтан битгий гүй, хөө, хэн надад бариад өгөөч, тэр юм олсыг түлчихлээ.”
“Don’t run, little one. Hey, someone help me catch it—that thing actually scorched the rope!”
“Ваа, тэр намайг хазав, гурван өдрийн Chronos-ыг минь төл.”
“Ow, it bit me! Pay me back for three days of Chronos.”
“А Ягаас нэх.”
“Go ask Aya for that.”
Хөшгийг нээн майхнаас гарахад урд талын том модон байшингийн гадна аль хэдийн маш шуугиантай, яг л үзэсгэлэн худалдаа мэт.
Pushing aside the tent flap and stepping outside, the area in front of the row of large wooden huts was already bustling with activity, like an exhibition fair.
Зүүн баруун хоёр талд холгүйхэн илүү олон майхан буусан бөгөөд зарим нь ууланд орох багуудын түр бааз, зарим нь ойролцоох жижиг овоохойн бүсээс ирсэн хүмүүсийн барьсан хүлээн авах лангуу байв.
Not far to the left and right, more tents were being pitched—some serving as temporary bases for mountain expeditions, and others as makeshift stalls set up by people from the nearby Little Peng Zone to take in goods.
Эдгээр хүмүүс ч боломжийг ашиглан тус тусын жижиг тусгай бүтээгдэхүүн зарж, жишээлбэл усан үзмийн модоор сүлжсэн сагс, эсвэл өөрсдийн цутгасан төмөр эдлэл, энгийн зэвсэг гэх мэт.
These folks also took the opportunity to sell their own local specialties, such as wicker baskets woven from vines, or iron tools and ordinary weapons they had forged themselves.
Жу Ин болон төв байрнаас илгээсэн материалаар хийсэн худаг, энгийн суурь, мөсөн агуулах зэрэг Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүрүүд өмнө нь худалдаачин байх үеэс тасралтгүй борлуулагдаж байсан бөгөөд одоо энд ч зарим нь дэлгэгдэн олон жижиг дунд овоохойн дарга нарын анхаарлыг татав.
Shin Engines like wells, standard foundations, and icehouses built from materials delivered by Ju Yin Chase and headquarters had been continuously shipped out since their days as traveling merchants; now, some were also displayed here for sale, drawing the attention of many medium and small Penglords.
Үүний тулд Жуо Фэйшян энд нэг худаг булсан бөгөөд цэвэр ус бүгдийг баярлуулж, Том А талын Барилгын барааны багийг улам өндрөөр үнэлэв. Зөвхөн түр бааз байтал энд худаг булахад бэлэн байж, гарч буй усны чанар маш сайн байсан нь олон хүнд онцгой бодол төрүүлэв — магадгүй энэ газрыг дараа нь урт хугацаанд хадгалж болох юм.
For this reason, Zuo Feixian had sunk a well here, its sweet spring water delighting the crowd and earning the great client, Cargo Crew, even higher regard. For only a temporary base, they had been willing to invest in a well here, producing water of excellent quality that sparked a unique thought in many—perhaps this place could be permanently preserved in the future.
Тиймээс Том А талын Барилгын барааны багийн нэр хүнд улам тодров.
Thus, the reputation of the big shot Jiafang Cargo Crew became even more prominent.
Эзгүй тал дээр.
On the wasteland.
“Өвгөн нь, энэ Жиазижиан үнэхээр сайн хүн биш, би зүүнээс зээлж баруунаас хураагаад арай гэж хоёр зуу гаруй жилийн Chronos цуглуулсан, тэр урьдчилан гаргадаг юм байна.”
“Damn it, this Jiazi Term is really no good. I scrounged and borrowed left and right to barely get two hundred years of Chronos, and he goes and ships ahead of schedule.”
Мягмар гарагт худалдаа эхлэхийг тэнэгээр хүлээж байсан олон хүн аль хэдийн хүмүүс өндөр үнээр ороод явсан гэж сонсоод эртнээс Том А талын багийг амлалтаа зөрчсөн гэж хараан яриангуутаа нэг бөөгнөрөн хөдөлж, яг л дүрвэгсдийн цуваа мэт.
Many, who were still foolishly waiting for Tuesday’s sale, upon hearing that some had already paid a high price to enter, were cursing the big shot Jiafang Cargo Crew for being untrustworthy while swarming off like a procession of refugees.
Газ бүрт түүнийг шүүмжлэх дуу хоолой.
Cries of condemnation were everywhere against him.
“Юу байхав, чи л тэр зальтай худалдаачдын үгэнд итгэдэг. Түүнийг ирэх долоо хоногт л зарна гэхэд би тэр үед ямар нэгэн заль байгааг мэдэж байсан, үнэхээр тэглээ.”
“What’s the big deal? You’re the only one who took those profiteers’ words seriously. The moment I heard him say sales wouldn’t start until next week, I knew something was fishy—and sure enough.”
