“Түүнийг явуулж болохгүй. Тэгэхгүй бол олон хүн үхнэ.”
Ян Зицаны араас агаар чичирч, саарал цагаан хагас тунгалаг Инкубус шүү хийгээд агаарыг эргүүлэн холын зай руу давшив.
Аль хэдийн зугтсан мангас хамгийн өндөр уулын овоон дээр гэнэт зогсож, хязгааргүй алсын өргөн уудам хар хөрс рүү харав.
“Шинэ ертөнц…”
Зэлүүд, амьдралын шинжгүй.
Засварлагч санаа алдав.
“Би аль хэдийн үхсэн гэдгээ мартах шахлаа.”
Засварлагч тэнгэр өөд харав. Гэрлийн бөмбөлгүүд түүний дөрвөн зүгийн толгой дээр хөвж байв.
“Гэвч хэрэв миний амьдрал дахин нэг удаа гялбаа гаргаж чадвал түүх эцэст нь намайг санах болно. Тэдэн шиг.”
Түүний тархинд олон дүрс тодров.
Жижиг дөрвөлжин хөшөөгөөр газрыг нэвтлэн орж ирсэн шура; мянган жил хүний дүрээр газар дээр алхаж харанхуй газарт Цусан удам цуглуулсан Сарны Тэнгэр Элч; өөрийгөө шатаан сүнсээ өргөн хоосон ертөнц рүү давшсан хагас хүн мангас; өөрийн “нөгөө хагас амь насаа” дагуулан ертөнцийн төгсгөлд хүрсэн Саранд Гэрээлэгч; мөн хүн төрөлхтний ирээдүйн төлөө хүчин зүтгэсэн тоо томшгүй Мөнгөн ба Алтан Зөвлөхүүд.
“Гол дүрд муу санаатан, шударга ёсонд хорон муу хэрэгтэй… Хуучин шуудан зөөгчийн хувьд энэ нь Хааны Ордонд сүүлчийн хувь нэмэр оруулах боломж.”
Засварлагч бага зэрэг эргэн араас давшиж ирж буй Цагаан Сүүдрийн Луу руу харав.
[Намайг А Му гэдэг. Аав минь хөгшин уулын бүсийн Хунта тосгоны дархан. Би тэндхийн шуудан зөөгч.]
Түүнд хүчний орон дэлгэх боломж байсан. Түүнд холын амьтны ажиглалтын дор агшин зуур явах боломж ч байсан. Гэвч тэр гэнэт залхав.
Гэнэт нэгэн дуу энэ мангасын зүрхэнд тодов.
{Чиний үүрэг дуусаагүй.}
Биеийн дотор ямагт зүрхний хажууд хөвж байсан гэрлийн цагираг үл үзэгдэх хүчинд түлхэгдэн зүрхний хуурмаг эрдэнийн чулуунд хүчээр шахав.
Эрдэнийн чулуун дээр бөхийсөн хүний дүрс байв.
[Цусан Цагираг гуравдугаар цагираг…]
Засварлагчийн царай агшин зуур догшин болж, шаналан биеэ хумив. Нэгэн цэвэр хүч түүний биеэс хурдан төрөв.
“Яагаад… заавал…”
Вэн! Холоос давшиж ирсэн Цагаан Сүүдрийн Луу түүний биеийг нэвтлэн өнгөрөв.
Хоосон хүний хэлбэрт хуурмаг дүрс шүүрэн авч агаарт нисэв.
Гэвч энэ Телекинезийн биет хүний дүрс агшин зуур тоо томшгүй хэсэг болон бутрав.
Том хэсгүүдийг Цагаан Сүүдрийн Луу аажмаар залгиж, бусад өөр өөр гадаад төрх, бие бялдартай хуурмаг хүний дүрсүүд эргэн тойронд тарж, мэдрэлгүй хөмөрсөн эсвэл зогсон байв. Энэ нь хэд хэдэн өөр дүрс байсан бөгөөд зөвхөн Цагаан Сүүдрийн Луунд залгигдсан дүрс л Засварлагчийн гадаад төрхтэй тав зургаан хувь төстэй байв.
Үлдсэн хэдэн эвдэрхий дүрсээс маш бага хэсэг дахин хурдан Засварлагчийн биед шингэв. Мангасын бие үүнээс болж нурсангүй. Тэр тэнгэр өөд хашгиран цээжиндээ нэгэн тэлэх гэрэл төрүүлэв.
