Мори хэзээ энд гарч ирснээ мэдэхгүй байв.
Энэ газар түүнд ер бусын танил боловч яг хаана гэдгийг санахгүй байв. Тэр бүр өөрийн нэрийг ч уржигдар шөнө л дөнгөж санасан юм.
“Дээдэс, та эцэст нь сэрлээ, хоол идэх үү?”
Орон дээр Мори гайхан, тансаг өрөөнд ор тойрон хүндэтгэлтэйгээр түүнийг сэрэхийг хүлээж буй хүмүүсийг харав.
Дэгжин урт дээлтэй өвгөний хажууд бүх биеэрээ хүнд хуяг өмссөн эр зогсож, түүний гарт ч бүрэнхий улаан төмөр дуулга барьсан байв.
Тэднээс хоёр гурван алхмын цаана үсээ нямбай самнасан язгууртнуудын аальстай дунд эргэний хүн Моригийн харцыг хараад тэр дороо ёс төдийгөөр толгойгоо бага зэрэг бөхийлгөв, түүний цээжин дээрх чимэглэл бүдэг гэрэл цацруулж, харахад л энгийн зүйл биш байв.
Нөгөө талд бүх биеэ бүрхсэн, ямар нэгэн бясалгалын дунд байгаа мэт хэдэн даяанч байв.
“Та нар… хэн бэ? Яагаад намайг дээдэс гэж дуудаж байгаа юм?”
Эдгээр хүмүүсийн хувцаслалт оюун санаанд байгаа ямар ч үндэстнээс огт өөр, яг л өндөрлөгийн цөөн тоот үндэстний дундад зууны хувцастай холилдсон мэт. Гэвч тэдэнд нэг нийтлэг шинж байсан нь харцанд нь догдлол агуулагдаж байв.
Хүмүүсийн хамгийн урд талд эрхэм дээдэс мэт харагдах цагаан үстэй өвгөн сэргэлэн цовоо байдалтай хоёр алхам урагшлан нэг өвдгөөр сөгдөн, гараа цээжин дээрээ тавин, маш стандарт бус Хятад хэлээр:
“Та санахгүй байна, дөрвөн мянга гаруй жилийн өмнө та Үхэшгүй Хаантай хамт газар дэлхийгээр явж, бидэнд бурхны хүчийг хайрласан гэдэг.”
“Үхэшгүй Хаан.”
Моригийн харц гүнзгийрэн, гэнэт түүний нүднээс цэвэр ариун гэрэл цацагдав.
“Ян Зицан, үгүй ээ, Жязижян? Энэ газар… тэр анхдагч хүмүүсийн ертөнц үү?”
Мори эргэлзэн бодов: Би Телекинезийн оронд бүтээгдсэн зүүдэнд байна уу?
“Та, та ‘тэр… анхдагч хүмүүсийн ертөнц’ гэж хэлсэн үү?”
Өвгөн тэнгэрийн том нууцыг олж мэдсэн мэт, тэрээр цочирдон:
“Тэгэхээр, тэгэхээр та нар тоо томшгүй олон ертөнцөөр явдаг байсан юм уу?!”}
Өрөөний хүмүүс чичирхийлэн гайхав. Өвгөний ард нэгэн тойрог хүмүүс бүгд нэг өвдгөөр сөгдөн, гараа цээжиндээ дарав.
“Энэ газар үнэхээр Зицаны орж байсан тэр ертөнц үү?” гэж Мори шивнэв, өөрөө яаж орж чадсан юм бэ.
Гэнэт нэгэн дуу хоолой дотор нь гарч ирэв.
[“Тийм ээ, энэ бол Телекинезийн оронд бүтээгдсэн оюун санааны ертөнц.”]
Хүмүүст хариулах гэж байсан Мори тэр дороо амаа хамхив, хэн миний толгой дотор байна?
[“Тэднийг гарга.”]
Мори хөмсгөө зангидан, дараа нь:
“Та нар бүгдээрээ гарцгаа, би ганцаараа хэсэг тайван байх хэрэгтэй.”
“Таны зааврыг дагаж байна.”
