Chapter 156: Clash of Day and Night
Газар хүнгэнэж, аянга уулын агуйг нэвтлэх мэт, уулс нурж, арван мянган овоохой улаан утаа гаргав.
The earth roared like thunder traversing hidden veins, mountains crumbled, and scarlet smoke rose from a thousand pits.
Цагийн зүү төгсгөлийн өдөрт хүрсэн мэт санагдав.
The hands of time seemed to have jumped straight to the apocalypse.
Айсан хүмүүс сандарч харанхуй тэнгэрт гулсах тоолшгүй гэрлийн мөрийг харав.
Terrified people strained their eyes toward the countless trails of light gliding across the dark horizon.
“Том од гэж хэн бэ?”
“Who’s the big star?”
“Мэдээж хамгийн их нэр хүндтэй хүн!”
“Of course, whoever has the biggest name!”
“Өөр хэн байх билээ, өнөө шөнө Давтамжгүй газрыг бүхэлд нь гэрэлтүүлсэн эр хүн гэж хэн байх вэ! Тэр нь гарцаагүй…”
“Who else could it be? The one man lighting up all the Shibin Wastes tonight, you tell me who that is! It has to be…”
Хоёр Төв хотхон хайгуулын гэрэл мэт гэрлийн цагиргийг тэнгэр өөд цацав.
Two Hubvilles shot searchlight-like beams into the sky.
Хурдан гүйж буй галт тэрэг хоёр харцны ширтэцийг мэдрэв.
A speeding train felt two gazes locked onto it.
[Хэн намайг ширтээд байгаа юм.]
[Who the hell’s glaring at me.]
{Өмнөх гурван жилийн нөлөөллийн үнэлгээнд үндэслэн ямар ч алдар нэрийн багаар хамгаалагдаагүй та хоёр Төв хотхоныг гэрэлтүүлэгч супер алдартан хэмээн баталгаажлаа!}
{Based on the impact assessment of the past three years, you, without any team packaging or fame, have been certified as a super celebrity shining across two Hubvilles!}
[Юу?]
[What?]
Хэт хурдтай гүйн хүн аварч буй галт тэрэг жаахан төөрөгдөв.
The speeding train, sprinting to save lives, was a bit stunned.
{Та бол өнөө шөнийн хамгийн гялалзсан оршнол.}
{You are the brightest existence tonight.}
{Та аль хэдийн Том од хэмээн баталгаажлаа!}
{You have been certified as a big star!}
{Та тэнгэрт гарах эрхийг олж авлаа!}
{You have qualified for transcendence!}
Сү сү сү, шю шю!
Swoosh, swoosh, whoosh, whoosh!
Сурвалжлагчдын тэмдэглэлийн дэвтрүүд нягт нягтаар хуурмаг галт тэрэг өөд давшив.
The reporter’s notebook, densely packed, surged toward the phantom train.
[Би аль хэдийн Том од хэмээн баталгаажлаа!]
[I have been certified as a big star!]
Галт тэрэг дээд нэр хүнд олов.
The train attained supreme honor.
“Өө?”
“Uh?”
Ян Зицан нар гайхан тоолшгүй нисэн ирэх цасан ширхэг мэт жижиг цаасууд руу харав. Цаас гэхээс цасан ширхэг, бүр хаг мэт.
Yang Zicang and the others stared dumbfounded at the countless snowflake-like slips of paper fluttering in. They seemed less like paper and more like tiny snowflakes—or even dandruff.
Дараа дараагийн нарийн гэрлийн туяа тархай бутархай шөнөгүй тэнгэрийг нэвтлэн саарал цагаан гэрлийн багана буулгаж, яг л өдөр шөнө дундын хаалгыг нэвтлэн шууд гарч ирэх мэт!
Narrow beams of light pierced through the shattered Eternal Night, casting gray-white columns of light, as if daylight itself was bursting through the midnight barrier, emerging directly!
{Би Ма Чао Том од мөн үү?}
{I, Matt Chao, am a big superstar?}
“Амжихгүй нь, хурдан гар! Бяцхан Ма Чао!”
“No time left, hurry and get on, little Matt Chao!”
