Chapter 104: The Desolate Freight Crew – Part 2
Пэн пэн!
Boom! Boom!
Хоёр дэлбэрэлтийн чимээ газар дээр цуурайтаж, гэр хорооллын нэг хүн агшин зуур газар тарсан цус мах болж хувирав.
Two explosions thundered across the ground, instantly splattering one member of Peng Zone into a mess of flesh and blood.
“Инээдтэй, биднийг ялна гэж мөрөөдөв.”
“Ridiculous—you actually think you can beat us?”
Зэрлэг тэрэгний их барааны цувааны А Ли Жао Чи рүү харав.
A Li from the Desolate Freight Crew glanced at Zhao Qi.
“Зайн!”
“Alright, then!”
Жао Чи илдний араар хөлийн доорх араатны өгзөг рүү нэг цохин давхив.
Zhao Qi smacked the blade of his knife against the beast’s rump beneath him, and in a flash, he charged forward.
Эсрэг талын сэжигтэй удирдагч нарын нэг нь өөрийн хорооллын дарга руу шууд дайрахыг хараад, Сон хорооллын даргатай дотно хэдэн хүн тэр дороо урагшлан саатуулав.
Seeing that one of the apparent leaders of the enemy was heading straight for their own Penglord, the few close to Song Penglord immediately rushed to intercept.
Chronos зэвсэг зөвхөн нэг, хэрэв эсрэг талд булаалгавал, энэ тал гарцаагүй дуусна.
There was only one Chronos weapon; if it was taken, their side would be utterly doomed.
Чан! Гал оч дөрвүүлэн цацагдав.
Clang! Sparks flew everywhere.
Жао Чигийн цээжинд гурвалжин гялалзаж, түүний илдний ирэнд агшин зуур улаан дөл гарч, нэг илдээр угтан ирсэн хүнийг цавчив.
A triangle on Zhao Qi’s chest flickered, and crimson flame erupted from the edge of his blade. In one strike, he cut down the oncoming opponent.
[Би 342.5N хүчингүй болгов.]
[I offset 342.5 N.]
“Сайн байна, хэн нэгэн та нарын төлөө он цаг өргөн уучлалт гуйсан байна.”
“Not bad—someone offered you a Chronos to beg for mercy, right?”
Жао Чи хэрцгий инээв.
Zhao Qi gave a sinister grin.
“Чи!”
“You!”
Дайран ирсэн нөгөө хоёр хүн энэ үгийг сонсоод, тэр дороо юуг ойлгов.
The other two men charging at him suddenly caught on to his insinuation.
“Та нар тэдгээр хүмүүсийг үхэл рүү хөөж байгаа нь, тэдний он цагийг хураах гэсэн хэрэг үү?!”
“Are you saying you sent those people to their deaths just to collect their Chronos?!”
“Тийм ээ!”
“That’s right!”
Жао Чи нэг илд даллахад, энэ хоёрын тулааны ур чадвар муугүй, төмөр саваа барин түүнтэй тулалдсан боловч, тэдний зүрх сэтгэлд аймшиг төрж, энэ Зэрлэг тэрэгний их барааны цуваа, өөрсдийн хүмүүсийн он цагийг ч онилж байв.
Zhao Qi lashed out with his blade. The two had decent combat skills, swinging iron staffs as they clashed with him, yet dread crept into their hearts—the Desolate Freight Crew was willing to covet even their own people’s Chronos.
“Та нар бүр өөрсдийн хүмүүсээ…”
“You’d even turn on your own people…”
“Энэ ертөнцөд барааны цуваа дутахгүй.”
“The world will never run out of Cargo Crew.”
Дан дан!
Clang, clang!
“Үргэлж шинэ хүмүүс ирнэ, үргэлж мөнх амьдрахыг хүссэн шинэ хүмүүс бидэнд элсэнэ, хмм, сул дорой хүмүүсийг цэвэрлэх нь маш хэрэгтэй зүйл!”
“There will always be newcomers, always those who seek immortality joining us. Hmph, it’s absolutely necessary to purge the weak!”
Пэн пэн! Хоёр буун дуу.
Bang, bang! Two gunshots rang out.
