Chapter 85: Hmm, Reporters -2
Ян Зицан талх авчирсангүй, харин жинхэнэ найр авчирчээ.
Yang Zicang didn’t bring bread but a real feast instead.
“Ийм баян юм уу, усанд чанасан мах, шарсан тахиа хүртэл байна?”
“So lavish, and there’s boiled pork slices and fried chicken?”
“Хөөх, шар айраг. Би энийг хараагүй удаж байна.”
“Wow, beer—how long has it been since I last saw this stuff?”
Эвхдэг ширээнээс угсарсан урт тавцан дээр тосон чийдэн зөөлөн жүржийн гэрэл цацруулж, шөнийн салхинд уур амьсгал бүрдүүлэв.
Oil lamps cast a warm orange glow over a long table made of folding tables, brimming with ambiance in the night breeze.
“Салах ёслолын хоол биш байх гэж найдаж байна.” Шю Шючуань инээн дотрох санаа зовнилоо илэрхийлэв. Хэдүүлээ түүн рүү дургүйцсэн харцаар харав.
“Hope this isn’t a goodbye dinner.” Shiu Siuchuan laughed as he voiced their shared worry. The others all shot him a knowing, slightly hostile glance.
Хоолоо зассаны дараа өлссөн Люй Жи: “Тэгвэл бид эхэлж болох уу.”
Once the food was set, Lyu Zhi, starving, sighed: “So… can we start eating?”
Ян Зицан гараа угаагаад толгой дохих гэтэл нэгэн тасархай шугам ирэв. Энэ нь Зуо Фейшянь байв.
Yang Zicang had just washed his hands and was about to nod when a line of light shot over—it was Zuo Feixian.
{Жя Зи ах, үдээс хойш хэд хэдэн удаа холбогдсон ч амжилтгүй. Тэр гар минь өөрөө танд хэлэхээр ирсэн. Та түүнтэй уулзсан уу?}
{Brother Jiazi, I tried contacting you several times this afternoon without success. That hand of mine said he’d come tell you personally—did you meet him?}
“……”
「……」
Зүүдэнд нь тэр байсан юм. Ян Зицан тэр “гар” ийм төрлийн асуудалд хүртэл оролцдог гэж бодоогүй байв.
So it was that in the dream. Yang Zicang never expected that “hand” to even bother with such trifles.
Тэр гараа өргөн холын зайнаас энэ зүг харж буй хэдэн хүнд зогсох дохио өгөв.
He raised a hand to signal a stop to the few people watching from a distance.
“Тэр чиний өнгөөр чамайг ирнэ гэж хэлсэн. Чи хаана байна?”
“He said in your tone that you’d come. Where are you?”
{Би хаана байгаагаа яаж илэрхийлэхээ мэдэхгүй байна. Ямар ч байсан би цугларалтын зүүн урд талд гуч гаруй ли зайд байна.}
{How should I describe where I am? Anyway, I’m about thirty or so li to the left and front of the settlement.}
Ян Зицан мэдрэхүйн дэлгэцэндээ аль хэдийн танил газар нутгийг харжээ.
Yang Zicang had already spotted the familiar terrain in his perception image.
Зуо Фейшяний гэдэс өлсөж байсан ч тэрээр яаран сандран алхаж байв. Тэр долоон залуу нэг үдээс хойш хэдэн арван ли газар туулсан нь энгийн хүний нэг өдрийн зам байв.
Zuo Feixian’s stomach was growling, yet he kept forcing himself to hurry on. Those seven fellows had covered dozens of li in one afternoon—a distance that would take an ordinary person a full day to walk.
Хэдэн цагийн өмнө Ян Зицан унтаж эхэлсэн нь сайн хэрэг. Тэгэхгүй бол хөл нь тасартал алхах байсан гэж тэр бодов.
Luckily, Yang Zicang had started sleeping a few hours ago, or he felt his legs would have given out.
