«Урьд нь, ямар нэгэн гариг дээр удаан хугацаанд сураггүй болсон нэгэн аялагч гэнэт эргэж ирээд, нэг жимс авчирчээ. Тэр хаанд, үүнийг идэж болохгүй гэж сануулжээ.»
«Тэгээд.» Хун Хаочэн сониучирхан хэлэв.
Соруулан дотор шурганах дуу сонсогдож, ширээний нөгөө талд урт үсээ зөөлөн мөрөн дээрээ тавьсан эмэгтэй зөөлөн хөлийн үзүүрээ ганхуулж байв.
«Хүмүүс бүгд сониуч шүү дээ, түүхийн хоёрдугаар хагасыг өөрөө төсөөлж дуусга.»
«Хөөе, түүхийг ядаж дуусгаач, бага зэрэг нийтийн ёс зүйтэй байгаач.»
Ширээний нөгөө талд байгаа гоо бүсгүй инээмсэглэн ихэд уурласан өсвөр насны хүүхэд рүү нэг харж, «Хэдэн настай юм бэ түүх сонсох дуртай. Тэгвэл чи дараа нь юу болсныг таа.»
«Тэгээд хаан идчихсэн үү?»
«Ммм.»
Хун Хаочэн толгойгоо тавин асуув, «Чи надад юу хэлэхийг хүсэж байгаа юм бэ.»
Эмэгтэйн нүдний гэрэл хажуугийн зар сурталчилгаанаас эргэн, Хун Хаочэн рүү харав.
«Маш олон ижил төстэй түүх тасралтгүй өрнөж байна. Жишээ нь 1785 онд, XVI Луи нэгэн гүнд тэдний тэнгисийн цэргийг удирдан дэлхийг тойрохыг тушаасан бөгөөд, тэр цагаас хойш ямар ч мэдээ сураггүй болжээ. Хоёр зууны дараа, Соломоны арлуудын ойролцоо тэдний хөлөг онгоцны үлдэгдэл олдсон боловч, хүний араг ясны ул мөр байгаагүй.»
«Өө, ммм… энэ буруу байна, жимс байхгүй.»
«Миний хэлэх гэсэн үг, тэр аялагчийн түүхтэй төстэй. Жимс бол зөвхөн билэгдэл! Жинхэнэ түүх бол, аялагчид мэдээж хэн ч эргэж ирээгүй.»
Эмэгтэй гартаа байгаа сүүтэй цайгаа өгч, соруулыг өсвөр насны хүүхдийн амны өмнө тавив.
Хун Хаочэн жигшин толгойгоо эргүүлэв.
Тэр сүүтэй цайгаа буцаан авч, үргэлжлүүлэн соруулаа хазаж хэлэв:
«XVII зууны эхэн үед, Томсон гэдэг нэгэн залуу Шинэ Английн парламентаас нэг хэсэг газар авч, улмаар бүх гэр бүл нүүж эхэлжээ. Гурав дөрвөн жилийн дараа л, тэр гэнэт тэр газраа орхин, нэгэн арал руу явсан бөгөөд, тэр цагаас хойш хэн ч тэднийг хараагүй.»
«Магадгүй өөр газар нүүсэн байх.»
«Магадгүй, бү~хэл гэр бүл, бүгд өөрсдийн нагац эгч, үеэл ах, мөн тэдний гэрийн эмч ба татварын түшмэл нь олж чадахгүй газар нүүсэн байх. Чи л хэлээч ямар хэвийн юм бэ.»
Хун Хаочэн дургүйцэн гараараа эрүүгээ тулан: «Чи намайг шоолж байна.»
«Нөхөр маань үнэхээр ухаантай юм аа.»
«Кино ч дууслаа, дараа нь хаашаа явах вэ?»
«Хүн бүхэн таны үгийг сонсоно.»
«Хөөе, би та нарт барьцаалагдсан хүн шүү дээ,» Хун Хаочэн нэг л босон хашгирав, «хүн бүхэн миний үгийг сонсоно гэдэг нь юу гэсэн үг вэ? Би энэ чөтгөрийн газар хаана байгааг, ямар шувууны хэлээр ярьдагийг ч мэдэхгүй, муу кино үзэхэд хадмал орчуулга ч байхгүй, чи надад бүгд миний үгийг сонсоно гэж хэлж байна!»
Эргэн тойрны худалдааны төвд өнгөрч буй хүмүүс бүгд гайхан толгойгоо эргүүлэн энд харж, тэд өөрийн ойлгохгүй хэлээр ярьж байв. Энэ нь Индонезийн эргэн тойрны аялгуу мэт байв.
Эмэгтэй инээмсэглэн толгойгоо өргөн өсвөр насны хүүхэд рүү харав:
«Бүгд гэрлэсэн хүмүүс, том хүн том хүний дүр төрхтэй байх ёстой шүү дээ, дуртай үедээ эхнэр рүүгээ хашгирч болохгүй.»
