Chapter 122: Hong Haocheng
Өөрийг нь дарсан, сумыг эргүүлэх чадварыг бодон Юан Күний царай маш муухай болж босон аажуухан:
Thinking of that power which countered his own and could make bullets swerve, Yuan Kun’s face turned ugly as he climbed to his feet and said slowly,
“Жиазижиан, за, чиний энэ найзыг би Юан Күн хүлээн зөвшөөрлөө, бүгдээрээ эзэнд уучлалт гуйя.”
“Great Grandmaster, alright. I, Yuan Kun, accept you as a friend. Everyone, let’s apologize to the boss together.”
Хэдэн багийн гишүүд маш дуулгавартайгаар урд талын хорь гаруй хүнд “уучлаарай”, “өшөөгөөрэй” гэх мэт үг хэлэв.
A few teammates obediently uttered phrases like “sorry” and “apologies” to the group of about twenty ahead of them.
“Бид.” Хожим Зэрлэг Хөвгүүд Юан Күний гарт байгаа анхилуун бөмбөлөг рүү харав.
“But us?” The Backland Boy glanced at the incense pellet in Yuan Kun’s hand.
Юан Күн тэдэнд хариулах сонирхол ч байсангүй.
Yuan Kun didn’t even bother to acknowledge them.
“Би саначихлаа, Жиазижиан, тэр байна!”
“I remember now. The Grandmaster—it’s him!”
Хожим Зэрлэг Хөвгүүдээс нэг хүн гайхан Ян Зицан руу заав: “Хуан Чэгийн том барааны багийг тэд устгасан гэх мэдээ байдаг!”
One of the Backland Boys pointed at Yang Zicang in surprise. “It’s said that the Wasteland-Convoy Great Cargo Crew was destroyed by them!”
Кон уулын барааны багийн хэдэн хүн бодсоны эцэст, тухайн үеийн дүрслэлийг харж байгаагүй ч “Хуан Чэгийн том барааны баг нэг Дөрвөлжин жижиг овоохойн даргын Moxel-ийг булаахыг завдсан боловч хажуугаар өнгөрсөн хүнд амархан устгагдсан” гэх мэдээ аль хэдийн тарсан байв.
The Kongshan Cargo Crew’s members thought for a moment—though they hadn’t witnessed the scene, news had spread that the Wasteland-Convoy Great Cargo Crew had set their sights on a Minor Penglord and was casually taken down by passing travelers.
Цуурхал дахь дүрслэлийг эргэн санасны дараа Юан Күн тэр даруй нүдэн дэх хэдэн хүнийг өмнөх мэдээтэй давхцуулан харж сэтгэлд нь хүйтэн даавар болов.
Recalling the description from the rumor, Yuan Kun suddenly linked the few in front of him with that prior news, and a chill of horror surged in his heart.
Тэр Сон овоохойн дарга руу харав: “Та нар, үнэхээр та нар уу?”
He looked at Song Penglord: “You… Is it really you?”
Ян Зицан нууц аргын ажиллагааг зогсоосонд бүгдийн цээжин дэх сэтгэл үймрэх мэдрэмж агшин зуур татагдан гарав.
Yang Zicang cut off his secret technique, and the overwhelming panic in everyone’s chest instantly dissipated.
Нарийн үнэр тархаж, хэдэн хүн гүн гүнзгий хэдэн амьсгаа авснаар сэтгэл санаа нь аажмаар тогтворжив.
The faint fragrance overflowed, and the group took several deep breaths, gradually calming their minds.
“Болгоомжил, Хуан Чэгийн багт сүнс мэт гарч ирэн алга болдог нэгэн бий, тэр л хамгийн аюултай залуу, Мин Ин гэдэг бололтой.” Юан Күн яаран сайн санааны анхааруулга хийж тэдний хоорондын таагүй байдлыг засахыг оролдов.