Гал оч дунд, урд талын хоёр хүн энэ төмөр бөмбөлөг сумнаас бүх биеэрээ хөхөрч өвдөв, нэг хүн зайлсхийж чадалгүй, нүдний алим нь оногдож, тэр нүдээ аних агшинд, Жао Чигийн том илд аль хэдийн хүзүүн дээр нь буужээ.
Amid the flashes, the two men ahead were struck all over by the shower of iron pellets, leaving them bruised and aching. One, unable to dodge in time, took a pellet to the eye. As his eyes snapped shut, Zhao Qi’s broadsword had already found his throat.
“Хай Шян!” Хорооллын дарга араас өөрийг нь бүсэлсэн хүмүүсийг түлхсэний дараа, энэ дүр зургийг харж, тэр дороо орилж хашгирав.
“Haixiang!” From behind, as Penglord shoved aside those who had cornered him, he spotted the scene and immediately let out a hoarse, tearful cry.
“Үх!” Жао Чигийн хөлийн доорх аварга араатан хүмүүсийг мөргөн давшив.
“Die!” Zhao Qi urged his colossal beast to charge into the crowd, crashing through them.
Бүх илдний биед алтан дундаа улаан хий дөлтэй зэвсгийг хараад, Сон хорооллын дарга бүрэн цөхрөлийг мэдрэв.
As Song Penglord saw the weapon whose entire blade burned with a golden, reddish phantom flame, he felt utter despair.
Тэр аль хэдийн мэдэж байна, энэ бол он цаг нэмэгдэл арван мянгаас давсны дараах өнгө.
He already knew this was the color that signified Chronos Amplification beyond ten thousand.
Нүдний өмнөх хүн бол энэ газар дээрх оргил түвшний хүчтэн.
The man before him was an absolute supreme master of this land.
“Сон хорооллын дарга! Хурдан зугт, дараа нь бидний өшөөг ав.”
“Song Penglord! Flee now, avenge us later!”
Хажууд байсан хэдэн хүн уурлан орилов.
Several people around him cried out in rage.
“Би, би яаж! Яаж зугтах вэ!!”
“Me… me?! How could I ever flee!”
Сон хорооллын даргын цээжинд дөрвөн зураас гялалзаж, түүний нүдэнд халуун нулимс цийлэгнэн, цохилт бүр 10N-тэй урт илдээ өргөн аварга араатан, араатан дээрх тэр дээрэмчний дүрс рүү давшив.
Four lines flickered across Song Penglord’s chest; hot tears welled in his eyes as he raised his longsword, each strike delivering 10 Newtons, and charged toward the beast and the villainous bandit astride it.
[Ян Зицан надад 5000N хөрөнгө оруулсан]
[Yang Zicang Invests 5000N for Me]
{Надад он цаг буцаахгүй байгаарай.}
{Do not return Chronos to me.}
Байнга санхүүжилтийн Moxel-ээ дэлгэсэн Сон хорооллын дарга нэг хий юм шиг дуу сонсов.
Song Penglord, who had been continuously securing financing for Moxel, heard a voice that sounded like an illusion.
[Би гэнэт санаандгүй тусламж авлаа, энэ бол надад яаралтай хэрэгтэй зүйл гэж би бодож байна, би тэр дороо ашиглаж эхлэх ёстой.]
[I suddenly received unexpected funding—exactly what I urgently needed. I should start using it right away.]
Сон хорооллын даргын бие чичирч, ухаан орсон тэр ойртон ирж буй улаан илдний ирийг харж, бие нь агшин зуур улаан туяа цацав.
Song Penglord’s body trembled. Regaining his senses, he looked at the red blade inches away, and his body instantly erupted in a crimson glow.
[Учир нь би агуу Дөрвөлжин…]
[Because I am the great Quad…]
Хүнгэнэ!
Boom!
Сон хорооллын дарга цохин шидэгдэв.
Song Penglord was sent flying backward.
Жао Чигийн илдний улаан гэрэл агшин зуур бүдэгрч, тэр итгэхийн аргагүй өөрийн нэг илдээр цохин шидсэн Сон хорооллын дарга руу харав.