Хүмүүс гарч, сийлбэрээр дүүрэн хоёр метр өндөр унтлагын өрөөний том хаалгыг хааж гарав.
[“Энд ороход маш хэцүү байсан, хэдэн өдөр зарцуулж байж эцэст нь давтамжаа тааруулж чадсан.”]
Өрөөнд бүдэг анхилам үнэр тархаж, цонхоор ногоон уул, цэнгэг ус, чулуун байшингууд эгнэн зогсож байв. Шашны дууллын эгшиг холгүйхэн асар том готик барилгаас бүдэг сонсогдож байв.
Мори босон гадаад ертөнцийг харвал ойролцоо цэргийн анги буудалласан бөгөөд тэр байдал, өндөр барилгуудыг харахад энд олон жил оршин тогтнож байгаа мэт.
Тэрээр эргэн бүтэн биеийн толины өмнө очин өөрийгөө ажиглахад, дотор нь тансаг урт дээл өмссөн өөрийн дүрс тусч байсан боловч дараагийн агшинд доторх дүрс муруйн өөрчлөгдөн, шар арьстай богино үстэй царайлаг Ази залуу болон хувирав.
“Чи хэн бэ?”
Тэр хүн нэг алхмаар толиноос гарч ирэв. Мори айж нэг алхам ухарлаа.
“Би Хон Хаочэний үлдээсэн оюун санааны тамга, мм, энерги нь чиний оюун санааны далайгаас ирсэн, тиймээс би чи ч бас тэр ч байна.”}
“Чи бол тэр…”
“Yes, yes!”
Хон Хаочэн толгойгоо эргүүлэн гадаад ертөнцийг нэг хараад инээмсэглэн: “Тэд цэргүүдийг сонирхож байна уу, тэд яагаад энд байгааг мэдэх үү?”}
Мори ч дахин цонхоор нэг харав: “Өө? Яагаад?”
“Учир нь хм хм, тэд бол нэгэн унтаж буй хааныг мянга найман зуун жилийн турш хамгаалсан хориглосон харуулын цэрэг, энэ газарт.”
“Юу, юу?!”
Хон Хаочэн Моригийн цочирдсон царайг харж, шоглон:
“Энэ мянга найман зуун жилд тэд чамайг сэрээхийн тулд хэдэн арга бодсоныг чи мэдэх үү? Миний унтаж буй гоо хаан.”}
Мори өөрийн бие рүү нэгэн харснаар тэр дороо юу болсныг мэдсэн боловч хэлэхээс амжилтгүй байтал өмнөх сэргэлэн залуу гараа өргөн хуруугаа даршихад эргэн тойрны бүх зүйл агшин зуурт өөрчлөгдөв.
Хоёулаа тэр дороо сансарт байгаа мэт болж, хөл дор нь дугуй хэлбэрийн шалны хавтан, яг голд нь дугуй ширээ байв.
Эдгээр нь сансарт хөвж байгаа мэт.
“За за, дэмий яриагүй больё.”
Хон Хаочэн аялан дугуй ширээний хажууд очиж, хамраа татан: “Санаа зоволтгүй, энэ бол хамгийн цэвэр ‘Дэд эфирийн орон’, тэд олж харахгүй.”}
“Тэд? Хэн.”
“Сая чамтай ярьсан тэд нар.”
Мори гайхан зогсов, “Тэд хуурамч биш гэж үү.”
“Хэн чамд хэлсэн юм.”
“Өө.”
Хон Хаочэн инээмсэглэн толгойгоо эргүүлэн түүн рүү харан: “Зүүдэнд байгаа чи үнэн үү, худал уу?”
“Мэдээж худал.”
“Хэрэв худал бол чи зүүдэнд болсон явдлыг яаж мэдэх вэ?”
“Энэ… хөөе, намайг төөрөгдүүлэх гэж битгий оролд. Эхлээд энэ ямар учир болохыг хэлээч, чи дөнгөж сая надтай утсаар ярьсан гэж санаж байна.”
“Тэр аль хэдийн маш эртний явдал болсон.”