“Beware, Huang Che has a ghostly figure—he’s the most dangerous one, known as Ming Ying.” Yuan Kun quickly offered a well-intentioned warning to mend the rift between everyone.
“Бид аль хэдийн тулалдсан.”
“We’ve already tangled with him.”
“Тулалдсан уу!”
“You’ve crossed paths!”
Энэ үед Юан Күн бүрэн бууж өгөв.
At that, Yuan Kun was utterly convinced.
Хэрэв энэ эзгүй тал дээр хэнийг ч айлгаж, хэзээд сэрэмжлэх ёстой хүн байвал заавал Мин Ин байх ёстой. Жиазижиан Хуан Чэгийн тэр бурхантай тулалдсан байна гэж бодоогүй.
If anyone in this barren wasteland struck fear into hearts and demanded constant vigilance, it had to be Ming Ying. But this Jiazi Term, he’d somehow already thrown down with that big shot from Huang Che.
Ян Зицан: “Тэр үл үзэгдэж чадна, гэхдээ хүн рүү дайрахын тулд үл үзэгдэх байдлаа болиулах ёстой, энэ бол түүний сул тал.”
Yang Zicang said, “He can turn invisible, but to attack, he must drop the stealth—that’s his weakness.”
Эргэн тойрны хүмүүс үг дуугүй, Мин Ин Ян Зицаний гарт нэлээд хохирол амссан бололтой, сул талыг нь хүртэл мэддэг болжээ.
Everyone around was speechless; it seemed Ming Ying had taken quite a beating at Yang Zicang’s hands, with even his vulnerability exposed.
Эдгээр хүмүүс үнэхээр даруухан юм, энэ удаагийн гаралт байгаагүй бол энэ эзгүй талд ийм хүн байгааг хэн мэдэх вэ.
These folks were really low-key. If they hadn’t stepped out this time, who would’ve known such players existed in the wasteland?
Юан Күн дотроо санаа алдав, өнөөдөр азаар илүү том үймээн гаргаагүй, үгүй бол өөрөө үхэгсдийн оронд очих байв. Дэд даргын даалгасан ууланд орох зүйл, энэ анхилуун бөмбөлгийг илүү ихээр худалдаж авч чадах байх гэж л найдав.
Yuan Kun sighed inwardly, thankful he hadn’t stirred up bigger trouble today, or he’d be greeting the King of Hell. He only hoped he could buy more of the mountain provisions Lord Penglord had ordered next—these incense pellets were the key.
……
……
Нөгөө талд одоо хамгийн догдолж буй нь А Я байв.
Over on the other side, Aya was the most excited of all.
Түүний цээжин дээрх Moxel холболт бараг тасраагүй бөгөөд одоо аль хэдийн хоёр баг Бүрэнхий том овоохойн хүмүүсийн үйлдлийг харж анхилуун бөмбөлгийн үр дүнд улам эргэлзэхгүй болжээ.
The Moxel link on her chest had almost never broken; by now, two squads had witnessed the deeds of the Dusk Canopy crew from start to finish, and their faith in the incense pellets’ effects was unwavering.
Оюун санааны холбооны нөгөө талын хүмүүс аль хэдийн догдлон А Яд заавал хэдэн анхилуун бөмбөлөг үлдээж өгөхийг хэлж, өнөө орой хүн ирж авна гэв.
The person on the other end of the Syn-Link has already excitedly told Aya to please keep a few incense pills for them, as someone would come to pick them up later today.
Цаг хугацаа мэдэгдэлгүй үд болжээ.
Time slipped by, and before they knew it, it was noon.
“Энэ Жиа ахлагч аа, саяхан бид нүдэндээ уул танихгүй байсан, уучлаарай.”
“Captain Jia, we failed to recognize your true stature earlier. Please accept our apologies.”
“Бидэнд дахиад хэдэн анхилуун бөмбөлөг зараач, ирэх долоо хоног хэтэрхий удаан, бид эрт орохыг хүсэж байна.”
