Chapter 94 Threat Before the Trade Market -4
Гэхдээ Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүр боловсруулж буй энэ хуурамч Су Чин бага зэрэг гайхсанаас өөрцгүй.
However, this fake Sue Ching, who was in the midst of crafting the Shin Engine, was only slightly surprised.
“Хурдан яв, би өнөөдөр ажиллахгүй.”
“Hurry up and leave. I’m not open for business today.”
Су Чин гадаа Ян Зицаны хажууд зогсож буй нөгөө эзэнд огт тоолгүй, арьсан бээлийтэй гараа сунган чулуужсан ул мөртэй хүдрийг авч, боловсруулалтанд оруулахаар бэлтгэв.
Sue Ching didn’t spare a glance at the other boss standing by Yang Zicang just outside the door. He raised his leather-gloved hand, picked up a mineral embedded with fossil traces, and prepared to toss it into the smelting process.
“Хэрэв би чи байсан бол, түүнийг тавих байсан.”
“If I were you, I’d put that down.”
Ян Зицан чулуун шатаар нэг алхам гишгэн, хаалганы хүрээнд түшин гараа хүзүүндээ тавин түүнийг харав.
Yang Zicang stepped onto the stone staircase, leaned against the doorframe, and watched him with his arms crossed.
Су Чин залуу руу харж, шогшив.
Sue Ching glanced at the brat, snorted a brief laugh.
Дэлгүүрийн эзний биед орохоосоо өмнө, тэр санаатайгаар Су Чингээс тэр хүний тухай дурсамжийг асууж, түүнийг хурдан эргэн санахад хүргэснээр, төлөвлөсний дагуу дурсгалын хөдөлгүүр хийх дурсамжийн дүрслэлийг олж авчээ. Тэр үед тэр хүн хөдөлгүүрийг ингэж хийж байв.
Before entering the shopkeeper’s body, he deliberately asked Sue Ching about that person’s memories, making him recall them quickly—and sure enough, he smoothly obtained those memory images of crafting the relic engine. That was exactly how the person had built the engine back then.
Эд зүйл өөр боловч, чулуужмал нь харьцангуй бүрэн, дараалал нь зөв, үр дүн нь ч мэдээж буруу байхгүй.
Although the items were different, the fossils were relatively complete. With the order correct, the outcome naturally left no room for error.
Гэвч тэр энэ хэсэг чулуужмалыг гэрлийн бөөм рүү хаяхад, энергийн бөөм гэнэт пэн хийж дэлбэрэн, хэмхэрсэн чулуунууд газар унав.
Yet when he tossed that chunk of fossil into the glowing mass, the energy cluster suddenly burst apart with a bang, scattering a pile of shattered stones across the ground.
……
……
Су Чин хөшиж, өөртөө бувнав.
Sue Ching froze for a moment, muttering to himself.
“Яаж ийм болж болох юм, тэд яг ингэж хийсэн юм.”
“How could this be? They clearly did it exactly like this.”
Өөрөө ийм их аюул туулан энд ирсэн нь энэ зүйлийг хийх аргыг эзэмших гэсэн хэрэг биз дээ?
I took such a huge risk coming all the way here, wasn’t it precisely to master the method of making this thing?
Түүний нүүрний байдлыг хараад, Ян Зицан түүний олж авсан мэдээлэлд чухал хэсэг дутагдаж байгааг мэдэв. Ма Чаогийн байнга үйл ажиллагаа явуулдаг талд, энэ хэсэг нь маш нууц агуулгатай юм.
Seeing his expression, Yang Zicang knew the information he had obtained was missing a crucial piece. On Matt Chao’s usual turf, this part was also highly confidential.
Хуурамч Су Чин эргэж Ян Зицан руу: “Чи яаж би бүтэлгүйтэхийг мэдсэн юм.”
The Fake Sue Ching turned to look at Yang Zicang: “How do you know I will fail?”
Гадаах Су Ли хоёрын ярианы завшааныг ашиглан том модны ард орж, ойгоос хурдан гүйв.
Su Li, outside the house, took advantage of their conversation to duck behind a large tree and quickly ran toward the edge of the forest.
“Учир нь чи зөвхөн чулуужмалыг амжилттай эвлүүлсэн.” Ян Зицан мөрөө хавчин гараа дэлгэн, “Чи хүний хийсэн зүйлийн чулуужмалыг харж байсан уу? Өмнө нь, манай нутагт гэсэн үг.”
“Because you only successfully pieced together the fossil, that’s all,” Yang Zicang shrugged and spread his hands, “Have you ever seen a fossil of an artificial object? I mean, back then, back in our homeland.”