Хон Хаочэн гэмгүй байдалтай гараа өргөв: “Учир нь би энд шударгаар мянга найман зуун жил байсан юм шүү дээ, амнаас шувуу гарах шахсан.”}
Мори зүүн баруун тийш харсны дараа ч болгоомжтойгоор дугуй ширээний хажууд нэгэн суудалд суув.
“Энэ газар яг юу вэ, дөнгөж сая чи надаас тэд хүмүүсийн үнэн худлыг асуусан, тэд үнэхээр үнэн хүмүүс юм уу?”
“Мэдээж!” гэж Хон Хаочэн гайхсан царай гарган, бага ангийн сурагчийн суурь мэдлэгийг засч буй мэт аялгаар:
“Хөөе, чи мэдэхгүй байна уу, тэд бүгд өрөвдөлтэй оюун санааны биетүүд, зөвхөн энд л энергиэ хадгалж чадна. За за, тийм царай гаргахгүй бай, би та нарын мэдэхгүйг мэдэж байна.”
Хон Хаочэний хуруу замбараагүй нэгэн тойрог зурахад Моригийн дөнгөж харсан хүмүүсийн дүрс нэг нэгээр гарч ирэн арилав.
“Чиний орсноос ашигтай. Эдгээр үлдэгдэл оюун санааны биетүүд Телекинезийн оронд хуурмаг байдлаар үүсгэсэн дүрээр цаг хугацааны үнэ цэнийг үргэлжлүүлэн мэдэрч чадна.”
“Юу, юу…” Мори гүн цочирдов.
Өмнө нь өөрөө Ян Зицантай хамт туулсан тэр нэг нэгэн хүн амьтны амьдрал, тэдгээр нь мөн чанараараа бүгд урьд нь, бүр одоо ч амьд амьдрал байсан гэж үү?
“Энэ нь тэдэнд дахиад нэгэн ховор амьдралын аялал юм. Мэдээж чи худал гэж бодвол тэгж тооцоход л болно.”
Хон Хаочэний гарт үзэг цаас гарч ирэн, дараа нь хурдан бичиж эхлэв.
Хэсэг гайхсан Мори ойртон харвал цаасан дээр аль хэдийн хэдэн мөр бичиг гарсан байв.
“Оршил…”
Хятад үсэг нэг нэгээр үсрэн гарч, Мори эдгээр үсгийг нарийвчлан танив.
——Номын энэ хуудсыг нээхэд сүрлэг, эртний асар том ертөнц дэгжин үсэг, нарийн зэс хавтан шугаман зургийн хамт аажмаар түүний нүдэнд тусгарав.
Хон Хаочэний бичих хурд маш хурдан, яг л үзэг барих үйлдэл нь зөвхөн тэмдэг үйлдэл мэт, үзэгний үзүүр цаасанд хүрэхэд байгалийн жамаар гулсаж, дахин нэгэн мөр бичиг гарч ирэв.
——Энэ нь үл таних ертөнцөд төөрөн орсон аялагч хачин чөтгөрийн тивд нууц эрдэнэс хайсан уран зөгнөлт түүх бололтой.
——Гэвч энэ ном “Дэлхийн эртний түүх” гэх тавиур дээр тавигдсан бөгөөд тэр настай номын санч ийм доод түвшний алдаа гаргахгүйг тэр мэдэж байв.
Мори гайхан энэ учиргүй гарч ирсэн залууг харж, өөрөө өөрөөсөө бичиж байв. Ердөө нэгэн амьсгалын хугацаанд дахин нэгэн хэсэг дуусав.
——Хүн төрөлхтний соёл иргэншлийн түүхийг эргэн харахад номонд гардагтай төстэй улс, үеийн тухай ямар ч тэмдэглэл үнэхээр байхгүй.
“Чи юу хийж байгаа юм.”
“Аа, харахгүй байна уу, роман бичиж байна.” гэж Хон Хаочэн толгойгоо ч өргөлгүй хэлэв.
Мори бага зэрэг дуугүй: “Би чиний бичиж байгааг мэдэж байна, би асууж байгаа нь чи яагаад үүнийг бичиж байгаа юм бэ гэсэн үг.”