“Please sell us a few more incense pills. Waiting until next week feels far too long—we want to enter ahead of time.”
“Тийм, та үнээ хэлээрэй.”
“Yes, just name your price!”
Хэдэн хүн ярьж байтал дахин нэг баг ирэв.
As they were speaking, another team approached.
“Таван зуугаар нэг ширхэг.”
“Five hundred per capsule.”
А Я хэдэн хүнд хэлэв, энэ нь Ян Зицаний тогтоосон Chronos-ын үнэ байв.
Aya said this to them; it was the Chronos price set by Yang Zicang.
Хажууд арьс өөхөөрөө хагас өдөр хүлээсэн Юан Күн урагшлан: “Энэ үнээр бидэнд дахиад арван ширхэг өг.”
Yuan Kun, who had been pestering them stubbornly from the sidelines, stepped forward and said, “That price works. Give us ten more too.”
А Я Ян Зицан руу харав.
Aya glanced over at Yang Zicang.
“Өнөөдөр бүгд таван зуугаар бодъё, мөн саяхан тохиролцсоноос бусад нь зарагдахгүй.”
“Let’s go with five hundred for all of today. And aside from what we’ve already agreed on, no more sales.”
А Я мэдлээ гэж харуулав.
Aya acknowledged his decision.
Шөнө майхан дотор А Я гар дэвтрийн тэмдэглэлийг нэг үзээд байв.
At night, inside the tent, Aya kept poring over the records in her notebook.
——Кон уулын том овоохой, 3 ширхэг, 1100 жил.
— Cone Mountain unit, 3 capsules, 1100 years.
——Хожим Зэрлэг Хөвгүүд, 2 ширхэг, 1000 жил.
— Rear Wasteland boy, 2 capsules, 1000 years.
——Ли ах дүүс, 1+5 ширхэг, 3000 жил.
— Li Brothers, 1+5 capsules, 3000 years.
——Ли жяний том овоохой, 2+7 ширхэг, 4650 жил…
— Lijiang unit, 2+7 capsules, 4650 years…
Бүтэн нэг хуудас, энэ бол өнөөдрийн орлого.
A full page—this was today’s income.
Хэдэн удаа тоолсон ч А Я тэвчиж чадалгүй дахин дахин харав.
Even though she had already counted them several times, Aya couldn’t help reading them over and over again.
Майхны хөшгийг нээн Нин Ян орж ирэв.
The tent flap rustled open as Ning Yang stepped in.
“Я эр, би…”
“Ya’er, I…”
“Овоохойн дарга аа.”
“Penglord.”
Нин Ян тэр даруй үгээ залгив, тэр өөрчлөн:
Ning Yang abruptly choked back his words, then shifted, saying,
“Өнөөдөр тэд хэдийг олсон бэ?”
“How much did they earn today?”
А Я эцэст нь чин сэтгэлийн инээмсэглэл тодруулав:
Aya finally showed a genuine smile:
“Хорин нэгэн мянга долоон зуун тавь! Тэнгэр минь, энэ дөнгөж эхний өдөр.”
“Twenty-one thousand seven hundred and fifty! My God, and this is only the first day.”
Нин Ян алхан цаас руу харвал эцсийн нийлбэр 21750 гэх тоо, энэ нь А Ягийн бичвэр байв.
Ning Yang walked over and looked at the paper; the final total was the number 21,750, written in Aya’s handwriting.
Түүний зүрх хүчтэй цохилов.
His heart was pounding.
“Би өнөөдөр их олсныг мэдэж байсан ч ийм их байна гэж бодоогүй. Аа, би хэзээ ийм болж чадах вэ.”
“I knew we made a lot today, but I didn’t expect this much. Sigh, when will I ever be able to do the same?”
Тэр том овоохойн хөгжлийн хурд өөрийнх шиг жижиг овоохойн бүсээс тэнгэр газар мэт ялгаатайг ойлгов.