Холбоо тасарсны дараа хэдэн минут ч алхаагүй байтал урдаас шуугиан гарав. Зуо Фейшянь алхаагаа зогсоон хүнд царайлан дөрвөн зүг харав. Энэ салхины чимээ гэнэт ойртож, нэгэн хүчтэй салхи гэнэт тэлэв.
After severing the connection, he hadn’t been walking for more than a few minutes when a howling wind arose ahead. Zuo Feixian halted, scanned the surroundings with a grave expression. The wind sound suddenly closed in; a fierce gust abruptly swept through the air.
“Ямар юм бэ!”
“What the hell!”
Зуо Фейшянь үсрэн цочиж эргэж зугтах шахав.
Zuo Feixian was startled, nearly turning to flee.
Хоосон урд талд галт тэрэг хөвөн зогсов.
The shadow of a hovering train materialized in the empty space before him.
“Аан!” Хаалга түүний өмнө нээгдэхэд Ян Зицан баруун гараараа хаалгыг барин нөгөө гараа доош сунган: “Гарч ир.”
“Ah!” The door opened in front of him. Yang Zicang, with his right hand gripping the doorframe, extended his other arm and said, “Climb on in.”
Зуо Фейшянь бүх царай нь бурхан харсан мэт байв.
Zuo Feixian looked as if he had just seen an immortal.
……
……
Хоолны дараа хэдүүлээ гэдсээ тэмтэрч, нэгэн их ярьдаггүй туранхай залуу гэнэт тонгойн уйлж эхлэв.
After the meal, several of them patted their full and satisfied bellies, when a thin, taciturn young man suddenly crouched down and began sobbing.
“Юу болсон бэ, Чин Мэн.”
“What’s wrong, Chin Mong?”
“Би, ийм дулааныг удаан хугацаанд мэдрээгүй.” Тэр нулимсаа арчив.
“I… I haven’t felt such warmth in a long time,” he said, wiping his tears.
Бүгд чимээгүй болов.
A heavy silence settled among the group.
Үсний ширхэг мэт нарийн тасархай шугам хоосон орон зайнаас цээжин рүү ирэв.
A hair-thin streak of light shot from the void, landing on his chest.
{Зицан, сонсож байна уу?}
{ZiCang, can you hear me?}
Охины дуу зүрхэнд хүрэв.
A girl’s voice sounded within his mind.
{Шяоюй унтаагүй юм уу.}
“Xiaoyu, aren’t you asleep yet?”
Ян Зицан зүрхэндээ чимээгүйхэн хэлэв.
Yang Zicang thought silently to himself.
Лян Ши-гээр дамжуулсан ч энэ хоёр өдөр дассан хоёр залууг гадны хүн гэж үзэхээ больжээ.
Though it was only a relay through Liang Xi, the familiarity they had built over these past two days meant they no longer treated the boy as an outsider.
Хэсэг ярилцсаны дараа Му Шяоюй оюун санааны холбоосыг тасалва. Лян Ши гадаа толгойгоо цухуйлган: “Шяоюй эгч ээ, би унтлаа.”
After chatting for a while, Mu Xiaoyu disconnected the Syn-Link. Liang Xi popped her head in from outside and said, “Sister Xiaoyu, I’m off to bed.”
“Ммм, сайн шөнө.”
“Mm-hmm, goodnight.”
Өрөө чимээгүй болов.
The room fell into silence.
Му Шяоюй хэсэг чимээгүйхэн суугаад орон дээр хэвтэн хэсэг хүлээж, хажуугаараа бөхийж хөнжлөө татав.
Mu Xiaoyu sat quietly for a while, then lay on the bed and waited a moment longer before curling up sideways and pulling the blanket over herself.
Хэдэн минутын дараа тэр чимээгүйхэн: “Шяоюй, чи түүнд дурлаад байна уу, эсвэл энэ ертөнцөөс айгаад байна уу.”