«Хэн чиний нөхөр юм бэ, би чиний гарыг ч барьж байгаагүй, чи энэ өмхий эмэгтэй. Би цагдаад мэдэгдэнэ!»
«Мэдэгдээрэй.» Эмэгтэй гартаа байгаа утсаа ширээн дээр хаяв. Гар утас гулинганан гулсав. Эмэгтэй хуруугаараа хажуугийн дэлгүүрийн ойролцоох мэдэгдлийн самбар руу заав. Тэнд мэдэгдэх утасны дугаар байв.
«Гар утасны түгжээ тайлах нууц үг нь чиний төрсөн өдөр шүү.»
Хун Хаочэний нүд гялсхийн, нэг л ширээн дээрээс гар утас шүүрэн авч, дугаарыг дагаж дарав.
«Туслаач, SOS!»
Залгасны дараа, тэр гүйн очиж утсаа худалдаачинд өгөв.
«SOS, Би! Вил о вил о~»
Удалгүй худалдааны төвний гадаа улаан хөх гэрэл анивчуулсан хоёр эргүүлийн машин зогсов. Үнэхээр дүрэмт хувцастай хэдэн хүн иржээ. Тэд захиргааны болон цагдаагийн удирдагч гэсэн хоёр төрөл байв.
Хун Хаочэн нүүр дүүрэн хүчирхэг байдалтай урагш алхаж, дараа нь гайхсан байдалтай цагдаагийн даргын малгайтай Фэн Жүгуаныг арын машинаас бууж ирэхийг харав. Түүний дүрэмт хувцас илт илүү дээд зэрэглэлийн харагдаж байв.
«Шяо Чэн, чи мэдэгдсэн юм уу?» Фэн Жүгуань хэдэн цагдаад хүрээлэгдсэн Хун Хаочэнд энгийн байдалтай хэлэв.
Гар утас барьсан Хун Хаочэн гайхан толгойгоо эргүүлэн сүүтэй цайны газрын гадаах жижиг ширээн дээр, инээмсэглэн өөр рүү харж буй эмэгтэй рүү харав.
Тэр хуруугаараа чичирсээр эмэгтэй рүү заав.
Энэ хатагтай ч урагш алхсан: «Миний бяцхан нөхөр эргэн тойрноор зугаалъя гэсэн. Яг та нарын машинаар явбал зүгээр юм байна.»
«Би хэлээгүй!»
«Фэн ах аа, биднийг хаа сайгүй авч явж нүд нээж өгөөч. Нэмж хэлэхэд, дараагийн хугацаанд бид дэлхийг тойрон аялахаар бэлтгэж байна. Шумбагч онгоцноос гадна, бидэнд онгоц, усан онгоц, дарвуулт завь бэлдэж өгөөч, ммм~ машин гэж хэлэх шаардлагагүй байх, нэмээд хоёр буу өгөөч.»
«Би бүхнийг зохион байгуулна.»
Өсвөр насны хүүхэд тэднийг хүчээ хураан явсныг гайхан харж байхад, энэ эмэгтэйн зөөлөн гөлгөр алга өөрийн гар дээр илэн, инээмсэглэн зөөлөн гар утсаа татан авав.
«Хоёр хоногийн дараа сарын сүүлч болно, бид жинхэнэ бал сараа эхлүүлье.»
«Чи энэ чөтгөр!»
……
……
{«Анхилуун зөөлөн.»}
Ян Зицан зөөлөн орон дотор хэвтэж, зүрх сэтгэлд нь бүдэгхэн, нарийн боловч амтлаг ярианы дуу хоолой гарч байв.
{«Анхилуун зөөлөн том ор, тухтай.»}
{«Дотор нь Ли Ли Яа байна.»}
{«Бас Шяо Чинчин байна.»}
Залуу хөнжилний дор ямар нэгэн зүйл товойн товойн хөдөлж байгааг мэдрэв. Тэр бага зэрэг толгой өвдөн нүдээ нээн харвал, нэг жижиг дагина хөнжилний дор утасны үзүүрийг татан тоглож байхыг харав.
Ян Зицаныг ширтэж байхыг харсан тэр, толгойгоо өргөн нүдээ анивчуулан харсны дараа, үргэлжлүүлэн утасны үзүүрийг татав.
«Чи мөн үү? Шяо Жуайжуай.»
{«Чи эцэст нь сэрлээ, хэн нэгэн чамайг хайж байсан, бид ирлээ.»}
Орны хажууд байгаа толины өмнөх сандлын түшлэг дээр, Ли Ли Яа нэг л Ян Зицаны цээжин дээрх хөнжил дээр гарч ирэв.
{«Захиа хүргэхээр ирсэн.» хөнжил доторх Лэн Лэн нэмж хэлэв.
«Хэн намайг хайж байгаа юм бэ?»
