Ян Зицан сэрэхдээ танихгүй автобусны дотор байгаагаа мэдэв.
“Би… үхээгүй юм уу?”
Цонхны гаднах бүдэг гэрэлд шар өнгийн такси зам голд зогссон автобусны хажуугаар өнгөрөв.
Тэр өнгөрөх агшинд Ян Зицан таксины суудлын хажуу талд хутгаар зүсэж сүхээр цохисон мэт хурц төрхтэй, туранхай залууг харав.
Тэр бараан хээтэй цэнхэр цамц өмсөж, хар спортын цүнхээ ташуулан зүүж, бейсболын малгай өмсөж, чихэндээ цэнхэр ээмэг зүүсэн байв.
Тэр өөрөө байв! Өөр нэг өөрөө юм уу?!
Ян Зицаны хүүхэн хараа агшиж, өөр нэг өөрийгөө болон арын суудал дээр тоглож буй дүүгээ тээсэн тэр такси хажуугийн танихгүй хороолол руу орж явахыг итгэхийн аргагүй харцгаав.
Тэр хоёр гараараа автобусны цонхыг алгадаж, тэр хүнийг тод харах гэж нүүрээ наав.
“Хөөе!”
Тэр чанга дуугаар хашгирсан ч, гадаад ертөнц автобусны доторх дууг огт сонсохгүй байв.
Тоолшгүй олон хэлтэрхий дурсамж түүн рүү цутгав — тэсрэлт, таран тарсан мах цус, дээш шидэгдсэн толгой, мөн төмөр далавчтай хүн мэт нисэх мангас…
Ян Зицан эргэж автобус руу харав: доторх бүх эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс гүн нойронд автсан бөгөөд хачин жигтэй уур амьсгал энэ газрыг бүрхэж байв.
Хэн нэгний зүрхний цохилт сонсогдож байгаа мэт санагдав.
“Энэ ер нь юу болоод байгаа юм бэ? Үгүй, би эндээс гарах ёстой!”
Тэр босож автобусны хаалга руу гүйв.
Жолоочийн суудал утаагаар бүрхэгдэж, эрхий хурууны зузаантай хачин торон хээ тархсан байв. Тэнд бүдэг цагаан өнгийн жижиг гэрлийн цагираг аажмаар анивчиж дүүлэн хөвөх бөгөөд дотор нь үл танигдах тоонууд үзэгдэх бөгөөд тэр нь удахгүй алга болох шахав.
Агаар наалдамхай, амьсгал дарангуй болж, автобус дотор ямар нэгэн зүйл удахгүй мэндлэх мэт санагдав.
Энэ бүрхэг уур амьсгал Ян Зицаны үсийг босгов.
Хаалганы бариул гулгамтгай болж, дээр нь махан хальс ургав. Хоёр гараараа ч энэ хаалттай хаалгыг онгойлгох аргагүй байлаа…
“Энэ… хаана байна аа?” гэх автобус доторх хэд хэдэн дуу сонсогдож, унтаж байсан хүмүүс аажмаар сэрж, дотор нь шуугиан дэгдэв.
Гэнэт цахилгаан тасарсан автобусны телевизор дэлгэц гэрэлтэж, дохио тогтворгүй дүрс анивчин, шуугиантай дуу гарч ирэв.
“Энэ автобус аль хэдийн Инкубацийн Оршил төлөвт орсон байна. Та нар гурван минутын дотор гарсан нь дээр.”
“Энэ хаалга ерөөсөө онгойхгүй байна!” гэж Ян Зицан телевизор руу түгшин хэлэв. Тэр хүн энд юу болж байгааг харж чадах эсэхийг мэдэхгүй байв.
“Би хийе.” гэж нэгэн халзан оройтой эр босож, хаалга руу явахад өөр гурван хүн ч түүнийг дагав. Тэд бүгд дөч, тавь орчим насны дунд эргэний хүмүүс бөгөөд гар хүч сайтай байв. Ян Зицан тэдэнд зам тавьж өгөхөөр арагш ухарлаа.
Үүний зэрэгцээ, хэн нэгэн хадаасны алхаар цонхны шилийг хагалах гэсэн боловч хичнээн хүчлэвч чадсангүй.
“Ноёд хатагтай нар аа, энэ автобусны байдал аль хэдийн өөрчлөгдсөн. Тодорхой утгаараа, энэ нь удахгүй мэндлэх онцгой амьд биет болох гэж байгаа бөгөөд та нар бол түүнийг төрүүлэх тэжээл юм.”
