Нэг нэг өрөөнд, мөн амралтын газруудад аяархан цээжлэх дуу цуурайлж байв.
Алсын төв хотхон дотор энгийн хүмүүсийн ойртож чадахгүй тусдаа хашаатай өрөөнд.
Боболи цонхны дэргэдэх бичгийн ширээний өмнө суун, бүрий болохыг чимээгүй хүлээж байв.
Цаг минут минут өнгөрч байв.
[Би нэг дууссан төлөвтэй Дадлагын гэрээний бичиг хүлээн авлаа.]
Загвар илэрч, нэг гэрлийн цэг анивчин алга болов.
[Би 《Дадлагын гэрээ: Дуайт Крофтын загварын үзэл баримтлалын ноорог 3 хуудас, бүрэн байдал 100%》хүлээн авлаа.]
Боболи нүдээ анив. Энэ гэрээний бичиг харуулагдалгүй шууд хэрэглэгдэв.
Толгой сүүлгүй мэдээлэл зүрхэнд гарч ирэв.
Хэдэн минутын дараа дахиад хоёр гэрлийн цэг гарч ирэв.
[Дадлагын гэрээ: Дуайт Крофтын загварын үзэл баримтлалын ноорог 4 хуудас, бүрэн байдал 100%]
[Дадлагын гэрээ: Дуайт Крофтын загварын үзэл баримтлалын ноорог 3 хуудас, бүрэн байдал 100%]
Боболи гүнзгий амьсгаа авав. Тэр гарч ирсэн дууссан гэрээний бичгүүдийг алхам алхмаар хэрэглэж, Шилэн мэдрэмжээ ажиллуулан оюун санааны ядаргаагаа тайлж эхлэв.
Шөнө улам гүнзгийрэх тусам гэрлийн цэгүүд улам олон болов. Ес, арван цагийн үед нягт гэрлийн цэгүүд бөөнөөрөө ирэв.
[Дадлагын гэрээ: Дуайт Крофтын загварын үзэл баримтлалын ноорог 6 хуудас, бүрэн байдал 100%]
[Дадлагын гэрээ: Ювэнь Хаовэний загварын үзэл баримтлалын ноорог 5 хуудас, бүрэн байдал 100%]
[Дадлагын гэрээ: Дуайт Крофтын загварын үзэл баримтлалын ноорог 10 хуудас, бүрэн байдал 100%]
[Дадлагын гэрээ: Чөтгөрийн баатруудын танхимын загварын зарчим 10 хуудас, бүрэн байдал 100%]
[Дадлагын гэрээ: Оюун санааны оронгийн илрэл ба өөрчлөлт 7 хуудас, бүрэн байдал 100%]
Улам олон агуулга хуримтлагдаж хэрэглэгдэх тусам нэгэн оюун санааны өргөн хүрээтэй загварын онол аажмаар илэрч эхлэв!
Тэдгээрийг мэдэрч буй Боболи ядарсан ч илүү их сэтгэл хөдлөл, догдлол, асар их аз жаргал мэдэрч байв!
Аль эрт илэрсэн цагираг зогсох шинжгүй.
Боболигийн анзаараагүй үед нэг бүдэг гэрлийн цэг дотор тасралтгүй удаанаар анивчиж байв.
Яг л компьютерын кодчилолын арын “оруулах курсор” мэт анивчиж байв.
……
Жао Шюэмэй өмнөх Ли Ми рүү харав.
Тэр гартаа халив барьж дэлхийгээс ирсэн нэг цахилгаан төхөөрөмжийн цөмийг задалж байв.
“Чи өөр хийх зүйл байна уу?”
Ли Ми бага зэрэг туранхай хацраа өргөв.
“Одоогоор бид өөр юу ч хийх хэрэггүй. Зөвхөн хүлээхэд л хангалттай.”
Ингэж хэлээд тэр юу болохыг нь мэдэхгүй энэ машиныг үргэлжлүүлэн задалсаар байв.
Жао Шюэмэй бодлоо.
“Өмнө нь чи надад Жу Инд хамгаалалтын багт орох тухай хэлүүлсэн. Чамайг бусад хотыг үзэх гэж байна гэж би бодсон юм.”