Өрөөн доторх Су Чин нүдээ цавчив.
Sue Ching, inside the house, narrowed his eyes.
“Хувцас эсвэл хатаасан мах чулуужих тухай хэлэх гээ юү? Хө, дэлхийн хүн төрөлхтөн хэдэн жил л бий болсон юм.”
“Are you trying to say that clothes or cured meat can become fossils? Ha, how many years have humans on Earth actually existed?”
Шю Шючуань хажууд бодонго:
Shiu Siuchuan pondered from the side and said:
“Гэхдээ… сургуульд байхдаа, би ямар нэг номноос, хаа нэг нүүрсний уурхайд хэдэн арван сая жилийн өмнөх төмөр алх, төмөр хадаас олдсон тухай уншиж байсан.”
“However… back in school, I did read some materials about how, in coal mines somewhere, there were hammers or nails from tens of millions of years ago.”
“Тийм тийм, би ч бас ийм мэдээ сонсож байсан.” Зуо Фэйшьен толгой дохив.
“Right, right, I’ve heard of that kind of news too,” Zuo Feixian nodded.
Ян Зицан инээв, “Тэгэхээр харж байна уу, хадгалагдсан зүйлс бүгд төмөр эдлэл, эртний амьтны чулуужмал ч гэсэн ихэвчлэн яс, үлэг гүрвэлийн өндөг, мөн зарим биеийн хэлбэр дүрс, тийм үү? Харин чиний гарт байгаа зүйл юу вэ?”
Yang Zicang laughed, “So you see, what’s preserved are things like iron tools. Even with ancient biological fossils, most are bones, dinosaur eggs, and some body outlines, right? So what is it in your hand?”
Су Чин газар дээрх чулуужсан хэлтэрхийнүүд рүү харав.
Sue Ching glanced at the fossil fragments on the ground.
Модон саваа.
It was a wooden stick.
Энэ нь ихэвчлэн хэврэг, хатуу чулуун хөндийд ороогдсон, газарт Су Чингийн саяхан огтолсон модон банзнууд, тэнд чулуужмал доторх анхны модны хэсгийг орлуулан тавьсан байв.
It was mostly fragile, encased in a hard stone cavity, while on the ground lay a few wooden strips that Sue Ching had just cut, placed there to replace the original log portion that once existed in the fossil.
Ян Зицан хуруугаа босгон:
Yang Zicang raised a finger and said:
“Ихэнх хүний хийсэн зүйлс, амархан задардаг материалаар хийгдсэн, жишээ нь даавуу, арьс, мөн чиний гарт байгаа мод. Чи үүнийг харж байгаа нь, нэгд, энэ хэвлэмэл чулуужмал болсонд, хоёрт, түүнийг анх хийсэн хүний өгсөн энерги нь цаг хугацааны элэгдлийг тэсвэрлэж, хурдан задрахгүй байсанд талархах хэрэгтэй.”
“Most human-made artifacts are crafted from easily decomposable materials, such as cloth, leather, and the wood in your hands. For you to see it today, you must first thank the fact that it’s a cast fossil, and second, thank the energy imbued by its original creator, which allowed it to withstand the erosion of time and avoid rapid decomposition.”
Су Чин энэ залуу руу, “Чи нэлээд судалгаатай юм байна.”
Sue Ching looked at this young man. “You seem quite knowledgeable.”
Харин Ян Зицаны дахин хэлсэн зүйл нь Ма Чаогийн хөдөлмөрийн үр дүн байв.
What Yang Zicang had just recited, however, was merely Matt Chao’s labor of research.
“Хэвлэмэл чулуужмал бол харьцангуй хатуу зүйл урт хугацаанд уусан алга болсны дараа, бусад бодисоор дүүргэгдэн анхны зүйлийн хэлбэртэй ижил болсон чулуужмал юм.”
“A cast fossil forms over a long period when a relatively hard object dissolves, and its empty space is filled by other materials, resulting in a fossil that matches the original’s shape exactly.”
Тэгэхээр ийм байжээ, Су Чин гэнэт ойлгов, энэ мод зөвхөн хэлбэрээ хадгалсан. Дотор нь дүүргэгдсэн зүйл эртний мод байхаа больсон.
So that was it, Sue Ching realized with sudden clarity—this piece of wood only retained its form. The material filling it now was long gone from its original timber.
Су Чингийн царай бүрхэг болж, чулуужмал доторх үлдэгдлээр түүний өмнөх материалыг судлах нь ямар хэцүү болохыг бодов.