Сүнс дүүрэн галт тэрэг гэрлийн мөр дагуулан хүнгэр гэтэл эвдэрхий мэт гэрлийн толбо тэнгэр өөд мөргөв.
The train, filled with ghostly silhouettes, roared along its luminous trajectory, crashing towards a sky that seemed like a broken patchwork of light.
Хэдэн вагон дотор мянга гаруй хүн, энэ метро анх удаа хүнээр дүүрч, бас анх удаа хэдэн мянган метрийн өндөрт нисэв.
These cars held over a thousand people; for the first time, this subway was packed full of humanity, and for the first time, it soared tens of thousands of feet into the sky.
“Нис, нислээ.”
“We’re flying… we’re flying.”
Галт тэргэн дээр нягт нягтаар давхарласан хүмүүс толгойгоо сунган сүнсэн мэт хагас тунгалаг вагоны гадаа харав. Тархай бутархай газар дээр хаа сайгүй хар улаан шарх, зарим газар бүр магма эргэлдэж байв.
People packed densely atop one another inside the train craned their necks to look out through the ghostly, translucent car body. The shattered earth below was covered in dark red scars, with lava even churning in some places.
Гэвч дараагийн секундэд шар элс нисч эргэлдэж, эвдэрхий ясан арми галт тэрэг өөд хазан цавчив.
But in the next second, yellow sand swirled as a broken, skeletal army howled and charged towards the train, tearing and slashing.
Галт тэрэгний доторх жижиг цаасууд дэлбэрч тэлэх энергийг гаргаж, нэгэн муруй энергийн аяллын зам нээж, энэ нь хөмөрсөн тэнгэрийг бүрхэж, яг л муруй махир төөрдөг байшин мэт.
The small paper talismans inside the train erupted with energy, opening up a twisting energy course that spread across the inverted dome of the sky, like a labyrinth of crooked paths.
Сүүдэр галт тэрэг гэрэл мэт түүний дотор шилжин нэвтрэв.
The shadow train wove through it at the speed of light.
Тэнгэрт Ерөнхий редакторын хоёр нүднээс гялалзсан туяа цацарч, үл үзэгдэх илд сэлэм агаарт тэр зүүн баруун тийш зайлан хөдлөх ясан дүрс рүү цавчиж буй мэт. Тэр толгойгоо эргүүлэн алсад нэгэн хуурмаг галт тэрэг өндөр хурдтай ойртож байхыг харав.
In the sky, the Editor-in-Chief’s eyes blazed with a magnificent sheen. It seemed as if invisible blades were constantly hacking through the air, myriads of times, at a figure of bones that continuously dodged and shifted. She turned her head to look in the distance, where a phantom train was closing in at high speed.
{Үхэхээр ирэв үү!}
{Have you come to die!}
Тэр чанга дуугаар хашхирав.
She shouted loudly.
Улам олон ясан арми гарч ирэн тэнгэрийн төөрдөг байшингийн гарцыг цавчив.
More skeletal armies emerged, slashing at the celestial labyrinth passages.
Гэвч энэ гарц хэдэн удаа нурах шахсан ч эцэст нь тэссээр байв.
Though the passage wavered several times on the brink of collapse, it ultimately held firm.
Су у~
Whoosh!
Галт тэрэг шаа гэтэл ойртож, галт тэрэгний цонхоор олон хүний царайнд цочирдол тодорч, яг л ойрын зайнаас бурхдын тулааныг харж буй аялалын бүлэг мэт.
The train screeched to a halt, and inside the train windows, the people’s expressions were filled with shock, as if they were a tour group witnessing a battle of the gods up close.
Сү! Тоолшгүй одны гэрлийн цэгүүд вагоныг нэвтлэн Ерөнхий редакторын хажууд гарч ирэв, тэдгээр жижиг цаасууд.
Whoosh! Countless specks of starlight streaked through the carriage and gathered beside the editor-in-chief—it was those little papers.
Тэд их хэмжээний үл мэдэгдэх энергийг авчран цугларав.
They surged and converged, carrying vast amounts of unknown energy.