He understood why the speed of the greenhouse’s development was vastly different from his little Peng Zone.
Ялгаа хэтэрхий их байв.
The gap was too great.
“Би ч бодоогүй, таван зуугаар нэг ширхэг байхад ч хүмүүс яаран Chronos өгч байна. Ян том ах эцэст нь энэ тоогоор тогтоо гэж хэлээгүй бол үнэ нь бүр өндөр байсан ч хүмүүс төлөх байсан.”
“I didn’t expect it either. There were people rushing to send Chronos even for five hundred coins apiece. If Brother Yang hadn’t finally set that number, I bet someone would have paid even higher.”
“Тийм ээ. Бас тэндхийн бараа материал зарагдсаны дараа бас нэг сайн орлого байна.”
“Yeah. And once the supplies from his place are sold, that’ll be another good chunk of income.”
Нин Ян өчүүхэн ч атаархахгүй боловч гутрал зайлшгүй байв.
Ning Yang felt no jealousy at all, but a sense of disappointment was inevitable.
……
……
Ян Зицаний буцаан хүргэсэн буудалд Луо Бин орон дээр хэвтэн нууцаар хөнжлөө нөмрөв, хөнжил дотор Moxel-ийн гэрэл гялсхийв.
Robin Lo, sent back to the station by Yang ZiCang, lay on the bed. He quietly pulled the cotton quilt over himself. Beneath the covers, the glow of the Moxel flickered.
[Би Ян Зицаний ойрын зорилгын талаар хоёр дахь удаагаа мэдээлэл илрүүлж байна, энэ нь 10N үндсэн хөрөнгө зарцуулна.]
[I am initiating a second intelligence excavation regarding Yang ZiCang’s recent goals. This will cost me 10N of principal.]
[Хоёр дахь мэдээлэл илрүүлэлт амжилтгүй болов.]
[Second intelligence excavation failed.]
Шинэ мэдээлэл олж аваагүй тул Луо Бин зөөлөн булингар амьсгаа гарган бодолд автав.
No new information gained. Robin Lo softly let out a puff of turbid breath and sank into thought.
Лян Ши эвшээн өрөөнд оров.
Liang Xi walked into the room, yawning.
“Луо ах аа, Ян ахын талд өнөөдөр муугүй байсан гэж сонсов. Өө, чиний хурхиралтаа бага.”
“Brother Luo, I heard Brother Yang had a good day over there. Mm, try to keep your snoring down.”
“Хэхэ, чи сайн амар, би шөнө манана.”
“Heh heh, you get a good rest. I’ll take the night watch.”
Луо Бин хажуу тийш хэвтэн толгойгоо тулан хөрш Фан Шююн нарын инээдэм баярын дууг бүдэг сонсов.
Robin Lo lay on his side, propping his head up, faintly picking up the sounds of laughter from Fan Xiuyun and the others next door.
Нээлтийн амжилт, өнөөдөр бүгд догдолсон, Лян Шигээс бусад.
It was a good start—everyone was energized today, except for Liang Xi.
Учир нь тэр дөнгөж энд дасаж байгаа бөгөөд баг анхны алтан бөмбөгөө олох чухал үед хотын Ли Ми түүнээс шинэ сарын А зэрэглэлийн Огтлолцол орон зайг тогтворжуулахад туслахыг хүсчээ.
Because he was still getting familiar with this place, and at this critical moment when the team was earning their first pot of gold, Li Mi in the city had asked him to go and help stabilize an A-grade Crosspace that had just appeared in the new month.
“Гэхдээ өөр өнцгөөс харвал би ч гэсэн хүчтэй хүн болсон гэж хэлж болно.”
“But, looking at it from another angle, I guess I’m quite an impressive figure.”
Хөнжил дотор Лян Ши инээмсэглэн зүүдэнд автав.
Lying in his bedding, a smile crept across Liang Xi’s face as he drifted off into a slumber.
……
……
Дэлхий.