Sue Ching’s expression shifted, turbulent. Having to study its former material through the fossil’s residue—how troublesome that would be.
“Таны овгийг асууж болох уу?”
“May I ask your name?”
“Би бол Жя Зи Жьен.”
“I am Jiazi Term.”
Түүний нүдэнд гэрэл гялбаа: “Чи Жя Зи Жьен гэнэ үү? Эрхэм ээ, та надад Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүр хийж өгч болох уу? Би танд шагнал өгч чадна.”
A sharp glint flashed in his eyes: “You are Jiazi Term? Sir, could you do me the favor of building a Shin Engine? I can compensate you for it.”
Хэдүүлээ хачин байдалтай түүн рүү харав.
The others all gave him strange looks, confusion flickering in their eyes.
“Чи намайг сонссон юм уу?”
“You’ve heard of me?”
Гэнэт танил дуу хананы хажуугаас: “Хөө, та нар ямар хурдан юм бэ!”
Suddenly, a familiar voice came from the wall: “Wow, you guys are so fast!”
Өмнөх хөөгдсөн хоёр энэ үед байшингийн гадна нөгөө талаас толгойгоо цухуйлгав. Цүнхээ үүрэн хананы хажуугаас гарч ирэв.
The two who had been kicked out earlier stuck their heads out from the other side of the house, carrying their bags and swaggering out from the edge of the wall.
“Хөө, та хоёр чагнаж буй хулгайч.”
“Oh, what do we have here? Two little thieves eavesdropping.”
“Буруутгаад хэрэггүй, бүгд л дэлхийгээс ирсэн.”
“Don’t make false accusations; we’re all from Earth.”
“Тийм ээ, чи л хулгайч.” Туслах хэлэхэд, түүний Чэн багш алгаагаар толгой руу нь цохив.
“Yeah, you’re the thief,” said the assistant, quickly getting a slap on the head from his Professor Chen.
Хоёр тийм ч цэвэр биш хувцсаа засан, хайрцгаа барин үүдэнд ирэв.
The two straightened their not-so-neat clothes, picked up their suitcases, and walked to the door.
“Хөөх, энэ автомат цех байна уу, энэ байшинтай бол, бид маш их эрч хүч хэмнэнэ.”
“Whoa, is this an automatic workshop? With a room like this, we can save a lot of energy.”
Чэн багш маш их баярлаж, итгэл нь улам нэмэгдэв.
Professor Chen was overjoyed and full of confidence.
Гар цехээр нэг хоёр Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүр хийхэд, шөнөжин сэрүүн байсан мэт, сэтгэцийн хүчний хэрэглээ маш их байдаг. Гэхдээ энэ байшинтай бол, энэ асуудалд санаа зовох хэрэггүй.
After making one or two Shin Engines in a manual workshop, it was like working all night—a huge drain on mental energy. But with this room, that wouldn’t be a problem.
“Эзэн ээ, таныг эндхийн хамгийн шилдэг техникч гэж сонссон, надад эртний жор байна, чулуужмал байхгүй ч, би үүнийг бэлэн бүтээгдэхүүн гэж бодож байна, гэхдээ хэзээ ч амжилт олоогүй, надад тусалж үзэж болох уу? Надад материал бий.”
“Boss, I heard you’re the best craftsman around. I’ve got an ancient blueprint here—no fossils, but I think it’s already a solid draft. However, I keep failing to make it work. Could you take a look? I’ve got the materials.”
Туслах ард багшийнхаа хувцасны захыг татан: “Чэн багшаа.”
The assistant tugged at his teacher’s coat and muttered, “Professor Chen.”
Чэн багш түүнд тоолгүй, дэлгүүрийн эзэнд өөрийн ид шидийн зүйлсийн судалгааны туршлагаа танилцуулахад анхаарлаа төвлөрүүлж, дэлгүүрийн эзэн, Ян Зицан хоёрын хооронд ямар нэг зөрчилтэй нарийн уур амьсгал байгааг огт мэдрэсэнгүй.
Professor Chen paid him no attention and continued enthusiastically introducing his research experience with magical artifacts to the people inside the shop, completely oblivious to the subtle, uncomfortable tension simmering between the shopkeeper and Yang Zicang.
“Чэн өвгөн!” Туслах уурлан: “Бидэнд материал их үлдээгүй, замбараагүй байхаа боль.”
“Old man Chen!” his assistant said, exasperated. “Our materials are running low—stop messing around, alright?”