Хосгүй сүр хүчин тасралтгүй өсөж, яг л түүний биеэс уул төрөх гэж буй мэт булчингаас нь хүчтэй хүч гарч байв.
Дахин амьдралаар дүүрсэн Засварлагч мэдрэмжгүйгээр холын зайд толгойгоо өргөн харав. Ян Зицан түүнийг харсан агшинд дүрс нь гэнэт Ян Зицаны өмнө гарч ирэв!
Нүр!
Хэлэхийн аргагүй хүчтэй энерги дагуулсан нэгэн гар цохиход нударганы эргэн тойронд тоо томшгүй нарийн төрөн устах хаг, ороонго, цэцгийн далай дэлбээлж буй мэт.
Асар их хямралын мэдрэмж Ян Зицаны зүрхийг дүүргэв.
Ийм сүр хүчийг Ян Зицан урьд нь харж байгаагүй биш. Өмнө нь түүнийг эзэмшиж байсан хүмүүс нь Эсэргүүцэгч болон Жао Анлун байв!
Нүр нүр!
Агаар тэсрэх чимээ гарав. Хамтдаа зогсож байсан хоёр дүрс агшин зуур цохигдон нисэв. Ян Зицаны цээжний доод хэсгээс их хэмжээний мах цус цацагдав.
{Гуравдугаар цагираг: Догшин Газрын Ургамал.}
Шүү! Мангасын дүрс дөрвөн зүг найман зүгт гялсхийж, яг л хязгааргүй ургах нэгэн ороонго мэт.
Тоо томшгүй үлдэгдэл дүрс Ян Зицаны хажууд тасралтгүй гарч ирэн энэ биеийг нэг нэг нударгаар цохиж нисгэн, Ян Зицаныг Moxel чадвараа ашиглан замналаа тохируулж зайлсхийх боломжгүй болов.
Богино хоёр секундэд Моли сандарснаас бүх биеэрээ нарийн хөлсний дуслууд гарч, Chronos атга атгаар урсав.
“Ян ах!” Холын зайд унасан Чин Мэн сөөнгө дуугаар орилов.
Дэндүү сул, өөрөө дэндүү сул, бүгд дэндүү сул хэвээр байв. Бүгдийн хүчийг нэгтгэсэн ч ядуу хэдэн хүн Ян ахын хүчийг тийм ч их нэмэгдүүлж чадахгүй байв.
Чин Мэн улам хүчтэй болсон мангас руу харж, зүрхэн дэх Moxel-ээ мэдрэв.
Цагаан Сүүдрийн Луу энэ мангасын Телекинезийн биетийг урж таслав.
Засварлагч А Мугийн Телекинезийн биетийн сүүлчийн хашгирах дуу хүмүүсийн зүрхэнд бүрэн алга болсон ч түүний бие галзуу тулалдсаар байв.
“Болохгүй ээ. Түүний явах ёстой газар бол илүү хол газар.”
Чин Мэн аварга нударга дор цохигдон нисэх дүрсийг харж нүд нь шатав.
Энэ бүхэн өөрөөс нь болсон. Гэвч одоогийн өөрөө аль хэдийн өөр болсон.
Түүний цээжин дээрх Moxel гарч ирж, нэгэн газрын хэсэг хөл доор гарч ирэв.
“Тэнэг, нааш ир!”
Чин Мэн авсан чулуугаа холын зайд байгаа тэр мангас руу шидэв.
Хүний зан чанаргүй мангасын дүрс нэг гялсхийн түүний өмнө гарч ирэв. Нударга түүнийг цохих агшинд тэр газрын хэсэгтэй хамт алга болов.
Гэвч дараагийн секундэд сандарсан Чин Мэн хашгиран өвдөг сөхрөв.
Нүр нүр нүр!
Тэр биеийн дотор тоо томшгүй тасралтгүй бүдэг дэлбэрэлтийн чимээ сонсов.
Гурван цагирагтай Цусан удамтай, хүч чанар нь өөрчлөгдсөн сарны сүүдэр түүний хадгалж чадах зүйл байсангүй.
Биеийн дотор тасралтгүй биеийг сүйтгэх энерги төрж, яг л бүрхүүлээ хагалан гарах гэж буй мэт Чин Мэний биеийг урж шатааж байв.
Өргөс арьсны завсараас ургаж, нүүрэнд нь халуун манан гарч, яг л шатсан чөтгөр мэт.