Earth.
Тоо томшгүй өөр өөр газрын дүр төрх тархинд эргэлдэн аажмаар алга болов.
Countless visions of different landscapes churned in his mind, gradually fading away.
Хон Хаочэн төөрөгдсөн нүдээ нээв.
Hong Haocheng opened his dazed eyes.
Орны хажууд бүсэлхийгээрээ шулуун нэгэн дүрс сууж байв, энэ эрхэм агаар төлөвөөрөө цэргийн хүн мэт боловч тодорхойгүй, тэр хар хөх хар хүрээтэй далайчны дүрэмт хувцас өмссөн байв.
Sitting by the bedside was a figure with an upright, unwavering back. The man carried the aura of a soldier, though it was uncertain—he was dressed in a navy-blue sailor’s uniform with black trim.
“Энэ хаана байна?” Хон Хаочэн толгойгоо эргүүлэн хажуугийн хүн рүү харав.
“Where is this?” Hong Hao (hào) Cheng turned his head to look at the person beside him.
“Далай дээр.”
“At sea.”
“Далай дээр?”
“At sea?”
Хон Хаочэн босохыг хүссэн боловч биеэ түших хүч олохгүй, аарцагны орчим мэдээгүй, хүч орохгүй байв.
Hong Haocheng tried to sit up, only to find that he couldn’t sense any part of his body to draw strength from—his hip felt numb and limp, refusing to cooperate.
“Эсвэл хэлэхэд далайн доор.” цэргийн агаар төлөвтэй эр хэлэв.
“Or rather, beneath the sea,” the man with the soldierly bearing replied.
Дүнгэнэх дуу чихэнд цуурайтсан нь машины харилцан нийлэл байв. Энд бүх юм хачин, агаар хүртэл танихгүй чанга мэдрэмж төрүүлэв.
A humming drone echoed in his ears, the resonance of machinery. Everything here felt uncanny, and even the air carried a strange tension.
“Би, яасан юм?” залуу эргэн тойрноо харав.
“What… happened to me?” The young man looked around.
Төмөр хавтан өрөө маш жижиг, энэ үед тэр эцэст нь бие нь ганхаж байгааг мэдрэв.
The iron-plated room was tiny, and now he could finally feel his body swaying.
Бүх өрөө ганхаж байв.
The entire room was shaking.
Мэдээ алдах мэдрэмж улам суларч, биеийн мэдрэмж улам хүчтэй болов.
The numbing tingling was fading, yet his awareness of his body was growing stronger—crisp and keen.
Яг одоо зарим хагархай дурсамжууд гарч ирэв.
It was then that fragmented memories began to rush back.
Өөрөө нэг хөлөөрөө компьютерын сандал дээр зогсон хоосон цайны аягаа микрофон болгон барьж, нөгөө гараараа хуудас үг барин сэтгэл хөдлөлтэйгээр цаасан дээрх жүжгийн үгийг хашгирч байв.
He had been standing on a desk chair with one foot, a teacup in his hands as a makeshift microphone, crumpled script pages in the other, passionately howling out lines of the play trembling on those papers.
——“Би, тэнгэрийн ганган хүү!”
—”I, the favored child of heaven!”
——“Би энэ өргөн уудам газар дээр аа…”
—”I shall stride across this land…”
Зочны өрөөнд өөрийн найзууд тойрон сууж, зарим нь попкорн бариад, зарим нь ундаа барьсан бөгөөд үе үе инээдэм алга ташилт эгшиглэнэ.
In the living room, his friends gathered around, some holding popcorn, others nursing drinks, erupting into waves of laughter and applause from time to time.
Ахлах сургуулийн ахлагч Жан Шумин инээн: “Хаочэн, чи бол бидний ‘тэнгэрийн ганган хүү’, хахаха.”
Senior Zhang Shumin laughed and teased, “Haocheng, you really are our ‘favored child of heaven,’ hahaha!”