The red light of Zhao Qi’s blade dimmed suddenly. He stared in disbelief at Song Penglord, whom he had just struck away with a single blow.
“Ай аа аа аа! Хараал идэг, миний дөрвөн мянган жилийн он цагийн үндсэн хөрөнгө! Араатан!”
“Ahhh! Damn it—my four thousand Chronos principal! Bastard!”
Жао Чи галзуурсан мэт урагш давхив.
Zhao Qi charged forward like a madman.
Гэхдээ газар унасан тэр дүрс босож, тэр алуурчин мэт харц өөр лүү ширтэхэд, Жао Чи гэнэт ухаарав.
But when the shadowy figure that had crashed to the ground got up and glared at him with a ferocious gaze, Zhao Qi suddenly realized the truth.
Өөрт нь нэмэлт он цаг байхгүй.
He had no more spare Chronos left.
Одоо баатарлах цаг биш.
Now was not the time to show off.
“Хурдан, буцах!”
“Hurry, retreat!”
Тэр хөлийн доорх усны үхэртэй төстэй хар үхэрээ эргүүлэн, зугтахыг хүсэв.
He yanked the reins of his hippo-like black bull, trying to flee.
“Үх!” Сон хорооллын дарга хурдан гүйлтийн туслалцаатайгаар, гялалзсан алтан туяатай урт илдээ шидэв.
“Die!” Song Penglord took a quick run-up and hurled a longsword gleaming with golden brilliance.
Жао Чи сандарсан байдалтай ард руугаа нэг харж, тэр шүдээ зуун, урт илдээ хөлийн доорх аварга араатанд хатгав.
Zhao Qi cast a panicked glance behind him. Clenching his teeth, he drove the blade into the beast beneath him.
[Би 23.2N олж авлаа.]
[I acquired 23.2N.]
“Авраач!”
“Help!”
Тэр урд талын тэдгээр араатан дээрх Зэрлэг тэрэгний удирдагч нар руу орилсон боловч, тэдний түүн рүү харж буй харц, яг л хог руу харж буй мэт.
He shouted at the wild chariot leaders riding atop the savage beasts ahead, but their gaze at him was akin to looking at a pile of trash.
Хувирсан араатан зовлонтойгоор орилж, Жао Чиг шидэв.
The mutated beast howled in agony, flinging Zhao Qi off its back.
Давтамжгүй газарт, мангас, араатнуудын наслалт нь тэдний нөхөж чадах цорын ганц эх үүсвэр, одоо уналтаа аврах боломжгүйгээ мэдсэн Жао Чи, араатныг өөрийг нь шидэх агшинд, эргэлзэлгүйгээр нэг жил гаруй унаж явсан энэ хувирсан араатны амийг хураав.
In the Shibin Wastes, the lifespans of monsters and beasts were the only replenishable resource. Zhao Qi, by now fully realizing he could not save his mount, did not hesitate in the moment he was thrown off by the monster to end the life of the mutated beast that had carried him for over a year.
“Зайлсхийлээ!”
“I dodged it!”
Хагас агаарт байсан Жао Чи нуруугаа онилсон энэ үхлийн цохилтоос зайлсхийсэндээ баярлаж байтал, гэнэт шидэгдсэн биеэ ямар нэг хүч гэнэт чиглэлийг нь өөрчилснийг мэдрэв.
Still midair, Zhao Qi was gleeful that he had dodged the killing strike aimed dead center at his back. Suddenly, he felt his tumbling body wrenched in a different direction by an unseen force.
“Юу, болиоч!”
“What, no!”
Бие нь газар унахын өмнөхөн хяналтгүйгээр гэнэт чиглэлээ өөрчлөн, тэр харвасан урт илд рүү угтав.
Just before hitting the ground, his body uncontrollably snapped around to meet the oncoming blade hurtling towards him.
“Аа аа аа!”
“Aaaaargh!”
Эцэс төгсгөлгүй аймшиг агшин зуур тархийг дүүргэв.
In an instant, boundless terror flooded his mind.