“Чин Мэн!”
Хүмүүс энэ зүг гүйв. Ян Зицан газраас босон уурлан: “Түүнийг гарга! Би түүнийг дийлж чадна!”
“Үгүй… Зи… ах. Тэр өөр болсон… тэр илүү хүчтэй… хүч төрүүлсэн.”
Ян Зицан түүнээс тэр аймшигт, чанарын хувьд өөрчлөгдсөн хүчийг мэдэрч чадав. Дөнгөж төрсөн ч одоогийн өөрийн эсэргүүцэж чадах зүйл биш нь тодорхой.
Өөрөө түүнийг ялах итгэлгүй, бүр эсэргүүцэх ч чадахгүй байв. Хурд, хүч, хариу үйлдэл бүгд хүний хүрч чадах түвшинд биш байв.
Ян Зицан түүний хажууд ирэв.
Чин Мэн хүчээр гараа өргөн урд байгаа залуугийн гарыг чанга атгав.
“Би… түүнийг алж чадна… одоогийн би… битгий яв.”
Чин Мэний шаналсан царайг нэг хос гар тэврэв.
“Би явахгүй!”
“Надад, нэг… хүсэл байна… би, барааны багт… элсмээр байна…”
Урд нь бас цус урсаж буй Ян Зицан чичирсэн гараараа өмднийхөө халааснаас тэр хагас тунгалаг захиалгын захидлыг гаргав.
Нэгэн тасархай шугам урд нь өвдөг сөхрөн унасан залуу руу харвав. Түүний арьснаас тасралтгүй өргөс ороонго гарч байв. Энэ нарийн утас шулуунаар хоёрын цээжийг холбож байв.
Чин Мэний шаналсан нүд гялсхийв. Ян Зицанд ийм сайн зүйл байсныг тэр бодоогүй бололтой. Тэр захиалгын захидлыг харсан байх.
[Ян Зицан намайг барилгын барааны багт элсэхийг урив.]
Чин Мэн хоолой нь сөөнгөтөн хоёр дуу гаргаж чөлөөлөгдсөн байдал тодруулав.
[Бүрэн хэлтэрхий салгаж эхлэв: 8-р дугаар.]
Па! Ян Зицан хоёрын хооронд ямар нэгэн зүйл тасарсныг мэдрэв.
[Бүрэн хэлтэрхий дахин тоолж эхлэв. 1-р дугаар.]
[Бүрэн хэлтэрхий дахин оноож эхлэв: 2-р дугаар.]
Тэр хадгалагдсан мангасыг тэмдэглэв. Ямар ч бодолгүй мангас агшин зуур Чин Мэнтэй амжилттай эвлүүлдэг тоглоом болов.
Чин Мэний бие дээрх алтан гэрэл бутрав. Түүний урд байгаа гурвалжин тасралтгүй эргэлдэн тогтворгүй чичирч, яг л нурах гэж буй мэт.
“Энэ яаж боломжтой вэ.”
Ян Зицан түүний Moxel-ийг хөшин харав.
Гэнэт тэр өөрийгөө холдож буйг анзаарав. Чин Мэний хөл доороос дахин тайзны дүрслэлийн газрын хэсэг гарч ирсэн ч энэ удаад доторх олон хэсэг хатсан байв.
Засварлагчийн хүчийг зээлсэн Чин Мэн шаналал нь хөнгөрснийг мэдрэв.
“Ийм хүч байсан юм уу.”
Гар дээрх төрөн устах хуурмаг ургамал, цэцгийн далайг харвал Чин Мэн булчин, сүнсээ тасралтгүй тэдгээрийг тэтгэх энергийн эх үүсвэр болгон хувиргаж байгаагаа мэдрэв.
Уг нь тэдгээрийг тэтгэдэг нь өөр энерги байсан бөгөөд өөрт нь байхгүй байв.
Тиймээс бие нь хурдан зарцуулагдаж, Chronos ч хүчгүй байв.
“Энэ бол харийн ертөнцийн хүч. Маш хүчтэй.”
Бодол санаа сарниж, амьдралынхаа төгсгөлд хүрсэн Чин Мэн инээмсэглэв.
Түүний гурвалжин Moxel хяналтаас гарав.
Нэг нэг нэмэлт цагиргууд дотор нь төрж, яг л түүнийг түлхэн буталах гэж буй мэт.
Гүйж ирж буй хэдэн хүн дахин дахин холдуулагдав.