Ерөнхий редактор тэднийг хараад хэсэг гайхсан агшинд гэнэт түүний ард өөр нэг Шинмяогийн дүрс гарч ирэв.
Just as the editor-in-chief was momentarily stunned at the sight of them, suddenly her other self appeared behind her.
“Намайг Чиюэ.Шинмяо гэдэг, чамайг Мэнруй.Хаоша гэдэг.”
“I am July. Sparkle Depths, and you are Dream-Mist. Coral Sands.”
Шинмяо түүний чихний дэргэд хэлэв.
Sparkle Depths whispered in her ear.
“Бяцхан Руйруй, нэгэн ширхэг үлдэгдэл сүнсний хувьд чи аль хэдийн маш сайн хийсэн.”
“Dear Dream Bubble, for a lingering remnant of a soul, you’ve done well.”
Эмэгтэйн бие үлдэгдэл дүрсийг татан гаргаж, ар тал нь шууд урд тал болон хувирч энэ хуулбар бие рүү харав.
The woman’s form dragged phantom afterimages, her back twisting directly to face this duplicate body.
Түүний цээжин дээрх таван хошуут одны Moxel гялсхийж, нэгэн алга дэлгэхэд бүхнийг урах энерги авчрав.
The five-pointed star Moxel on her chest blazed brilliantly; she thrust a palm forward, unleashing an aura that tore everything apart.
Шинмяо зөөлөн санаа алдав.
Sparkle Depths let out a soft sigh.
Энэ эвдэрхий дүрс түүнд цохигдохоос өмнө Шинмяо нэгэн алгаар түүний биеийг нэвтлэн хатгасан ч өөрөө агшин зуурт устгагдав.
Just before this tattered figure was shattered by her, Sparkle Depths pierced the duplicate body through with a palm blow, but she too was instantly destroyed.
Дараагийн агшинд гарсан Ерөнхий редакторын ард дахин хуулбар биеийн эвдэрхий ясан дүрс гарч ирэв.
In the next instant, behind the flying editor-in-chief, a fragmented skeleton duplicate body reappeared.
{Тасралтгүй хуваагдах, энэ бол миний урьдын Гялалзах орны Цусны удам уу?}
“Nonstop clones, this was once my bloodline of Shattering Reflections?”
Шинмяо түүнд хариулалгүй зөөлөн дуугаар:
Xingmiao did not reply to her, but spoke gently:
“Эдгээр жилүүдэд дахин ганцаардсан хүүхэд болж өсөж, энэ замаар явах нь маш их ядаргаатай байсан байх. Зүгээр ээ, дараа нь чи тайван явж болно.”
“Growing up all over again as a solitary child all these years must have been exhausting. It’s alright—you can now leave in peace.”
Хуурмаг галт тэрэг нэгэн гялсхийн алга болж, тэр хагас миллисекунд ч зогсохыг зүрхлэлгүй, тэдгээр жижиг цаасууд гарсан агшинд аль хэдийн шууд Телекинезийн төлөвт орж, “Боболи буудал” өөд хэт хурдтай давхив.
The phantom train vanished in a flash, not daring to linger even half a millisecond. The moment those small papers flew out, it had already plunged into a psychic state, racing at breakneck speed toward “Popoli Station.”
Шинмяогийн толгойн хажууд элдэв бүдэг хуурмаг дүрс гарч, бүгд мөрөөдлийн хөөс мэт хачин ертөнцийн дүр зураг байв.
Around Xingmiao’s head, a tumult of blurry apparitions appeared— all illusory visions of otherworldly realms, like fleeting dreams and dissolving bubbles.
Үүнтэй зэрэгцэн цасан ширхэг мэт цаасууд нэгэн мөнгөн цагаан гэрлийн цагираг болон сүлжин эмэгтэйн толгой дээр хөвөв.
At the same time, snowflake-like papers wove into a silver-white halo floating above the woman’s head.
Гэрлийн цагираг асар их сүр хүчийг дэлгэрүүлэв.
The halo emanated a vast and majestic might.
{Энэ юу вэ!}
{What is this!}
Толбон үүлэн дор эмэгтэй толгой дээрх зүйл рүү бага зэрэг айсан байдалтай харав.