A few minutes later, she whispered to herself, “Xiaoyu, do you really like him, or are you just afraid of this world?”
……
……
Зэлүүд газар дээр Ян Зицан арваад метрийн зайд байх жижиг ширээний хажууд шунахайран идэж буй хэдэн хүн рүү харав. Чин Мэн ярианы цоргыг онгойлгосон мэт хэдэн хүнтэй ярилцаж, Зуо их мастер нэмэгдсэнээр хүмүүс үе үе инээд хөөрөөр шуугиж байв.
Out on the wilderness, Yang Zicang looked toward the several people wolfing down food around a small table a dozen or so meters away. Chin Mong, as if opening a floodgate of words, chatted with the rest; with the addition of Master Zuo, laughter and cheerful voices burst forth from the group from time to time.
{Сайн уу.}
“Hello there.”
Урд талд гэнэт жижиг гэрлийн бөмбөлөг гарч ирэв.
A small orb of light suddenly appeared before him.
Ян Зицан гараа түүний өмнө даллахад гэрлийн бөмбөлөг бага зэрэг бодит чанартай бөгөөд түлхэж болохоор байв.
Yang Zicang waved his hand in front of it, sensing that the light orb had some solidity, something that could be pushed.
{Лилияаг битгий түлх. Лилияа бол сэтгүүлч. Та нар юу идэж байна вэ?}
“Don’t push Lily, oh! Lily’s a reporter. What are you all eating?”
Гэрлийн бөмбөлөг дотор сайхан банзал өмссөн бяцхан охин хуурмагаар дүрслэгдэв.
Within the light orb, the illusion of a little girl in a beautiful dress materialized.
Ян Зицан урд талд гэнэт гарч ирсэн бяцхан дагина хуурмагийг хараад толгойгоо өргөн: “Хөөе, та нар үүнийг харахгүй байна уу?”
Yang Zicang stared at the sudden sprite illusion before him, then looked up and said, “Hey, do you guys not see this?”
“Юуг?”
“See what?”
“Хачин гэрлийн бөмбөлөг үү?”
“A strange orb of light?”
Хүмүүс яг л хэлж дуусмагц Ян Зицаны ард аймшигт хуурмаг том шавж гарч ирэхийг харав.
Just as they finished speaking, a terrifying phantom massive insect emerged behind Yang Zicang.
……
……
Саарал чулуун барилгын модон жижиг хаалганы өмнө.
In front of a small wooden door of a gray stone house.
Хар бараан нөмрөгтэй, эрүү уруулаа л харуулсан хар масктай эр хаалганы өмнөх хүнд энд нэвтрэх төмөр өлгөвчийг үзүүлэв.
A man clad in a dark cloak, wearing a black mask that exposed his chin and lips, flashed an iron pass token at the person before the door.
“Болно, ор.” Үйлчлэгч бас харуул байсан хүн түүнд модон хаалгыг түлхэж өгөв.
“Alright, go on in,” said the man, who served as both attendant and doorman, pushing the wooden door open for him.
Шуугиантай дуу агшин зуур гарав.
A cacophony of noise instantly burst forth.
Энэ хүн толгой дээрх нөхөөстэй саарал даавуун малгайгаа дарж шатаар өгсөн дотогш оров.
The man adjusted his patched gray cloth cap atop his head and stepped up the stairs, walking inside.
“Зарах уу, худалдаж авах уу?” Бүдэг лааны гэрэлд хуучин улаан ноосон цамцтай эмэгтэй бүртгэлийн дэвтэр барин ойртов.
“Sell or buy?” Under the dim candlelight, a woman in an old red cashmere sweater approached with a registry book.
Нүд ил гаргасан масктай эр бүснээсээ даавуун уут гарган түүнд шидэж төмөр өлгөвчөө ганхуулав: “Хүнд дуудлага худалдаанд өгөх.”
The man wearing an eye-covering mask unlatched a cloth bag from his waist and tossed it to her, shaking his iron badge: “Auctioning on someone’s behalf.”