“Хэн нэгэнд үзүүлэх гэж, тэр гарцаагүй дахин орох биз дээ. Тэр үед өөрт нь хамаарах Шуудан тэмдэг ертөнц дотор ийм хоёр зүйл үлдсэнийг олж харвал тэр залуу гарцаагүй сонирхон унших болно, тийм биз. Хэ, би түүнийг хамгийн сайн мэднэ.”
“Мэдэх үү?”
“Гаднаасаа их бардам харагддаг ч үнэндээ юу ч мэдэхийг хүсдэг дотогшоо эр.”
Шаа шаа, удалгүй тэр хуудас эргүүлэв. Мори шууд ойртон түүний бичвэрийг харав.
——“Газрын зураг олсон уу?”
——Нэгэн бага зэрэг тэвдсэн залуу дуу хоолой харанхуй хаалганы гадаас сонсогдож, дараа нь арьсан чемодан чирэх үрэлтийн чимээ, мөн хэдэн өвгөний ханиалгах чимээ гарав.
“Түр хүлээнэ үү, дөнгөж сая чи хоёр байдаг гэж хэлсэн үү?”
Мори гайхан, “Чи хоёр роман бичих гэж байгаа юм уу.”
“Учир нь сайхан эхнэр надад хоёр дурсамж бичиг өгсөн юм. Тиймээс түүх болгон өөрчлөхөд байгалийн жамаар хоёр байна, мм, үнэндээ бүгд дуусаагүй үлдэнэ, санаа зоволтгүй.”
Хон Хаочэн шүдээ ил гарган хэ хэ инээж Мори руу этгээд царай гаргав.
Нэг минут ч болоогүй байхад нэг хуудас цаасны урд ар тал бичгээр дүүрэв. Мори санамсаргүй толгойгоо эргүүлээд буцаад хартал дахин нэгэн хэсэг бичигдсэн байв. Ямартай ч тэр хуулан бичиж байгаа мэт тасралтгүй нэгэн хүний түүхийг гаргаж байв.
“Энэ түүх ямар агуулгатай юм?”
“Мм, Лин Фэн гэх залуу дэлхий дээр олон жилийн өмнө нас барсны дараа хачин ертөнцөд сэрсэн түүх.”
“Тэр нь үнэхээр хуучинсаг юм.”
Хон Хаочэн толгойгоо өргөн хэ хэ инээж: “Тийм ээ, тиймээс л дуусаагүй үлдсэн.”}
Тэр хөлөө завилан, ширээний хажууд нэг бөөн юм шиг хумигдан: “Гэхдээ тэр залуу уншиж чадна, тийм биз.”
“За за, чамаараа л болог. Аан, тэгэхэд одоо энэ зүүд миний ‘Шуудан тэмдэг ертөнц’ юм байна, тийм биз, хурдасгаж өгөх үү?”
“Чи эзэн нь энд байхгүй байхад хурдасгаж чадах эсэхийг туршиж үзэх гэж байгаа юм уу?”
Хон Хаочэн нэг харцаар Моригийн жижиг бодлыг нэвтлэн харж, тэр хамраа татан:
“Тэр бол зөвхөн чи өөрөө энэ хугацааг алгассан хэрэг, өмнө нь тэр залуутай хийсэн туршлагаасаа ойлгоогүй байна уу. Чи хурдасгалаа ч, хурдасгаагүй ч би өөрөө нэг үсэг нэг үсгээр бичих ёстой.”}
“За, за… тэгвэл хэдэн өдрийн ажил байх.”
Мори хувь заяандаа бууж өгсөн мэт амьсгаа гарган, бага зэрэг уйтгартайгаар сандал дээр түшлээ.
Тэр эдгээр хоёр үлдээсэн түүхийг огтхон ч сонирхоогүй — хэдийгээр энэ нь ямар нэгэн гүн утгатай гэдгийг мэдэж байсан ч.
Хон Хаочэн бодлогоширсон царай гаргасан энэ эр рүү нэгэн харсны дараа шоглон:
Leave a Reply