Жао Чи орилон хоёр гараа савчуулан өөрийгөө зогсоохыг хүссэн боловч, газарт хүрэхэд хэдэн сантиметр л дутаж, тэр илд шууд толгой руу нь харваж байв.
Zhao Qi shrieked and flailed his arms, trying to stop himself, but still falling short of the ground by a mere few centimeters, while the knife shot straight at his head.
Хүнгэ! Хүчтэй салхи дэгдэв.
Boom! A sudden gust of wind surged.
Эцсийн энэ агшинд, тэр нэг сүнсэн галт тэрэг маш хурдан урд талд газраас нэг метрийн өндөрт давхиж, хүмүүсийг тойрон цувааны ард явж байхыг харсан мэт.
In that final moment, he seemed to see a phantom train racing swiftly through the air a meter above the ground ahead, weaving past the crowd toward the rear of the convoy.
“Энэ яаж боломжтой юм бэ…”
“This… can’t be…”
Пү, па!
Thump, slap!
Алтан туяагаар бүрхэгдсэн урт илд толгойн оройгоор Жао Чигийн биед нэвтрэн, яг л илд хутгаа хуйнд хийх мэт.
The long blade, enveloped in a golden radiance, pierced down from above into Zhao Qi’s body, as smoothly as a sword being sheathed.
Толгой нь дэлбэрсэн цогцос дуу чимээтэй газар унав.
The headless corpse thudded to the ground.
Энэ хөдөлгөөн арын араатан дээрх хэдэн хүний царайг өөрчлөв.
This sudden turn of events instantly changed the expressions of the few men on the backs of the beasts behind him.
“Юу болоод байгаа юм бэ.”
“What’s going on?”
“Тэр залуугийн хийж чадах зүйл шиг биш байна, хэн бэ?”
“That doesn’t seem like something he could pull off. Who is it?”
Тэдний харц баруун зүүн тийш эрж, тэдгээр тулалдаж буй дүрсүүдийн дотор, хэн Жао Чиг гэнэт онилсон юм бол?
Their eyes swept left and right among the figures locked in battle—who could have suddenly stabbed Zhao Qi in the back?
Гэнэт, тэд араас ирж буй шуугиан, орилох дууг сонсов.
Suddenly, they heard chaos and screams erupting from behind.
Ши Шуан Бин тэр дороо эргэж харвал, яг тэнгэрт шидэгдсэн хоёр дүрс, улаан туяа нэг гялалзахад, тэд бууны суманд оногдсон мэт пэн хийж дэлбэрэхийг харав.
Shi Shuangbing immediately turned his head to look back, just in time to see two figures being tossed into the air. With a flash of crimson light, they burst apart with a bang, as if hit by a blast of buckshot.
“Хүн ирлээ!”
“Someone’s coming!”
“Хэн бэ!”
“Who?”
Жижиг цех гэр хорооллын талын хүмүүс айхын зэрэгцээ баярлан эсрэг талын ард харвал, тэнд дөнгөж сая хоёр Moxel-ийн гэрэл гялалзав.
The people from the Small Workpen Settlement looked back toward the rear, a mix of shock and joy in their eyes. There, two beams of Moxel light had just flickered.
Энэ нь тодорхой хоёр Дөрвөлжин.
They were, unmistakably, two Quads.
Харанхуй хөшиг мэт тэнгэрийн өнгөнд, эсрэг тал санаатайгаар тэнгэрт гялалзсан Дөрвөлжингөө тэлж, өөрсдийн ирснийг зарлав.
Amid the dark, curtain-like sky, the stranger deliberately released flickering Quads toward the horizon, announcing their arrival.
Сон хорооллын дарга хоёр секунд хөшсний дараа толгойгоо бөхийлгөн дөнгөж сая хүчирхэг байсан цогцос руу харж, тэр хэдэн алхам урагшлан, цусаар будсан Chronos зэвсгээ нэг сугалан, цээжиндээ амьсгалав.
Song Penglord stared blankly for two seconds, then lowered his gaze to the still-belligerent corpse lying on the ground. He stepped forward, wrenching out the blood-stained Chronos weapon, and drew a deep breath from within his chest and abdomen.
“Ах дүү нар аа!”
“Brothers!