Эмэгтэй даавуун уутыг нээн харав.
The woman opened the bag and took a look.
Тэр хажуугийн жижиг ширээний ард очин баруун гартаа улаан тууз зүүсэн дунд насны эрд өгөв. Түүний туузан дээр “Уюү Барааны Баг” гэх дөрвөн үсэг бичээстэй байв.
She walked over to a small table behind her and handed it to a middle-aged man with a red armband, which bore the words “Carefree Cargo Crew.”
Тэр харсны дараа дуугарч босон гүйв.
The man looked at it, let out a chuckle, and then stood up, rushing over.
“Энэ хөдөлгүүр муухай биш байна. Бид Уюү шууд авч болно. Зарах уу, одоо арилжаалж болно. Материал, бараа, хөдөлгүүр эсвэл Chronos бүгд болно.”
“This engine’s not bad—Carefree can just buy it outright. Selling? We can trade right now: materials, goods, engines, or Chronos.”
“Би хэлсэн, энэ нь дуудлага худалдаанд орно.”
“I told you, this one’s for auction.”
“За, тэгвэл зарагч хэн бэ, бүртгүүлье.”
“Tsk, fine. Who’s the seller? Register it.”
“Жя Зижиан. Эсвэл Ян Зицан гэж дуудаж болно.”
“Jiazi Term, or… call him Yang Zicang.”
Хагас масктай эр инээн өөрийгөө заав: “Би бол түүний туслах.”
The man with a half-mask pointed at himself and smiled: “I’m his assistant.”
……
……
Хагас шөнө ажилласны дараа төв штабаас бэлдсэн майхан болон бусад хоёр багц хөдөлгүүр хийх материалыг зөөж ирэхэд аль хэдийн гэрэл нэлээд тод өглөө болжээ.
After working through the night, hauling back the tent prepared by headquarters and two more sets of engine-making materials, the morning light had already grown bright and distinct.
Гадаа манаанд байсан Чин Мэн, Люй Жи хоёроос бусад нь бүгд хамтдаа бөөгнөрөн унтав.
Everyone huddled together to sleep, except for Chin Mong and Lyu Zhi, who stood guard outside.
Ян Зицан эцэст нь ажилгүй болсныг хараад Чин Мэн босож майханд орон унтахаар бэлдэж буй залуугийн хажууд ирэв.
Seeing Yang Zicang had finally settled down, Chin Mong rose and walked over to the young man about to enter the tent and sleep.
“Зицан ах, сайн уу.”
“Brother ZiCang, good to see you.”
“Амраагүй байна уу. Тэднээс хоёрыг сэрээж соль. Хурдан очоод амраарай.”
“You haven’t had a rest yet—wake two of them up to take your shift and go get some rest quick.”
“Хэрэггүй.” Чин Мэн түр майхан дахь хэдэн хүнийг хараад нүүрэнд нь сэтгэл хангалуун инээмсэглэл тодров.
“No need.” Chin Mong glanced at the few people inside the makeshift tent, a satisfied smile spreading across his face.
“Зицан ах, баярлалаа. Энэ хэдэн өдөр би эцэст нь өөрийгөө хүн гэдгээ мэдрэв.”
“Thank you, Brother ZiCang. These past few days, I finally feel like I’m human again.”
“Юу яриад байна.”
“Look at you talking.”
“Үнэн. Бас бүгд. Бүгдийг хамгаалахыг хүсдэг Люй Жиг, олон хүнтэй тулгарсан ч эсэргүүцэж зүрхэлсэн Фан Шююнийг, мөн бидэнтэй нэгдэхээр шийдсэн, тулалдах чадваргүй ч овоохойн бүс байгуулахад хүчээр хувь нэмэр оруулж буй Фейшянь ахыг харав. Тэр сүүлийн хэдэн сард хэтэрхий олон цагаан нүд үзсэнийг би мэднэ.”