“Чи юу мэдэх вэ, энд ирээд ийм удсан ч, би автомат цехтэй дэлгүүр харж байсангүй. Жижигхэн материал юунд хүрэх вэ, бүтэлгүйтсэн ч илүү туршлага хуримтлуулж болно биз дээ.”
“What do you know? I’ve been here this whole time and I’ve never seen a shop with an automatic hoarding system. What are a few materials anyway? Even if we fail, we’ll gain more lessons, won’t we?”
“Чи тэр материалууд чам уруу өөрөө ирдэг гэж үү?”
“Do you think those materials just dropped into your lap on their own?”
“Үгүй гэж үү?”
“Wasn’t that the case?”
Туслах түүнийг өшиглөх шахан: “Бүгдийг нь би, чиний шавь хүнд хөдөлмөрөөр ухсан юм шүү!”
The assistant nearly kicked him in the backside. “They were all painstakingly dug up by me, your student, alright!”
“Та нарт ч бас чулуужсан дурсгалын жор байгаа юм уу?” Хоёрыг хөөх гэж байсан Су Чин оронд нь тэднийг оруулав.
“You two also have the fossil relic formula?” Sue Ching, who had intended to kick them out, instead invited them inside.
“Ха ха, тийм тийм, жор нь ийм байгаа.”
“Haha, that’s right, that’s right—here’s the formula.”
Орсон Чэн багш цаас гаргаж, дээр нь Оюун санаа алдагдах хөдөлгүүр хийх жор бичсэн байв. Хуурамч Су Чин авсны дараа зүгээр л нэг хараад, цаасыг Ян Зицанд дамжуулав.
Once inside, Professor Chen handed over a piece of paper that contained the recipe for manufacturing the Shin Engine. The fake Sue Ching skimmed it briefly, then casually passed the paper on to Yang Zicang.
“Хөө хөө хөө, чи юу хийгээд байгаа юм бэ, үүнийг дураараа хүнд үзүүлж болохгүй.”
“Hey, hey, hey! What are you doing? You can’t just show that to just anyone.”
Чэн багш босон материалын дэлгүүрийн эзний гарт байгаа өөрийн жорны хуудсыг булаан авахаар хөдлөв.
Professor Chen stood up and moved to snatch back his prescription sheet from the hands of the material shop’s owner.
Түүний гараа сунгах агшинд, Су Чингийн бугуй хөдөлж, хоёр гарын дундуур нэвтрэн, цаасыг нугалан үүд рүү шидэв. Цаас Ян Зицаны хурууны завсарт тогтвортой унав. Энэ үзэгдэл эргэн тойрны хүмүүсийн сэтгэлийг хөдөлгөв.
The moment his hand reached out, Sue Ching’s wrist flicked, extending through the gap between his hands, folding the paper and flicking it toward the door. The paper landed steadily between the fingers of Yang Zicang. This scene made those watching around, momentarily stir in their hearts.
“Гайхалтай.” Шяо Лю Ян Зицаны амархан барихыг харж, харцаа эзэн ба энэ хүний хооронд хэд хэдэн удаа шилжүүлэв. Энэ ганц үзүүлбэрээс л, хоёул өндөр ур чадвартны зан чанартай, яг л тулааны ертөнцийн мэргэжилтнүүдийн санамсаргүй тулаан мэт.
“Impressive.” Little Liu watched as Yang Zicang caught it effortlessly, his eyes darting between the boss and the man a few times. From that single display, both exuded an air of mastery—like a subtle duel between martial arts experts.
Ян Зицан зүгээр л нэг харав, Су Чин газар дээрх Чэн багшийн зүйлс рүү гараа дэлгэн: “Яг материалтай байна, Жя Зи ахаа, тавтай морил.”
Yang Zicang only glanced at it. Sue Ching spread his palm toward the batch of Professor Chen’s belongings on the ground and said, “Since there happen to be materials here, Brother Jiazi, please go ahead.”
Би хөдөлгүүр хийж чадах эсэхийг батлах гээ юү? Энэ хүн миний тухай хаанаас сонссон юм бэ…
Did he want to use this to confirm whether I could actually make the engine? Where did this person even hear about me…
“Та нар, чи!” Чэн багш Су Чингийн хамар руу хуруугаа чиглүүлэн, “Би чамайг олохоор ирсэн, чи гадны хүнд миний жорыг үзүүлээд, миний материалд хүргээд, юу гэсэн үг вэ, худалдаа ингэж хийдэг юм уу?”
“You—and you!” Professor Chen pointed at Sue Ching’s nose. “I came looking for you, but you let an outsider read my formula and touch my materials. What’s the meaning of this? Is this how you do business?”