“Мэргэжилтэн ирлээ, хулчгар биш хүмүүс намайг дага!”
“An expert is coming! Anyone who’s no coward, follow me!”
Анх зөвхөн үхэн хатан эсэргүүцэж байсан бол, одоо үнэхээр эргэлт гарч, хорооллын дарга нэг дуудахад бүгд хариу болж, үлдсэн хүмүүс тулалдсаар ухарч цуглан, түүнийг даган нуман хэлбэрээр барааны цувааны хажуу жигүүр рүү дайрав.
Originally, they were merely resisting with their last strength, but now a true turning point had emerged. Penglord’s call rallied an immediate response; the remaining fighters, retreating while engaging in battle, gathered around him and launched an arc-shaped assault on Cargo Crew’s flank.
Нин Ян гайхан арыг харж, зүрх сэтгэлийн холбооны дүрслэлд Зуо Фэйшьений байгаа газар, яг тэнд.
Ning Yang stared blankly behind him. On the Syn-Link screen, the spot where Zuo Feixian was located—right there.
“Энэ, би зүүдэлж байна уу?”
“This… am I dreaming?”
Түүний хажууд анх цөхөрсөн дөрвөн хүн биеэ чангалан бие биенээ түшин, Ню Ва цочин намуухан: “Өнгөрч буй сайн хүн байна уу?”
The four men beside him, who had been in utter despair, stiffened and braced against each other. Niuwa whispered in shock, “A passerby lending a hand?”
“Тэр, тэр Жя Зи Жьен.” Нин Ян бувнав.
“It’s… it’s Jiazi Term,” Ning Yang murmured.
“Юу, Жя Зи Жьен?”
“What? Jiazi Term?”
“Яаж тэр залуу байж болох юм бэ!”
“How could it be that guy!”
Дөрвүүл толгойгоо эргүүлэн арын шуугиан руу харав.
The four twisted their heads to look at the chaos behind them.
Хэн ч байж болох ч, ирсэн хүн Жя Зи Жьен байх нь тэдний огт төсөөлөөгүй зүйл.
Anyone was possible, but for the newcomer to be Jiazi Term—this was the last thing they could have imagined.
Нэг барааны цувааны ахлагч хоёрдугаар түшмэлийн хажууд ойртон: “Араас хүн ирлээ, Ли ах, яах вэ.”
A Cargo Crew squad leader approached the second-in-command: “Someone’s coming from the back, Brother Li. What do we do?”
А Ли хүйтнээр эсрэг талын Сон хорооллын дарга руу харав.
Ali coldly stared at Song Penglord across from him.
“Миний тооцоо буруу байжээ. Хоёр хүн очиж Сон овогтойг ав, өнөө шөнө нэг Дөрвөлжин Оюун санаа алдагдах Moxel олж авч чадахгүй бол, ийм олон хүний үхэлд, би ахлагчид хариу өгч чадахгүй.”
“I miscalculated. Send two men to finish off that Song bastard. If we can’t secure a Quad-level Moxel tonight after all these deaths, I won’t have a way to answer to the boss.”
“Тийм.” Энэ хүн айсан харцаар Жао Чигийн цогцос руу нэг харсны дараа, эргэж хоёр барааны цувааны ахлагчид нэг хашхиран, араатнаа хөдөлгөн Сон Зи Линий зүг рүү давхив.
“Understood.” The man, still shaken by Zhao Qi’s corpse, turned and barked orders at two Cargo Crew squad leaders, then spurred his animal toward Song Zilin’s direction, charging forward.
А Ли ардаасаа төмөр алх авч, хоёр гараараа барин, хоёр хөлөөрөө хөлийн доорх араатнаа хавчин, хөдөлгөн чиглэлээ өөрчлөв.
Ali pulled an iron hammer from his back, gripping it with both hands, and clamped his legs around the beast beneath him, spurring it to turn around.
Зэрлэг тэрэгний их барааны цувааны ард.
At the rear of the desolate Cargo Crew wagon.
Үүдэнд зогсож буй Луобиний цээжинд Дөрвөлжингийн гэрэл гялалзахад, Зуо, Шю хоёр ихэд цочив.