“Тийм биш ээ, би тэр нохойн зүйл өдөрт хязгаарлагдмал нийлүүлэлт хийх вий гэж айж байгаа юм, чи хэлээч, бидэн шиг яг үнээр л авах хүмүүс худалдаж авч чадах уу? Заавал үнэ өсгөнө шүү дээ.”
“No, it’s not that. I’m just worried that bastard might pull a ‘limited supply for the day’ or something. You think us regular folks who can only afford the standard price have a shot? They’ll definitely jack up the prices.”
Замд явж буй хүмүүс бодолд автав.
The traveling crowd fell into deep thought.
“Чи түүнийг өлсгөлөн маркетинг хийх вий гэж санаа зовж байна уу?”
“So you think he was planning a hunger-marketing scheme?”
Нэг хүн цүнхээ үүрэн алхаж явах зуураа ууртайгаар: “Хараал ид, хамтдаа бойкот хийх ёстой!”
One man, backpack slung over his shoulder, fumed as he walked: “Damn, they should all be boycotted together!”
“Боль, тэр хүчтнүүд ууланд орох боломжийг хожим ирэгчдэд үлдээхээр тэнэгтэх үү?”
“Oh, give it a rest! Would those ace players be foolish enough to let latecomers have a shot at entering the mountains?”
Араатан унасан нэг хүн хоолойгоо засав:
A rider on a beast’s back cleared his throat:
“Хөө, та нарт хэлье, үнэндээ тэр Том А талын багийн дотор оюун санааны дайралтын чадвартан байдаг, энэ бол нууц мэдээ, та нар дэмий яриад болохгүй шүү.”
“Hey, let me tell you—turns out that big shot Jiafang’s Cargo Crew has people with mental attack abilities. That’s hush-hush info, so don’t go blabbing it around.”
“Тэнгэр минь, үнэн үү? Чи яаж мэдэв?”
“My god, really? How do you know that?”
Энэ үгийг сонсоод энэ замд явж буй багийн ихэнх хүмүүс араатан унасан хүн рүү харж, түүний өмнөх хоёр өдрийн Бүрэнхий том овоохойн хүмүүсийн ичсэн явдлыг нарийвчлан ярихыг сонсов.
At these words, most of the group traveling on this road turned to look at the man riding the beast, listening as he vividly recounted how the people from Dusk Canopy had gotten the short end of the stick two days earlier at dusk.
Харин Бүрэнхий том овоохойн жинхэнэ эзэн одоог хүртэл юу болсныг мэдэхгүй байв.
Meanwhile, the main instigator of Dusk Canopy was still kept in the dark.
Санаа зоволтгүй худалдааны бүс, Санаа зоволтгүй овоохойн дарга савхаа тавьж амны алчуураа аван амаа арчив.
At the Carefree Trade Zone, Carefree Penglord set down his chopsticks, picked up a napkin, and wiped his mouth.
Цонхоор тэнгэрийн өнгийг харж Ян Зицан боссон гэж тооцоолон цээжин дээрээ нэг хугарсан шугам туяаруулсанд үнэхээр амархан холбогдов.
Glancing at the sky outside the window, he estimated that Yang Zicang had already woken up. A fold of light shot out from his chest, successfully connecting with him as expected.
“Өглөөний мэнд, Зицан эрхэм.”
“Good morning, Mr. Zicang.”
{Өглөөний мэнд, Санаа зоволтгүй овоохойн дарга аа, материал бэлдэж өгсөн үү?}
{Morning, Carefree Penglord. Have you prepared the materials for me?}
“Тийм тийм, ай, Зицан эрхэм та л байх ёстой, ууланд түшин амьдрах ийм ажлыг би хийвэл амаргүй. Би хүн явуулаад танд хүргүүлсэн, ганц тэрэг л байна, хэхэ, бага гэж битгий бодоорой, дүү би танд зориулж анхилуун бөмбөлөг болгосон.”
“Yes, yes. Ah, it has to be you, Mr. Zicang. This kind of thing—living off the land—would be hard for me to pull off. I’ve already sent someone to deliver them over. Just one cartload, haha, don’t think it’s too little. I’ve taken the liberty of making it into incense pills for you, brother.”
Бүтэн нэг тэрэг анхилуун бөмбөлөг, Ян Зицаны сэтгэлд дулаан мэдрэмж төрөв, энэ нь Санаа зоволтгүйн үнэгүй тусалсан зүйл, өөрөө бараг Chronos зарцуулаагүй.
A full cartload of incense pills—warmth surged through Yang Zicang’s heart. This was Carefree Penglord’s free help; he himself hadn’t spent much Chronos on it at all.