Хүмүүс тэр телевизор дэлгэц рүү гайхширсан эсвэл хөмсгөө зангидан харав.
“Хөөе, чи хэн бэ? Та нар хулгайч мөн үү?”
Нэгэн тарган эр босон хэлэхдээ жолоочийн суудал руу явж, хөдөлгүүрийг асаах гэсэн боловч тэр хэсэгт аймшигтай хүйтэн уур амьсгал бүрхсэн байв. Тэр ойртохоос өмнө бүх бие нь чичирч, урагшлахыг зүрхэлсэнгүй.
“Ойролцоогоор хоёр минут гучин секунд үлдлээ. Хэрэв та нар эндээс амжилттай гарч чадахгүй бол, түүний хоол болно.”
Телевизор доторх дүрс маш бүдэг бөгөөд дэлгэц байнга зүүн баруун тийш анивчиж, Ян Зицан түүний царайг огт тод харж чадахгүй байв.
“Уучлаарай, яаж гарах вэ?” гэж арын суудал дээрх хорь орчим насны нэгэн охин сул дорой дуугаар асуув.
“Хэрэв та нар нэгэн хэлэлцээр хийхийг зөвшөөрвөл, би та нарт гарах аргыг хэлж өгнө.”
Автобус дотор тэр даруй үймээн болов.
“Хулгайч нар байсан юм байна. Хөөе, хэнд утас байна вэ? Цагдаад мэдэгдээрэй.”
“Миний утас алга болчихлоо.” гэж нэгэн эмэгтэй хашгирав.
“Ай, миний хувцас өчигдрийнх биш байна уу? Та нар юу хүсээд байгаа юм бэ!”
Зарим хүмүүс цонх тогшиж чангаар хашгирсан боловч гадаа өнгөрч буй хүмүүс энэ автобусыг огт харахгүй байгаа мэт, хэн ч энд анхаарал хандуулсангүй.
Ян Зицан өөрийгөө аль хэдийн нэг удаа үхсэнээ тодорхой санаж байв. Тэр телевизор руу: “Чи юу хүсээд байгаа юм бэ?” гэж асуув.
“Хөө, нөхцөл байдлыг ойлгож байгаа хүн байх нь ээ.”
Телевизор доторх хар дүрс биширсэн илэрхийлэл гаргаад, хүйтэн дуугаар инээв:
“Хэлэлцээр гэдэг нь — долоо хоногийн дотор надад 50 жилийн Chronos-ийг төл. Зөвшөөрвөл хэлэлцээр байгуулагдсанд тооцно. Ямар вэ?”
“50 жилийн Chronos? Энэ юу вэ, бараа юм уу?”
“Бараа гэж үү? Хөө, тийм л гэж хэлж болно. Энэ ертөнцийн хувьд, энэ бол та нарын үндсэн хөрөнгө. Хурдан шийд, хоёр минут ч үлдээгүй.”
Хаалгыг чармайн татаж буй хүмүүс яасан ч хаалгыг онгойлгож чадахгүй байв. Автобусны доторх уур амьсгал улам бүрхэг болов.
Жолоочийн суудал дээр анивчиж байсан гэрлийн бөмбөлөг бүрэн алга болов. Үүнтэй зэрэгцэн тэндээс тархсан утаа бүх автобус дотор шингэв.
Автобус чичирсэн мэт бөгөөд улам хүчтэй айдас, тайван бус байдал хүмүүсийн зүрхийг эзэмдэв.
Автобусны таазнаас аалзны тор мэт хар өнгийн талст хальс ургаж, аймшигтай чөтгөр удахгүй мэндлэх мэт санагдав.
“50 жил… Насаараа төлж байж онгойлгох ёстой гэж үү?” гэж Ян Зицан итгэхийн аргагүй хэлэв.
Эргэн тойрны хүмүүс Ян Зицан руу галзуу хүн харж байгаа мэт харснаа, дараа нь түгшин хаалга руу харав.
Энэ үгийг сонсоод, телевизор доторх хүний дүрс түр зогсоод, хоолойноос нь хуурай инээд гарав.
“Чи өөрөө таасан юм байна. Хөө, тэгвэл би шууд хэлчихье.”