“Энэ нь зөвхөн миний худалдаж авсан мэдээлэлд хэрэгтэй байсан.”
Ли Ми толгойгоо ч өргөлгүй хариулав. Таг, нэг хуучин жижиг эд анги гарт нь унаж, түүнийг хайнга хөлийн дэргэдэх хайрцагт шидэв.
Мэдээллийн тухай гарахад Жао Шюэмэй түүнийг сониучлан харав:
“Чи үнэхээр хачин юм. Ян Зицаны холбоо баригч нь байж харин Chronos зарцуулж тэр бүдүүн залуугаас түүний тухай мэдээлэл худалдаж авдаг.”
Ли Ми ч инээв:
“Лүбин гурван жилийн өмнөөс манай төв байранд тагнуулын мэдээлэл өгсөөр ирсэн. Эс бөгөөс манай хотын чансаагаар Сюн Ин бүлэгт аль эрт бүрэн ялагдах байсан. Одоо бид түүний мэдээллийг үргэлжлүүлэн худалдаж авч байгаа нь мэдээллээ тасралтгүй шинэчлэхийн зэрэгцээ үйлчлүүлэгчийн харилцаагаа хадгалж байгаа хэрэг.”
Тэр халиваа улам дотогш бага зэрэг хэлбэрээ алдсан төмрийн завсар руу хийв.
“Тиймээс одоо Ян Зицаны дэргэдэх чухал хүн болсон тэр юу зарж байна, бид юуг худалдаж авах ёстой. Хэдийгээр зарим зүйлийг асуухад л хариулт гардаг ч энэ Chronos-ыг зарцуулах ёстой. Энэ бол миний тогтоосон дүрэм.”
“За за. Чиний зөв байх.”
Жао Шюэмэй бага зэрэг уйтгартай хоёр гараараа эрүүгээ дэмжив.
Ли Ми түр зогсоод толгойгоо өргөн дулаахан харцаар өмнөх эмэгтэйг харав.
“Хэрэв чи уйдаж байвал төв хотхон руу очиж хөрөг зурдаг хүмүүсийг ол. Тэдний царайг санаж байгаа үедээ дурсгал болгон үлдээ.”
Жао Шюэмэй хан хан гэж энэ эрэгтэйг харав.
……
Бага зэрэг толгой нь өвдсөн Гон төлөөлөгч телекинезийн оронгоос буцаж ирэв.
Ганцхан сар гурван өдөр үлдлээ. Гэхдээ одоогоор Ногоон Лянхуа Титмийн задалсан бүтэц улам олон болж, дүүргэсэн агуулга нь улам харахын аргагүй болж байв.
Хар хилэн алтан захтай цувтай эрэгтэй оффисын хаалгыг түлхэв.
“Гон төлөөлөгч, Жяома энэ хэдэн өдөр нэлээн хачин байна.”
“Яаж.”
Гон Хуанвуг олсон энэ спектрийн хэлтсийн дарга эргэлзэн:
“Өнөөдөр өглөөг хүртэл долоо хоног гаруй хугацаанд тэр мянга гаруй давтамжгүй оюун санааны хүчний орон татах хүсэлт гаргасан.”
Пү! Гон Хуанву дөнгөж уусан усаа цацах шахав.
“Боломжийн хязгаараас хол давсан. Бид хачин зүйлийг анзаарсан тул асуухад ирлээ. Манай Чөтгөрийн баатруудын танхимын явцад ийм олон оюун санаа алдагдах долгионы зурвас хэрэгтэй юу?”
“За, ойлголоо!”
“Тэгвэл Жяома дарга…”
“Крофтын талын асуудалд би түр хугацаанд хэтэрхий анхаарал хандуулаагүй. Магадгүй.”
Дарга бодсоны эцэст: “Ойлголоо. Цагийг тань үрлээ, Гон төлөөлөгч.”
……
“Тэвчихээ больлоо.”
Сэтгэл санаа нь нурах дөхсөн Ян Зицан оффисын хаалгаар гармагц хананд тулав. Толгойнхоо араар хананд тулан амьсгаадав.
Хажуугаар өнгөрөх ажилчид түүний мөрийг алгадав.
“Ядарлаа.”
“Нэгдүгээр цэвэрлэгээний багийн нөхөр гэгдэх нь зохистой.”