Beneath the mottled drifting clouds, the woman looked up at the halo with a hint of fear.
Тоолшгүй намуухан шивнээ, дүр зураг Ерөнхий редакторын тархинд гарч эхлэв.
Countless murmurs and visions began to surface in the chief editor’s mind.
“Энэ бол бидний урьдын дурсамж.”
“These are the memories we once shared.”
Түүний дурсамж, бодол санаа бүгд эмх замбараагүй болж, яг л гэнэт тоолшгүй жилийн, огт мэдэхгүй байсан дурсамж сэрж, бие сэтгэлд асар их цохилт авчирсан мэт.
Her mind and thoughts fell into disarray, as if awakening countless years of subconscious memories, bringing a tremendous shock to her body and soul.
Эвдэрхий ясан дүрс шархадсан эмэгтэйг зөөлөн тэврэв.
A withered skeleton gently embraced the injured woman.
“Зүгээр ээ, чи зүгээр л мартсан. Газар дэлхий болон хувирах нь чиний өөрийн сонголт гэдгийг мартсан! Одоо бүгдийг сана!”
“It’s okay—you merely forgot. Forgot that incarnating into the earth was your own choice! Now, recall it all!
{Үгүй, энэ биш.}
{No, that’s not true.}
Хажууд буй агаар гэнэт хүнгэр гэтэл хүнд дуугарав.
The air beside him suddenly rumbled with a heavy roar.
Уул нуруу мэт бие давшин ирж, түүний өгзөг доор дарагдаж бараг харагдахгүй болсон хар суудал тэрэг Эфирийн орон зайг нэвтлэн өндөрт гарч ирэн, нуман шугам зурж давшив.
A mountain-like figure charged forth—beneath his seat was a black sedan, nearly invisible from being crushed, which broke through the etheric space and appeared at high altitude, arcing downward in an assault.
“Ерөнхий редактор дээдэс! Хурдан тэргэнд суу!”
“Chief Editor! Get in the car!”
Эмэгтэйн төөрөгдсөн нүд гэнэт тодорч, тэр хүчтэй толгойгоо сэгсрэн хоёр нүднээс аймшигт долгион хажууд буй хүн өөд дэлбэрэв.
The woman’s confused gaze suddenly sharpened; she violently whipped her head around, unleashing terrifying shockwaves from her eyes to bombard the person beside her.
{Тийм ээ, би аль хэдийн тэр биш! Тиймээс эдгээр дурсамж минийх биш, зайл!}
{Yes, I am no longer her! So these memories are not mine. Get out!}
Энэ үгийг хэлэх агшинд сахиусан тэнгэрийн гэрлийн цагираг мэт гэрлийн цагираг дуугүй хагарчээ.
The instant those words were uttered, the halo-like circle of angelic light shattered silently.
Цаасууд агшин зуурт нэгэн дуулга мэт цагаан малгай болон цугларч эмэгтэйн толгойг бүрхэв.
The pieces of paper instantly coalesced into a white helmet-like hood, enveloping the woman’s head.
Түүний дээр гуу жалга зураастай, доор газрын хэдэн арван мянган бараан Марталтын горхи тэнгэрийн хээний сувагтай алсаас харилцан цуурайтаж, зэрэг цагаан болон хувирч, тэнгэр газрыг холбосон гэрлийг цацав!
Its surface was crisscrossed with ravines while, on the land below, tens of thousands of murky Lethean streams resonated with the sky’s patterned channels, all turning white and emitting beams of light that linked heaven and earth!
Тэнгэр газар гашуудаж буй мэт.
Heaven and earth seemed to mourn.
Бүдэг түүхийн хуурмаг дүрс тэнгэрийг гэрэлтүүлж, харуулсан зүйл бүгд түүний өнгөрсөн байв.
Misty historical phantoms lit up the sky, unfolding nothing but her past.
{Аа!}
{Ah!}
Тэнгэр өөд тусгах гэрэл огтлолцсон гинж мэт бүрэн Телекинезийн бие болон хувирсан эмэгтэйг хүлэв.