When Robin Lo, standing by the door, flashed the light of a Quad on his chest, Xu and Zuo were both astonished.
“Чи ч бас Дөрвөлжин юм уу?”
“You’re also a Quad?”
Чэн багш хоёр Ян Зицан руу харж бүр ч сүнс харсан мэт царай гаргав.
Professor Chen and the others stared at Yang Zicang as if they’d seen a ghost.
“Бурхан минь, энд хэзээнээс ийм олон Дөрвөлжин Moxel байдаг болсон юм бэ.”
“Good heavens, when did so many QuadMoxels show up here?”
“Энэ, мэргэжилтнүүд мэргэжилтнүүдтэйгээ л нийлдэг юм байна.”
“Well, as expected, experts do hang out with experts.”
Шяо Лю чичирч багшийнхаа гарыг татан, өмнөх хий тарган хүн рүү харав.
Xiao Liu, trembling, clutched his teacher’s arm, staring at the portly figure in front of them.
Луобин бахархалтайгаар толгойгоо өргөн, хмм хийсний дараа галт тэрэгнээс үсрэн бууж, тэр эргэж Ян Зицан руу: “Надад Chronos зэвсэг өгөөч, чамд тэр олон сайхан юм байгаа биз дээ.”
Robin Lo, raising his head smugly and snorting, jumped off the carriage. He turned to Yang Zicang and said, “How about giving me the Chronos artifact? You’ve got so many cool things.”
Ян Зицан түүн рүү нэг харан: “Хувьдаа авах гэж битгий бод, энэ бол би дараа нь Шяоюйд өгөх гэсэн юм. Мөн, эхлээд манай барааны цуваанд элс, үгүй бол гадаад ертөнцтэй холбогдож чадахгүй.”
Yang Zicang gave him a glance: “Don’t even think about embezzling it—I’m planning to keep it for Xiaoyu in the future. Besides, you need to join my Cargo Crew first, or you’ll have no way to contact the outside world.”
Тэр анх Ма Чаогийнх байсан урт илдийг галт тэрэгнээс доош шидэв, өмнө нь тэр бараг л Лян Шид өгөх шахсан боловч, Луо Шинь тагнахыг татаж болзошгүй хэмээн Лян Шигийн оронд татгалзан ятгасан. Энэ нь эцсийн дүндээ Ма Чаогийн зэвсэг, Сюн Ин бүлэглэл эзэмшигчийг нь өшөө авах магадлалтайг бодон, хүчлэн өгөөгүй.
He flipped the sword that once belonged to Matt Chao over outside the train. He’d almost given it to Liang Xi earlier, but Luo Xin advised against it, warning that it might attract prying eyes. Realizing that the weapon originally belonged to Matt Chao, and that the Xiongying Group might retaliate against its holder, he reluctantly held back from giving it away.
“Зайн! Тэдгээр жижигүүдийг би шийднэ, улаан өнгөтэйг нь чамд үлдээнэ!”
“Alright! I’ll handle the small fry, and leave the red ones for you!”
Хэлээд, Луобиний цээжнээс нугараас харваж, холын хоосон орон зай руу чиглэв.
With that, Robin Lo’s chest burst forth with folded lines, shooting into the distant void.
“Лао Ван, ажилдаа бэлд.”
“Old Wang, get ready to work.”
Зүрх сэтгэлийн холбооны нөгөө талд Ван Ю Ань тэр дороо их баярлав.
Warren Wang on the other side of the Syn-Link was overjoyed.
Галт тэрэгний доторх Ян Зицан харанхуй дотор чиглэлээ өөрчлөн давшиж буй Зэрлэг тэрэгний их барааны цувааны хүмүүс рүү харав.
Inside the train, Yang Zicang looked toward the crowd on the desolate Cargo Crew vehicles, which swerved around in the darkness and charged toward them.
“Мори, бид ч бас эхэлцгээе.”
“Morris, let’s start too.”