“Энэ хөтөлбөрөөр шинэ оюутнуудыг угтахад зөвлөх багш чам руу нүдээ эргэлдүүлэх нь гарцаагүй.”
“Beta-test this show for the new students, and the counselor will definitely be rolling their eyes at you.”
Утас дуугарав…
The phone rang…
Хагархай дүрслэл хурдан ухарч одов.
The shattered fragments of memory quickly faded.
Тухайн үед өөрөө жүжгийн бэлтгэл сургуулилт хийж байгаад хоёр удаа дуудсан танихгүй дугаарын дуудлага хүлээн авсан. Утасны нөгөө талд танихгүй эмэгтэй өөрийг хурдан гар, зогсохгүй бай гэж хэлсэн.
At that time, he had been rehearsing a play, and then a stranger called—twice. The woman on the other end urged him to leave, to get out now.
Гэвч өөрөө анхааралгүй тасалсан.
But he had ignored her and hung up.
Түүнээс хойш энд байна.
After that… he ended up here.
Ка! Зузаан боловч том биш дугуй төмөр хаалга нээгдэв.
K’ka! The thick but not large circular iron door swung open.
Хон Хаочэн толгойгоо өргөхөд амны хаалт зүүсэн, тэнгэр цэнхэр дүрэмт хувцастай хоёр хүн орж ирсэн бөгөөд хамгийн араар дүрэмт хувцсан дээр нь алтан хүрээтэй дунд эргэм насны хүн дагаж байв.
Hong Haocheng looked up as two people wearing masks and sky-blue uniforms walked in, followed by a middle-aged man with gold trim on his uniform.
“Сэрлээ? Мм, сэргэлт муугүй байна, залуу минь, сууж чадах эсэхээ оролд.”
“Awake? Hmm, recovering quite well. Come on, young man, try to sit up.”
“Та нар хэн бэ?”
“Who are you?”
“Миний овог Фэн, биднийг онцгой үйл явдал шийдвэрлэдэг засгийн газрын бус байгууллага гэж ойлгож болно.”
“My name is Feng. You can think of us as a non-governmental department that handles special incidents.”
“Засгийн газрын бус?”
“Non-governmental?”
Хон Хаочэн бага зэрэг учир мэдэхгүй хэдэн хүн өөрийг нь зааварлаж буйг харав.
Hong Haocheng looked somewhat bewildered as he let these people direct him.
Гэвч одоо түүнд сонголт байхгүй бөгөөд бие нь үнэхээр ямар нэгэн асуудалтай байх шиг. Хон Хаочэн биеэ өргөхийг оролдон хэдэн удаа чармайсны эцэст амжилтад хүрэв.
But right now, he had no choice, and besides, something did seem off about his body. Hong Haocheng tried to prop himself up, only succeeding after several attempts.
Одоо тэр өөрийн арьсны өнгө өөр байгааг анзаарч, бэлхүүсээс доош бараг бүгд цайвар цагаан, цээжний орчим ч үүнтэй төстэй өнгөтэй байв.
Only now did he notice that the color of his skin was different—the area below his waist was almost pale and smooth, with a similar hue near his chest.
Тэр алгаа нударга зангидан дахин суллав.
He clenched his hand into a fist and then released it.
Өөрийн бүх бие хүчирхэг агаар мандал цацруулж, яг л хүн хэлбэрийн ирвэс мэт, нударга нь хүч чадлаар дүүрэн.
His entire body radiated a rugged vitality, like a human leopard, his fists brimming with strength.
“Би энэ?”
“What… happened to me?”
“Чиний түрээсийн байр дайралтад өртсөн, бид чамайг балгас дотроос олсон.” энэ хүн хэлэв.
“Your rental house was attacked. We found you in the rubble,” the man said.
“Миний найзууд уу, тэд бүгд амьд уу? Хэн хийсэн юм, террористууд уу?”
“And my friends? Are they still alive? Who did this, terrorists?”