“Seriously, it’s the same for everyone. To see Lyu Zhi, who wants to protect everyone; to see Fan Xiuyun, who dares to yell back even in front of a crowd; and Brother Fei Xian, who chose to join us—despite being basically useless with his hands, still forcing himself to toil for Pen Construction Zone. I know these last few months he’s endured way too much scorn.”
Тэр ярих зуураа толгойгоо доошлуулав.
As he spoke, he slowly lowered his head.
Ян Зицан: “Үнэндээ бүгд тусалж амжилт гаргахыг хүсч байна.”
Yang Zicang said: “Actually, everyone truly wants to contribute and make a difference.”
“Тийм ээ, гэхдээ бидэнд ямар нэгэн давуу тал байхгүй.”
“Yeah, but we don’t really have much to call a strength.”
“Хэтэрхий их бодолгүй бай. Аажмаар сайжирна. Би зарим шинжээчийг таньдаг. Дараа нь би тэднийг урьж бүгдэд заалгана.”
“Don’t overthink it. It’ll get better slowly. I know some experts, and I’ll ask them to come teach everyone later.”
Чин Мэний царайнд нэгэн төрлийн чөлөөлөгдсөн мэт байдал тодров: “Тэр өдөр хурдан ирээсэй гэж найдаж байна. Чи үүнийг хийж чадна гэдэгт би итгэж байна.”
A look of relief spread across Chin Mong’s face: “I hope that day comes soon. I believe you can do it.”
Ян Зицан түүний байдал хэвийн бус байгааг анзаарав.
Yang Zicang noticed something off about his state.
“Чин Мэн, чамд ямар нэгэн асуудал байна уу?”
“Chin Mong, is something wrong?”
Энэ залуу өөрийн эрхгүй гараа хуурай хамрын гүүр рүү дөхүүлсэн боловч тэнд юу ч байсангүй. Урьд нь тэр нүдний шилтэй байсан бололтой.
The young man instinctively reached up toward his dry nose bridge, but there was nothing there—it seemed he used to wear glasses.
“Тийм ээ, Ян ах, би та нарт нэг бэлэг өгмөөр байна. Зөвхөн та л энэ бэлгийг хүлээн авах чадвартай. Зөвхөн танд л өгвөл би тайван байна.”
“Well, Brother Yang, I wanted to give you a gift. You’re the only one capable of receiving it, and the only one I’d trust with it.”
Тэр эргэн тойрны орчныг харсны дараа хоёр алхам ухарч: “Эндхийн газар нутгийн хэлбэр муухай биш. Хөөе, Зицан ах, тэр царайгаа битгий гарга. Намайг сонс.”
He glanced at his surroundings, took two steps back, and said, “Not a bad spot here, hey, Brother ZiCang, don’t give me that look. Just hear me out.”
Түүний цээжинд тасархай шугам хэлбэрт Moxel гарч ирэв. Энэ нь Лян Ши-тэй адил хоёр шугам байв.
A zigzag-shaped Moxel emerged on his chest—two lines, just like Liang Xi’s.
Эргэн тойрны газар чичирч, хөнгөн газар хөдлөлт мэт болов.
The ground around them trembled, like a mild earthquake.
Жижиг хэсэг алтан шаргал улаан буудайн талбай далайн түрлэг мэт Чин Мэний хөл доороос тэлэн гарч, тэр хоёр гараа дэлгэн хөвөх улаан буудайн үнэрийг үнэрлэв.
Patches of golden wheat fields spread out from under Chin Mong’s feet like a tide, and he opened his arms, inhaling the drifting scent of grains.
Хэсэг хэсэг зэлүүд улаан буудайн талбай залуугийн хөл доороос хурдан тэлж, агшин зуур арваад метрийг холдов.
Stretch after stretch of barren wheat fields rapidly expanded outward from the young man’s feet, covering over ten meters in an instant.
Leave a Reply