The beams shooting back into the firmament, like interlaced chains, trapped the woman who had fully transformed into a psychic form.
Тэр хурдан тэмцэж, Телекинезийн хуурмаг дүрсээр гэрэл өөд дайрав.
She struggled fiercely, summoning psychic phantoms to attack the light.
Шинмяо гэнэт мөргөн ирсэн Шан Лишигийн ард гарч ирэн, толгойгоо зөөлөн дохиход Шан Лишигийн хүчирхэг бие болон өгзөг доорх суудал тэрэг агшин зуурт дэлбэрэв.
Xingmiao appeared abruptly behind the charging Mansley. Its head gave a slight nod, and instantly, Mansley’s massive figure, along with the sedan beneath his seat, detonated into nothingness.
“Бие нь шинэ ертөнцийн нэгэн хэсэг газар болон хувирсан нь түүний хийсэн сонголт байсан. Би зөвхөн түүний тушаалыг гүйцэтгэж байна. Харин эцсийн тушаал бол түүний өнгөрсний гансралаас үүссэн үлдэгдэл сүнсний биеийг устгах явдал юм.”
“Turning her body into the great expanse of the new world was her own choice. I am merely executing her orders. And the final order was to eliminate the remnant soul born from her attachment to the past.”
{Үгүй! Шинмяо, чи үнэхээр хуучин хайрыг үл харгалзах гэж байгаа юм уу!}
{No! Xingmiao, can you really disregard our past bonds so heartlessly?}
“Харамсалтай нь чи тэр биш, гэнэн Руйруй ертөнц сайхан ирээдүйтэй гэдэгт итгэдэг байсан, би бол түүний үлдээсэн өнгөрснийг таслах илдний ир юм.”
“Unfortunately, you are not her. Naïve Ruirui believed that the world could have a beautiful future, but I am the blade she left behind to sever the past.”
Эвдэрхий ясан дүрс тэнгэр газрыг сүйтгэх мэт энергийг авчран тэр өнгөрсний дурсамжийн гэрлээр хүлэгдсэн цасан цагаан бие рүү мөргөв.
The shattered skeleton, carrying world-shattering energy, charged toward the snow-white form bound by beams made of past memories.
Өндөр хурдтай хөдөлгөөнд дахин хэдэн ясны хэлтэрхий агшин зуурын шилжилтээр алсын зайг нэвтлэн нисэн ирж, түүний биеийн ард чанга дагаж, одны гэрэл цэгүүдийн үлдэгдэл дүрсийг авчрав.
In the midst of high-speed movement, several more bones appeared as if teleporting across vast distances, trailing close behind its body, leaving behind starlit after-images.
Хүнгэр!
Boom!
Асар их тооны Телекинезийн хуурмаг дүрс гэрлийг цавчин цохиж, эцэст нь түүнийг эвдэв.
The massive swarm of psychic phantoms struck the light beams, finally shattering them.
Хэт хурдтай ухарч буй эмэгтэйн хүйтэн харцанд одны гэрлийн долгион өндөр хурдтай гялсхийн харвав.
In the detached, icy eyes of the rapidly retreating woman, ripples of starlight pulsed and shot forward at high speed.
{Би бол бүх сурвалжлагчдын Ерөнхий редактор, би бол энэ газрын жинхэнэ эзэн! Би шинэ домгийг бүтээнэ!}
{I am the chief of all journalists, the true master of this land! I shall forge a new legend!}
“Бүх шинэ ертөнцийн хүмүүс бол тэдний Ерөнхий редактор, зөвхөн чи бид биш.”
“All people of the new world are their own chiefs—all except you and me.”
Хоёул урд хойноосоо хурдан агаарт хөдөлж, яг л хоёр сүүлт одны дөл мэт.
The two moved swiftly through the sky, one after the other, like twin comets blazing with fire.
Па па! Шинмяогийн бие шатаж эхлэн, бүдэг хоосон дөл гарав.
Snap! Xingmiao’s body began to burn, emitting ethereal, phantom-like flames.
{Чи юу хийх гэж байна!}
{What are you doing!}
“Шинэ ирээдүйд бид хэрэггүй, энэ гансрал арилах ёстой.”