Террористууд, хэдийгээр энэ нь зөвхөн зурагтаар сонсож байсан үг боловч Хон Хаочэн хамгийн түрүүнд тэднийг бодов. Үгүй бол хэн хотод энгийн хүмүүс рүү дайрах вэ.
Terrorists—though it was a word he’d only heard on TV, it was the first thing Hong Haocheng thought of. Who else would attack ordinary people in the middle of a city?
“Чиний найзууд?” гурван хүн бие бие рүүгээ харан царай нь бага зэрэг өөрчлөгдөв.
“Your friends?” The three exchanged glances, their expressions shifting slightly.
Хамгийн сүүлд орж ирсэн агаар төлөв нь онцгой дунд эргэм насны хүн:
The last to enter, the middle-aged man with an imposing presence, said:
“Залуу минь, мэдэхийг хүсвэл цаашид чиний амь нас өөрт чинь харьяалагдахгүй. Мэдээж одоо ч бараг өөрт чинь харьяалагдахгүй.”
“Young man, if you want to know the truth, from now on, your life no longer belongs to you. Of course, practically speaking, it doesn’t belong to you anymore already.”
“Би юу ч мэдэхгүй.” Хон Хаочэн сандарч гараа өргөв.
“I don’t know anything,” Hong Haocheng said, raising his hand in panic.
Нөгөө тал утсаа гарган дэлгэцээ нээхэд нэг цуврал утасны дугаар харагдав.
The other pulled out his phone and turned on the screen, which displayed a string of numbers.
“Энэ бол чамд хамгийн сүүлд залгасан дугаар, хүнийг бид аль хэдийн хэн болохыг илрүүлсэн, түүнтэй уулзсан эсэхийг мэдэх үү.”
“This is the number that last called you. We’ve found out who the person is. Have you ever seen her or not?”
Тэр дэлгэцээ гүйлгэхэд цовоо царайтай инээмсэглэсэн үзэсгэлэнт охин харагдав.
He swiped the screen, revealing a picture of a beautiful girl with a smiling face.
Гар утасны охины дүр төрхийг харж Хон Хаочэн бодсоны эцэст энэ охинд сэтгэгдэл төрсөн байв.
Looking at the female image on the phone, Hong Haocheng thought for a moment, recognizing that girl.
“Өмнөх өдөр би зам дээр түүнтэй мөргөлдсөн, түүний бичиг баримт газарт цацагдсан, би түүнд гомдоллосон. Тэр… юу гэдэг байсан…”
“Two days ago, I bumped into her on the street, and her files scattered all over the ground. Even scolded her for it. She seemed to be called… what…”
“Овог Ван.”
“Her last name is Wang.”
“Өө тийм, би дээрх нэрийг харсан, тийм нэртэй байх. Ёо, тэр яагаад над руу залгасан юм бол, та нар… өө, миний бие яагаад…”
“Oh right, I saw the name on the documents, that the one. Huh, why would she call me? And you, uh, why does my body feel like…”
Хон Хаочэн уур амьсгал ямар нэгэн зүйл буруу байгааг мэдрэв.
Hong Haocheng sensed something was wrong.
“Ван хатагтай үнэндээ санаатайгаар чамд мөргөгдсөн. Түүний хэлснээр энэ нь чамтай уулзах боломж байсан, хэрэв ингэхгүй бол чи түүнтэй танилцахгүй, ойлголцохгүй байх байсан.”
“Miss Wang actually intentionally engineered the collision. According to her, it was an opportunity for you to meet; without doing so, you would never come to know and understand each other.”
Хон Хаочэн нэгэн хүйтэн чичрэлт мэдрэв, гаднаасаа хэвийн боловч үнэндээ галзуу гаж нэгэнд мөрдөгдөж буй мэт.
A chill ran through Hong Haocheng, as if he had been targeted by someone who seemed normal but was actually a crazy, twisted individual.
Leave a Reply