{Хэ хэ, Мори ойлголоо.}
{Hehe, Morris acknowledges.}
{Боболи ч ойлголоо! Ийм олон хүн, их бурхан болгоомжтой байгаарай!}
{Popoli acknowledges too! With so many people, big shot, be careful!}
Шаргал хүрэн ажлын цамчтай залуу галт тэрэгний хаалганаас үсрэн бууж, хоёр хөлөө тогтвортой газарт буулгав.
The young man in the khaki work jacket leaped down from the carriage door, landing steadily on both feet on the ground.
{Би бага зэрэг зорчигч нэмж болох уу?}
{Can I add a few more passengers?}
Ян Зицан гайхаж, галт тэрэгний асуултад дотроо тэмцэлдсэний эцэст, санаа алдан: “Болно, он цаг арван мянгаас хэтрэхгүй байхад анхаараарай.”
Yang Zicang froze for a moment; internally wrestled with the train issue, then sighed, “Go ahead, but be careful not to let Chronos exceed ten thousand.”
Өөрөө, ямар ч сайн хүн биш, өөрийн болохыг хүсч буй зүйл нь, энэ ертөнцийн үнэнийг илчилж чадах хүн.
He himself was never really a good person. What he wanted to become was someone who could uncover the truth of this world.
{Би анхаарна, харамсалтай нь чи намайг боловсронгуй болгосон галт тэрэгний дарга биш, үгүй бол энэ бол миний бодох ёстой зүйл биш.}
{I’ll keep that in mind. It’s a pity you’re not the mature conductor who primed me; otherwise, this wouldn’t be my concern.}
“Хэрэв би чиний анхны галт тэрэгний дарга байсан бол, чи эдгээр он цагийг олж авахгүй байсан.”
“If I were your first conductor, you wouldn’t have gained this much Chronos.”
Инкубус бол эцсийн дүндээ Инкубус, хүн биш, хүмүүс хоорондоо он цаг олж авч чадахгүй энэ хязгаарлалт, түүнд үйлчлэхгүй.
After all, the Nightmare was just a nightmare, not a human; this restriction—that humans cannot gain Chronos from each other—doesn’t apply to it.
Нэг хий дүрс мангас Ян Зицаны ард хөдөлж буй энергиэс гарч, Цагаан сүүдэрт сүнсэн луу хүчтэй урагш илд жад даллан ирж буй хүмүүс рүү мөргөв.
A shadowy monster surged out from the churning energy behind Yang Zicang, the Paleshade Wyrm crashing fiercely into the crowd ahead, who were wielding swords and blades.
Энэ бол өөрийн Инкубус.
This was his own Nightmare.
Түүний он цаг нь өөртэйгөө бүрэн хуваалцагдаж, яг л хүсэл зоригийн бодит суналт.
Its Chronos was fully shared with him, like a true extension of his will.
Энэ бол телекинезийн чадварын бодитжилт——[Бодит буулт]!
This was the materialization of psychic power—[True Manifestation]!
“Ал!”
“Kill!”
“Ай аа, хурдан зугт, үл үзэгдэх мангас байна!” Хүмүүс балбан таран зугтав.
“Ah! Run, there’s an invisible monster!” The crowd scattered with a roar.
Чэн багш, Шяо Лю хоёр ам ангайн хоёр хүн хүнгүй газар мэт хүмүүсийн дунд орохыг харж, галт тэрэг бүр хурдан хөдөлж хүмүүсийн дунд оров.
Professor Chen and Xiao Liu stared open-mouthed as the two breached the crowd as if it were an empty space, while the train drove forward swiftly, charging into the throng.
Пэн дон дон!
Bang! Thud!
Галт тэрэгний дотор зарим вагонд хүмүүсийн унах өнхрөх чимээ гарч, дараа нь тэдгээр хүмүүс чимээгүй болов.
From some train cars, rolls and crashes came as people fell, followed by eerie silence.
“Хэ хэ, хоёулаа, та нар болгоомжтой байгаарай, бид ч бас туслахаар явлаа, тийм ээ, он цагийг бидэнд хадгалж өгөөд, өөрсдөдөө идэвхтэй буцаахгүй байгаарай.”
“Heh heh, you two, watch yourselves. We’re going to lend a hand too. And yes, keep storing our Chronos for us—don’t hand it back to us on your own!”
Leave a Reply