“Энэ автобус та нарын бүх амьдралыг залгина. Түүний хаалга, цонх нь аль хэдийн физик утгаараа хаалга, цонх байхаа больсон. Та нарын дайралт дэмий хоосон.”
“Үүнийг онгойлгохын тулд, цаг хугацаагаар боловсруулж болно, эсвэл түүнд агуулагдах цаг хугацаанаас илүү урт хугацаагаар хагалан бутлах хэрэгтэй. Мөн хүн үхэх тусам та нарын онгойлгох хүндрэл нэмэгдсээр байх болно.”
Хүмүүс түүн рүү цочирдон харсан боловч тархи нь энэ мэдээллийг хүлээн авч амжаагүй байв.
“Би хийе!”
Тэр халзан оройтой эр хүмүүсийг түлхэн гаргаад, уурсан царайгаар хоёр гараараа хаалганы бариулыг барив.
“Хуан даргаа, та… та үнэхээр энэ үгэнд итгэж байна уу?”
“Оролдоод үзэхэд л мэдэгдэнэ шүү дээ.”
“Гэхдээ хэрэв үнэн бол…”
“Хөө, үнэн бол үнэн.” гэж Хуан дарга ширүүн царайгаар, нам дуугаар архиран: “Чи миний хэдий хэмжээний нас залгих нь хамаагүй, наашаа онгой!” гэв.
Шаа! Нэгэн хүнд дуугаар автобусны хаалга тэр дороо онгойв.
Хуан даргын арьс нүдэнд харагдахуйц суларч, бараан болж, үлдсэн тойрог үс нь аажмаар бууралтаж, нүүрэн дээр нь хөгшрөлтийн толбо гарч ирэв.
Суудал дээрх хэдэн эмэгтэй тэр дороо амаа таглав.
Хуан даргатай танил тэр дунд эргэний хүн хоёр гараа чичрүүлэн автобусны сандлыг тулав.
Тэр хөгширчээ — энэ үнэхээр үнэн байв!
Хуан дарга нүдээ анивчилж, гараараа хүчтэй арчив.
“Энэ… хөгшрөлтийн хараа гэж ийм мэдрэмж байдаг юм уу… Би саяхан, гуч гаруй жилээ, зарцуулчихсан байна…”
Автобус дотор амьсгал хураах чимээ цуурайтав.
“Сайн байна, та нар аврагдлаа.”
Телевизор доторх хүн хүндээр инээв:
“Сайн хүний дүрд орсон юм чинь, эцсээ хүртэл сайн хүн хэвээр байя. Дараа нь, энэ мангасын тухай мэдээлэл…”
“Хэрэв та нар энэ мангасыг буудаж алж чадвал, зөвхөн мангасын нас төдийгүй, түүний доторх бүх үхсэн хүмүүсийн нас ч бас түүнийг ялсан хүнд шилжинэ. Хөө, үхлийг сайхан эдлээрэй.”
Дэлгэцийн дүрс анивчаад, дараа нь алга болов.
“Хурдан, гарцгаая, цаг дуусах гэж байна.” гэж эргэн тойрны хүмүүс сандран босов.
Хуан дарга хаалганы дэргэд бүдэг хөгшин нүдээрээ автобусны доторх хүмүүс рүү нэг харангуутаа, алхаж буув.
“Хуан аа, энэ удаад үнэхээр чамд их өртэй боллоо. Чамайг ийм эрхэм хүн байсан гэж санасангүй.”
“Ха ха, зүгээр ээ, ямартай ч… хүн үхэх л ёстой.”
Тэр нэг алхаад буусны дараа, хаалганаас барьсан биеэ чангалан зогсов. Араас нь буухаар бэлдэж буй хэдэн хүн түүнийг яаравчлахыг хүссэн ч, эцэст нь тэвчсэн юм.
Учир нь тэр саяхан л бүгдийн амийг аварсан баатар байв.
“Би…” гэж Хуан дарга дотогш эргэн хараад, инээмсэглэн: “Уучлаарай, нөхөд.” гэв.
Хүмүүс энэ үгийн утгыг ойлгохын өмнө, тэр хоёр гараараа автобусны хаалгыг хүчтэй татаж, хангинасан дуугаар хаалгыг чанга хаагаад, гадаа талд бариулыг үхтлээ зуув!
“Дахиж хаалгыг онгойлгох хэрэггүй шүү.” гэж тэр өөртөө хэлж байгаа мэт аяархан хэлэв.