“Тэвчээртэй байгаарай. Чи байж л бидний ажил хэвийн явагдана.”
Олон хүн бараг явж дуусахад Ван Диншан Ян Зицаны өмнө ирэв.
“Та нарыг ямар нэгэн онцгой зүйл хийж байна гэж бодсон чинь энэ удаан хугацаанд юу ч болсонгүй.”
Ян Зицан түүн рүү харав: “Зөв шүү, бас чи байна.”
“Бас би?” Ван Диншан гайхав. “Юу гэсэн үг вэ.”
“Хаха. Нэгдүгээр үйл ажиллагааны хэлтсийн сайн нөхөр.”
Ян Зицан гараа халаасандаа хийж нэг модон анар унжлагаа гарав.
Ван Диншан энэ зүйл хаанаас ирснийг мэдэхгүй байхын аргагүй. Тэр нүдээ томруулав.
“Чи юу хийх гээд байгаа юм.”
“Унтаж байх үед надад хоёр өдөр ээлж хийж өг. Би сайн амрах хэрэгтэй, тэвчихээ больлоо.”
Тэр юу ч гэлгүй Ван Диншаны хүзүүнд зүүв.
Жяома хаалганы дэргэд очоод: “Ёо, хэхэ, чи зүүгээд л бай. Орой эрт унт. Хоолоо идээд шууд унтсан нь дээр.”
“Та нар.” Ван Диншан хоёр хүний хооронд харцаа нааш цааш хөдөлгөн шивнэв: “Хөөе, та нар яг юу хийгээд байгаа юм.”
Жяома толгойгоо эргүүлэн харан гэнэт хаалганы араас гарч ирэн, хуруугаа амны өмнө босоогоор тавив.
Өргөн өндөр хаалгаар цэнхэр арьст дүрс гарч ирэв. Крофт нүднийхээ булангаар хэдэн хүнийг харан эргэж сувгийн нөгөө зүг явав.
……
Хоолоо идэж, шингэх төдий болсны дараа Ван Диншан хэдэн найзтайгаа салах ёс хийгээд өрөөндөө буцав.
Тэр орон дээр хэвтэж, дагалдах Инкубусаа дэрний дэргэд тавиад нимгэн хөнжлөө татав.
“Эдгээр залуус яг юу хийгээд байгаа юм.”
Тэр цээжин дээрх унжлагааг харав. Өөрөө нууц хуралд оролцох гэж байна уу?
“Ямар нэгэн хараалын зүйл нууцаар төлөвлөөгүй биз дээ.”
Удалгүй модон анар унжлагаа зүүсэн Ван Диншан зүүднээс сэрэв.
Урд талын ногоон зүлгэн дээр охин аль хэдийн жижиг ширээний дэргэд завгүй ажиллаж байв.
Тэр энд спектр анивчуулах шилэн хоолойг дүрслэн гаргажээ. Заавал хэрэглэх зүйл биш ч охинд энэ зүйлгүйгээр зүрх сэтгэл нь тогтворжихгүй мэт санагддаг.
Тиймээс дүрс төдий ч Жяома үүнийг дүрслэн гаргажээ.
Тэр гарч ирсэн Ван Диншан руу харав: “Өнөөдөр чи хамгийн сүүлчийнх.”
“Би хамгийн сүүлчийнх гэнэ үү?” Ван Диншан өөрийгөө заав. “Өөр хүмүүс байна уу?”
Жяомагийн инээмсэглэн алсыг харах харцыг харсан эрэгтэй толгойгоо эргүүлэн харвал алсын толгодын ирмэг дээр нэгэн өсвөр насны хүүгийн арын дүрс шалан дээр сууж байв.
Танихгүй хүн.
“Тэр хэн бэ? Хөөе, та нар үнэхээр юм хийгээд байгаа биз дээ.”
Ван Диншан сониуч зандаа хөтлөгдөн толгодын ирмэг зүг явав. Хөлийн доорх зүлэг аажмаар налуу болж, уулын доорх ертөнц аажмаар ил гарч ирэв. Хүүгийн хажууд ирэхэд Ван Диншан доош гайхан харав.
Хөндийд есөн муруй галерей мэт муруй хот байв.