Су Чин гэнэт эргэж, нүдэнд нь хэрцгий харц гялбаад, дараа нь дүр байдлаа дарж, инээмсэглэл тодруулан: “Уулыг танихгүй байж болохгүй, нүдний өмнөх энэ хүнийг чи дэнлүү асаан хайсан ч олохгүй байсан.”
Sue Ching whirled around abruptly, a fierce glint flashing through his eyes before suppressing his momentum, a smile curling onto his lips: “Don’t fail to recognize a great master right before your eyes. The man standing here is someone you couldn’t have found even if you lit a lantern and searched high and low.”
Ян Зицаны нүд бага зэрэг цавчигдав.
Yang Zicang narrowed his eyes.
Хачин… тэр Төв хотхоноос ирсэн юм болов уу? Гэхдээ миний нэр хүнд хурдан өссөн нь өчигдрийн хэрэг.
How strange… Could he have come from Hubville? After all, my notoriety rising so fast only happened yesterday.
Нин Янгийн гэр хорооллоос сонссон юм болов уу? Бас нэг л тохирохгүй.
Could he have heard about it from Ning Yang’s Peng Zone? That doesn’t seem right either.
Чэн багш эргэж гурвыг харав.
Professor Chen turned his head to look at the three men.
Нэг нь замбараагүй үстэй, ихэмсэг байдалтай, нэг нь муу санаатай тэнэг харагдаж, зөвхөн урд талын энэ хүн л бага зэрэг харагдахуйц байсан ч, түүний зааж байсан оюутнуудтай адилхан л харагдав. Бага зэрэг мэргэжилтэн зан чанартай ч, ясны хүүхдийн зан нь арилаагүй.
One was disheveled and smug, one looked like a fool holding back mischief, and only the front-most man was somewhat presentable, but still not much different from students he had taught before. Although he carried an air of expertise, there was an undeniable rawness deep down.
“Үнэхээр мэргэжилтэн юм уу? Тэгвэл чи ир, Тайшан.”
“A real expert, huh? Alright then, your turn, Tyrium.”
Чэн багш нэг алхам ухарч, байраа Ян Зицанд тавьж өгөв.
Professor Chen stepped back, yielding the position to Yang Zicang.
“Хийвэл хэнийх болох вэ?” Ян Зицан Чэн багш руу харав.
“If I get it done, who gets the credit?” Yang Zicang looked at Professor Chen.
“Хө, за, чинийх болог, ямар ч байсан жороо шийдэх нь хамгийн чухал.”
“Ha, fine, it’s yours. Anyway, the key is to nail the recipe.”
Ян Зицан толгой дохив.
Yang Zicang nodded.
Энэ жорыг Ма Чао ч бас олж байсан, түүний талын нууц хүрээлэлд нэлээд түгээмэл, хүн бүр тодорхой хэсгийг эзэмшдэг, үр дүнд нь галын шинж чанартай чанартай тоног төхөөрөмж хийж чадаагүй.
Matt Chao had found this formula, too. It circulated among his private circles and was fairly popular—everyone had pieces of it, but no one managed to craft high-quality flame-attributed equipment successfully.
Чэн багшийн гарт байгаа энэ жор, бусад мэдээлэл дутуу бага хувилбар, бүр бага хувилбарын бага хувилбар, хаа нэг худалдаачнаас авсан байх.
The formula in Professor Chen’s hands was a low-tier version lacking other crucial information, one step further removed—a stripped-down variant of a stripped-down version. Most likely obtained from a merchant on the fringes.
Ян Зицан бөхийн эдгээр цутгамал хөдөлгөөнт төмөр хавтан, өнгөлсөн талст, арьсан материалыг шалгахад, энэ хоёр тэдгээрийг шидэт талстаар энерги шингээсэн байв.
Yang Zicang crouched down to inspect the forged movable iron plates, the polished crystals, and the leather materials. Both minions had already infused them with energy using magic crystals.
“Зарим материал дутагдаж байна, би танай агуулахад орж сонгож болох уу.”
“Still need some materials. Can I head into your storeroom to pick a few?”
“Мэдээж.”
“Of course.”
Ян Зицан арын танхимын агуулах руу явж, лангууны хажуугаар өнгөрөхдөө, тэр тэндхийн газарт тарсан цусны толбо, мөн лангууны доор замбараагүй чихсэн хувцасыг харав.
Yang Zicang walked toward the back hall room used as a storeroom. As he passed the counter, he caught a glimpse of scattered bloodstains on the floor beneath it and a set of clothes carelessly stuffed under the counter.
Leave a Reply