“The new future has no need for us—this obsession should fade away.”
Шинмяогийн хурд гэнэт өсөж, хар цагаан хоёр дүрс хамтдаа цуглав.
Xingmiao’s speed surged violently, the black-and-white figures converging together.
Тэнгэрт халуун цагаан нүд гялбам гэрэл дэлбэрэв.
The sky exploded with a piercing, blazing white light.
Хар салхи мэт шуурга тэндээс дэлбэрч, Давтамжгүй газрыг бүхэлд нь хамарч, хөмрүүлэгдсэн олон хүн газар хэвтэн хүчээр толгойгоо өргөн дээш харав.
A hurricane-like storm erupted from there, sweeping across the entire Shibin Wastes. Those thrown to the ground struggled to raise their heads and look upward.
Өндөрт тоолшгүй хэлтэрхий солир мэт газрын хаа сайгүй дэлбэрч унав.
High in the sky, countless fragments rained down like meteors, crashing far and wide across the earth.
Нэгэн хуучин даавуу салхинд хэт хурдтай эргэн алсын зүг рүү хийсэв.
A tattered cloth spun rapidly in the wind, carried away into the distance.
Жижиг гэрлийн бөмбөлөг доторх сүнснүүд сандарч энэ бүхнийг харав.
The spirits within the small luminous ball watched all of this in panic.
Тэд гэнэт маш их гунигтай санагдаж, яг юу болсныг тодорхой хэлж чадахгүй, маш дотны хамаатан саднаа алдсан мэт.
They were suddenly hit by a profound sadness, unable to explain what was happening—it felt as though they had lost a beloved family member.
Тэд тэр хачин залууг огт танихгүй байсан.
And yet, they didn’t even know that odd figure.
Нэг нэг төмөр чулуу мэт бараан ясны хэлтэрхий цагаан гоёмсог хээ тээж, солир мэт газрын хаа сайгүй унав.
Scattered fragments of dark, iron-like bones, adorned with delicate white patterns, plummeted to all corners of the earth like falling stars in a meteor shower.
Тэдний уналтыг дагаж, Марталтын горхи дахин хар болж эхлэв. Үүнтэй холбогдсон Төв хотхоны энергийн судас ч хураагдаж эхэлж, хаа сайгүй буй аймшигт ан цавууд хурдан эдгэв.
As they struck the ground, the Forgotten Creek began to shift back to black. The energy veins of Hubville that connected to it also started retracting, the terrifying fissures across the land healing at an alarming rate.
Тэнгэрт буй бүх дүрс алга болж, тэнгэрт дэлбэрсэн урсгал үүлний дээгүүр утас мэт нарны гэрэл бууж, дахин хурдан зузаан үүлээр бүрхэгдэв.
All the figures vanished from the sky. Above the shattered clouds in the horizon, shreds of sunlight began to seep downward but were quickly swallowed again by thick clouds.
Өдөр боллоо.
Dawn had broken.
Хү хү~~
Whoosh~~
Хү~
Hoo~
Аажмаар намдах салхи эзгүй долгиолсон газрыг шүргэн өнгөрөв.
The wind gradually subsided, sweeping across the barren, undulating ground.
Тэнгэр өөд ширтсэн хоёр гэзэгтэй охин хүчээ алдаж, дон гэтэл газар өвдөглөв. Удааны дараа. Охин ханцуйгаараа нулимсаа арчаад, хажууд буй Рубик шоогоо аван, дугуйн мөрийг дагаж, ганцаархан алхам алхмаар алсын тэнгэрийн хаяаны төгсгөл өөд явав.
The twin-tailed girl, gazing at the sky, lost her strength and thudded to her knees on the ground. After a long while, the girl wiped away her tear stains with her sleeve, picked up the Rubik’s Cube lying beside her, and followed the wagon ruts, walking alone step by step toward the far end of the horizon.
《Сүнсний Ихэр Баатар Дээд Хэсэг Газар Дээрх Од》Төгсгөл
End of “Soulbound English Journey, Part One: Earthstar”
Leave a Reply