“Энэ…”
Ван Диншан Жяома руу толгойгоо эргүүлэв.
Охин инээв: “Өнөө орой миний оюун санааны ертөнц биш.”
Боболи толгойгоо өргөн Ван Диншан руу харж, илүү чөлөөтэй хятад хэлээр:
“Сайн байна уу, анх удаа уулзаж байна. Би Пуминийн группын захирлуудын нэг. Та намайг Боболи гэж дуудаж болно.”
Ван Диншан итгэхийн аргагүй толгойгоо эргүүлэв.
“Та нар хэзээ Ян Зицаны багийн гишүүнтэй холбогдсон юм бэ?”
Түүний хуруу доорх оюун санааны хуурмаг дүрс рүү заав: “Бас тэр доорх юу юм бэ?”
Хүү хоёр хөлөө түшин газраас босов.
“Энэ хотыг ‘Баруун хот’ гэдэг.”
Боболигийн буржгар үс салхинд аяархан хөдлөв. “Мэдээж зөвхөн миний төсөөлөл дэх Баруун хот.”
Тэр гараа хоосон атгахад тэр хот аль хэдийн алга болжээ. Хүү эргэж хажууд байгаа хүн рүү харав.
“Та нарын оршин байгаад баярлалаа. Миний төсөөллийн ертөнц дүрслэгдэж чадсан.”
Боболи Жяомагийн байгаа ширээ зүг явав.
Ван Диншан нүдний өмнөх хүүд Оюун санааны биелэлтийн эрх байхгүй гэдгийг гэнэт ойлгов.
“Хөөе хөөе, та нар тодорхой хэлээч. Та нар яг юу хийх гээд байгаа юм.” Ван Диншан араас нь хөөв.
“Бид өөрсдийн Чөтгөрийн баатруудын танхимыг бүтээх болно.” Түүнд араа харуулан зогссон хүү тайван боловч шийдэмгий өнгөөр хэлэв.
“Юу—гэж!”
Ван Диншан аянгад цохиулсантай адил болов.
Жяомагийн гарт “Их багийн даргын гэрчилгээ” хоосноос гарч ирэв. Ширээн дээр дүрслэгдсэн шилэн хоолойд спектр хөдөлж эхлэв.
Түүний биеэс далайн түрлэг мэт удаан хөвөх оюун санааны дарамт гарч ирэв.
Охин гайхсан Ван Диншан руу харав: “Бидний ‘Чөтгөрийн баатруудын танхимын маш нууц бүтээх үйл ажиллагааны баг’-т тавтай морил. Энэ мэдээг хэзээ ч задруулж болохгүй. Цаашид чи манай дөрөв дэх багийн гишүүн болно.”
“Дөрөв, дөрөв дэх!”
Ван Диншан толгой эргэмээр болов. Дөрвөн хүн Чөтгөрийн баатруудын танхим бүтээх гэж байна уу?
“Энэ боломжгүй.”
“Хаха, боломжтой эсэхийг би мэдэхгүй. Гэхдээ хийхгүй бол хэзээ ч боломжгүй гэдгийг би мэднэ.”
Жяома гараа сэгсрэхэд долгионы зурвас анивчихад үүссэн төрөл бүрийн жижиг гэрлийн дүр зураг проекц мэт орон зайн дөрвөн зүг, бүр тэнгэрт тархав.
Тэр хүндэтгэлтэйгээр: “Нэгдүгээр үйл ажиллагааны хэлтсийн шилдэг ажилтан Ван Диншан ноён, дүр зургийн өөрчлөлтийг эхлүүлнэ үү.”
“Хай.” Ван Диншан аргагүй бэлхүүсээ ташив.
“За за. Магадгүй энэ л биднийг Алдагдсан хуурмаг компанид сонгогдох шалтгаан байх!”
Ингэж хэлээд Ван Диншан гараа өргөхөд нэгдүгээр үйл ажиллагааны багийн ажилтны картаа дүрслэн гаргав.
Хар картын нүүрэн дээр алтан шугамууд асч, оддын бөөгнөрлийн замнал мэт гялалзав.
Сү! Шугамууд нарийн төвөгтэй селестиел бөмбөрцөг мэт тойрог болон тархав.
Leave a Reply