{Овоохойн даргадаа баярлалаа, миний энэ бизнес Санаа зоволтгүй овоохойн даргатай харьцуулахад хүүхдийн тоглоом, нэг өдөр би очиж талархлаа илэрхийлье.}
{Thank you, Penglord. Compared to you, Carefree Penglord, my little business is nothing. I’ll come by to thank you in person another day.}
“Хаха, чи тэр жорыг надад үнэ төлбөргүй өгч чадсан нь намай үнэхээр итгэсэн хэрэг, энэ хэмжээний тусламжийг би ч хийхгүй бол урт наслах сурвалжит хүн гэж хэлэгдэх үү?”
“Haha, you gave that formula to me for free without expecting anything in return, which proves you truly trust me, Carefree. If I don’t lend a hand on this, could I still be considered an ageless immortal?”
Нэг хэсэг харилцан магтсаны дараа Санаа зоволтгүй овоохойн дарга хүмүүсээр ойролцоох худалдан авсан эмийн өвсөөр хийсэн бөмбөлгийг хүргүүлэв. Санаа зоволтгүйн хүчээр хэдэн зуун км-г туулахад мэдээж удахгүй.
After a bout of mutual flattery, Wuyou Penglord finally ordered someone to deliver pills made from medicinal herbs gathered nearby. Given Wuyou’s power, crossing hundreds of kilometers in no time was hardly a challenge.
Холболтыг тасалсны дараа ширээний хажуугийн хэдэн үзэсгэлэнт бүсгүйчүүдээс нэгэн махлаг биетэй эмэгтэй:
After the connection was cut off, one of the voluptuous beauties seated at the table remarked,
“Овоохойн дарга аа, энэ Ян эрхэм үнэхээр өгөөмөр юм, ийм хүчтэй анхилуун бөмбөлгийн жорыг өг гэхэд л өгчихлөө, тэр үнэхээр бидэнд итгэдэг юм байна.”
“Penglord, this Mr. Yang is truly generous—giving away such a powerful incense pill formula for free. He really does trust us.”
“Тийм ээ, яг ийм үед ч бидний бизнесийг булаана гэж санаа зовохгүй байна, энэ бол олон олон мянган Chronos шүү дээ.” ширээн дээрх өөр нэг хүн хэлэв.
“Indeed, and especially at a time like this, he doesn’t even worry about us stealing his business. That’s tens of thousands of Chronos.” Another person at the table chimed in.
Овоохойн дарга маш их баяртай байсан бөгөөд Ян Зицан үүгээр гэр бүлийнхнийхээ өмнө их нэр хүнд оруулсан:
Penglord was clearly delighted. Yang Zicang had made him shine in front of his own people:
“Тиймээс ийм найз л нөхөрлөх үнэ цэнэтэй. Аа, би Санаа зоволтгүй ийм олон урт удаан хугацааг олсон, гэхдээ ийм байх тусам ирээдүйн жилүүдийг бодоход улам ганцаардал мэдрэгддэг. Ирээдүйн өдрүүдэд ийм олон найзууд хамт байвал баярлах зүйл юм.”
“That’s exactly why friends like him are worth keeping. Ah, I, Wuyou, have amassed so many endless eons, yet the more I have, the lonelier the coming years feel. If I can have more such companions in the days ahead, it will truly be a blessing.”
Тэр босон: “Энэ анхилуун бөмбөлгийн жорыг би, Хао удирдагч хэдүүлээ л мэдэхэд болно, дараа нь үүнтэй төстэй газар таарвал бид өөрсдөө судална, та нар дэлгэрүүлээд хэрэггүй асуудал татахаас зайлсхий.”
He stood up, “As for this incense pill formula, only Elder Hao and I need to know. If we encounter similar opportunities in the future, we shall explore them ourselves. Just remember: do not spread this around unnecessarily, lest we invite trouble.”
Ширээн дээрх шувууд мэт жиргэлдсэн хэдэн хүн инээв: “Бид мэдэж байна.”
The playful and charming women at the table laughed softly, saying, “We understand, of course.”
Нөгөө талд өглөөний хоолоо идсэн Ян Зицан дөнгөж аяга савхаа тавихад Ганц давтамжийн буудлын Жуан даргын холболт ирэв.
On the other side, Yang Zicang, who had just finished breakfast, had barely set down his chopsticks when he received a connection from Boss Zhuang of the Dupin Inn.
{Хараал ид, Жиазижиан, чи намайг их хуурсан юм, би чамайг даалгавар гүйцэтгэ гэхэд чи явж газар хашин тасалбар зарж байна. Яасан юм, ахыгаа дагуулахгүй юу?}
{Damn, Jiazi Term, you kept me in the dark so well. I invited you to take on a mission, but you went off to fence off land and sell tickets. What’s the deal, not even giving your big bro a piece of the action?}
Ян Зицан толгойгоо маажив, тэр энэ хүнийг аль хэдийн мартсан байлаа.
Yang Zicang scratched his head, having long forgotten about this guy.
Leave a Reply