Доторх хүмүүс галзуу мэт шилэн цонхыг цохисон боловч гадаах Хуан дарга зүгээр л толгойгоо бөхийлгөж, нүдээ аниад дотогш харж зүрхэлсэнгүй.
“Миний гуч жил байгаа болохоор, хоёр минут хүрэхгүй байх даа, хүү минь…”
Саяхан л, тэр гуч жилээр энэ хаалгыг боловсруулсны дараа, зүрхэнд нь бүдэг бадаг нэгэн хариу мэдрэмж төрсөн юм — энэ удахгүй мэндлэх мангас түүнийг өөрийн эцэг гэж үзэж байгаа мэт!
Түүний бүх бие халуу оргиж, дотроо тэмцсэний эцэст эцсийн шийдвэрт хүрэв… ямартай ч үхэх нь тодорхой, мөрий тавья!
“Уучлаарай, нөхөд. Хэрэв би илүү их нас олж авбал, ирээдүйд заавал сайн хүн болж, энэ мэтийн зүйлсийг аль болох олныг хөнөөж, та нарын сүнсийг тахих болно…”
Энэ автобусанд хамгийн багадаа арав гаруй хүн байгаа бөгөөд хүн бүр дөч, тавин жилээр тооцоход, хамгийн багадаа тав, зургаан зуун жилийн нас байна!
“Хэрэв бүтэлгүйтвэл… тамд хамт явцгаая!”
Түүний царай гажин энэ хаалгыг зуух бөгөөд доторх хүмүүсийн цохилтонд хаалга хэв гажиж, хоёр, гурван удаа онгойх шахсан ч тэр үхтлээ дарж байв.
Дотор нь өөр гурван хүн хөгширч, тэд амаа нээн харааж, энэ хаалгыг өшиглөж байв — хаагдмагц л хүмүүсийн гуч гаруй жилийн насыг зарцуулж байж хагалж болох энэ хаалгыг!
“Аль хэдийн онгойлгосон байсан биш үү, яагаад дахиад нас хэрэгтэй болдог юм бэ!”
“Би саяхан түүнийг боловсруулж чадахаа мэдэрч байсан, одоо болсонгүй.”
Хүмүүс түгших, уурлах болжээ.
“Ах аа, бид үхэх үү?”
Ян Зицан эргэн тойрны хүмүүст шахагдан зогсох аргагүй болов. Яг адил хүмүүсийн далайн хажуу тийш түлхэгдсэн хүмүүсийн дунд арван долоо, арван найм орчим насны нэгэн охин байв.
Му Шяоюй арчаагүй нүдэндээ нулимстай, хоёр гараараа түүний гарыг татан, энэ насыг ашиглаж болохыг хамгийн түрүүнд олж мэдсэн хүнийг өөрийн эрхгүй түшиг тулгуур болгов.
“Үхэх гэж үү? Үгүй ээ, үгүй!”
Ян Зицан цонхноос барьж тэнцвэрээ олсны дараа, шүдээ зуун гараа сунган хананд байх цонх хагалах алхыг авав. Тэр алхаа өндөрт өргөн, зүрхэндээ хашгирав: Ямартай ч би аль хэдийн үхсэн, хэдэн жил байсан ч хамаагүй, хагар!
Гартаа хүчтэй салхи хуйлруулан, аль хэдийн торон мөөгөнцрийн шугам мэт хээтэй болсон шилэн цонх руу хүчтэй цохив.
“Хагар!”
Шилэн цонхонд ан цав гарч ирэв.
Энэ алх цохисон агшинд Ян Зицан биеийнхээ амин сүнс гар дамжин гадагш татагдаж, энэ шилэн дээр мандалзах үл үзэгдэх энергитэй нэгэн удаа мөргөлдсөнөө мэдэрлээ.
Охины нүдэнд, Ян Зицан нүд ирмэхийн зуур нэлээд бойжсон харагдав.
“Онгой!”
Залуу дахин цонх хагалах алхаа өргөн, өөр нэг алх цохив!
Түүний арьс хурдацтай хөгширч байв.
Пан! Цонх агшин зуур олон жилийн настай модны давирхай мэт үйрч, тэр нэг цохилтоор хагалав.
Хоёр цохилтоор нийт зарцуулсан нас… дөчин таван жил!
Leave a Reply