Гэвч тэдний нүдэнд Чин Мэний бие яаж ч тодорхой байв. Яг л нүдэн дээр нь байгаа мэт.
Тэд харваас залуугийн цээжин дээрх Moxel Дөрвөлжин рүү хөгжиж байв!
Гэвч энэ нь бүтэлгүйтэхээр тэмдэглэгдсэн байв. Хүчтэй хүчний оролт нь түүний тогтворгүй гялсхийлтийг улам өргөн болгож, үе үе хоосон чанарт уусч, дахин татагдаж байв.
Туранхай Чин Мэн гараа сунган хатсан гарны гадаа өнгө өнгийн энерги үүсэхийг харав.
Мангасын хашгираан хоосон чанарт эргэлдэж, эцэст нь энэ тогтворгүй Дөрвөлжин гэнэт дэлбэрэн хоосон чанарт уусав.
Сүр хүчин тарав.
{Мэн Мэн, чиний нэр хүнд 100-гаас хэтэрлээ.}
Тэнгэрт хэдэн гэрлийн бөмбөлөг хөвөн доошлон өвдөг сөхрөн унасан, бүх биеэрээ өргөс ороонго урган газрыг бүрхсэн хүний чихэнд хэлэв.
{Мэн Мэн сайн байна. Чи муу муухай дээрэмчинг яллаа. Бид чамайг үүрд санах болно.}
Moxel-ийн гэрэл бүрэн алга болов. Чин Мэний толгой доош унжиж, цаашид хөдөлсөнгүй.
{Бид ч бас олон үнэтэй лавлагаа мэдээлэл олж авлаа.}
Нэгэн хөвөх жижиг гэрлийн цэг дагина болон хувирч түүний хагарсан нүүрэн дээр үнсэв.
Ян Зицан шархаа дарж доголон ирэв. Тэр өргөс ороонгын хүрээг давж ороонго баримал болсон Чин Мэний хажууд ирэв.
Чин Мэн мангасын хүчийг зээлж, мангасыг Moxel-ийн нуралтаар нуруулж, өөрийн үхлээр үхүүлэв.
Бусад хэдэн хүн эцэст нь ойртон ирэв. Бүгдийн царайд гашуудал тодорч байв. Энэ төрөлхөөрөө дуугүй залуу ийм энергийг тэсэлж чадсан байв.
“Тэр…” Люй Жи ихэд шаналав. Хэдэн хүний дундаас тэр энэ залууд ямагт илүү анхаарал тавьдаг байсан бөгөөд үе үе түүнтэй ярилцдаг байв.
“Энэ залуу бидэнтэй зөвлөлдсөн бол ийм зүйл болохгүй байсан.” Чиань Жуншэн санаа алдав.
“Түүний дотор мангас хорьсон, бас бидний хамгийн хүчтэй хүнээр хүчирхэгжиж чадна гэдгийг хэн мэдэх вэ.”
“Тэр айж байсан байх. Бүгд түүнээс айна гэж.”
Фан Шююнь бохир ханцуйгаараа нүдээ арчив, “Энэ залуу миний шавь болох байсан. Гэвч ингээд явчихлаа.”
Шю Шючуань хүчээр инээв: “Тэгвэл цагаан үстэй хүн хар үстэй хүнийг үдлээ.”
Люй Жи Шю Шючуань руу нэг нударга цохиж ууртайгаар хажууд байгаа энэ залууг харав.
“Чин Мэн дэлхийд буцахыг маш их хүсдэг гэж хэлсэн. Түүнд дуртай охин байсан гэнэ. Түүнд сэтгэлээ илчилмээр байсан. Энэ залуу надад олон удаа хэлсэн. Ай.”
Хэдүүлээ чимээгүй болов.
“Тэр маш хүчтэй.”
Арваад секундын дараа Ян Зицан цустай гараараа түүний хагарсан газар мэт барзгар хацрыг илэв.
“Уг нь тэр энэ өргөн уудам газар дээр хамгийн шилдэг оршихуй болж чадах байсан. Итгэлтэй нөхдөө л олсон бол.”
Хэдүүлээ эргэн тойрны хэсэг хэсэг өөр өөр тайзны дүрслэлийн газруудыг харав. Тэдгээр нь нягт жижиг талбайн хэсгүүд шиг хоёр гурван километр өргөн уудам газар дээр тэгш тархсан байв.
Leave a Reply