Ян Зицан нөхцөл байдлыг тодорхойлоход бага зэрэг хэцүү байсан тул эргэлзэн харав. Өрөөнд бас хоёр бяцхан зүйл толь үзэж байв.
Тэр өчигдөр шөнө болсон явдлыг санаж, дараа нь хүчирхэг байдалтай өвөрөө тэмтрэв. Үл үзэгдэх чадварын бөмбөлөг алга болсон байв! Энэ нь Ян Зицаныг нэг л үсрэн босох шахуулав.
Ли Ли Яа Ян Зицан юунд санаа зовж байгааг мэдэж байгаа мэт, ялааны хөл мэт бийрний үзүүрээ даллан хэлэв:
{«Чиний багийн ахлагч хэлэхдээ, үл үзэгдэхийг сурч чадах жимсийг тэр авч хадгалсан гэсэн.»}
«Жимс үү?» Ян Зицан жижиг дагина руу харав. Морид авч хадгалуулсан бол, асуудалгүй байх ёстой.
Тэр толгойгоо өргөн хангинан хэлэв: «Өчигдөр шөнө та нараас хэн байсан бэ?»
{«Шяо Суансуан нойроо нөхөж байна, тэр дүрд тоглох тоглоом хэтэрхий хөгжилтэй гэж хэлсэн.»}
Ян Зицаны духан дээр хэдэн хар зураас гарч ирэв. Дараа нь тэр эдгээр хэдэн бяцхан зүйл өөрийг хайж ирсэн нь, «Төөрөгдсөн хуурмаг компани»-тай холбоотой нь лавтай гэж бодов!
Эцэст нь ирэх гэж байна уу!
Ян Зицан хамар нь гэнэт үрчийв. Тэр энэ чулуун өрөөг анхлан ажиглав. Нимгэн анхилуун үнэр хүрээлж, орны толгойд ширээний толь байв. Илт нэгэн хатагтайн унтлагын өрөө байв.
«Энэ… хаана байгаа юм бэ?»
Түүний нарийвчлан бодохыг хүлээлгүй, цэцгийн анхилуун үнэр дүүрэн унтлагын өрөөнд гэнэт нэг гэрэл гялсхийв. Агаарт энерги өтгөрч бөөн бүрэг манан болж, дотор нь гэрэл цугларсан шугамууд гялсхийж байв.
Нэг зузаан сүрлэг дуу хоолой сонсогдов.
«Сайн байна уу, Ян Зицан ноён. Бид бол Төөрөгдсөн хуурмаг компани, Оддын гэрэл хуурмаг.»
Үүл манан дотор нарийн нягт цахилгаан гүйдэл чичиргэнэн, үрэлтийн улмаас радио станц мэт дуу гаргаж байв.
«Сонгогдогч Ян Зицан Давтамжгүй газрын гамшгийг арилгахад тусалсан гавьяаг харгалзан, [Оддын гэрэл хуурмаг] таныг манай компанид элсэн ажилтан болохыг тусгайлан урьж байна.»
«Оддын гэрэл хуурмаг? Өөр хуурмаг компаниуд бас байдаг гэж үү?»
«Яг тийм. Өөр өөр Төөрөгдсөн хуурмаг компаниуд, хариуцсан ажлын зүйлс нь ч өөр. Манай компаний үндсэн хариуцдаг зүйл бол таны сонирхож буй, сар бүрийн Огтлолцол дүр зураг бүтээх ба байршуулах ажил юм.»
Орон дээр хэвтсэн залуу бодолд автав.
Ян Зицан «Хуучин ертөнцийн баримт бичгийн сан» аль Төөрөгдсөн хуурмаг компанийн дотор байдгийг мэдэхгүй байв. «Чөлөөт урагшлах цэрэг» гэгч ч энэ талын илүү их тагнуулын мэдээллийг тодорхой мэдэхгүй байх магадлалтай.
Эсвэл, Төөрөгдсөн хуурмаг компани бүрийн дотор тус тусын баримт бичгийн сан байдаг юм уу?
«Манай компани хоол унд, байрны зардлыг хариуцна, хангамж сайн.» Манан бөөн доторх үрэлтийн дуу үргэлжлэн хэлэв, «Хэрэв та элсвэл, нэг ‘давтамж өсгөгч’ төхөөрөмж олж авч болно.»
Ян Зицан гайхшран, тэр нэг л хөнжил дотроос суун босов.
Чар хийв.
Дээш өргөгдсөн хөнжил дээр, утасны үзүүр нэг л татагдан урт хэсэг гарч, оёсон хөнжилний дотор талын залгаасыг нээв.
Утасны үзүүрийг татаж буй эрэгтэй хүүхэд жижиг дагина нэг л царай нь ихэд өөрчлөгдөв. Өмнөх удаа аянганд цохиулсан үеийн тайван байдал нь өчүүхэн ч харагдсангүй.
{«Оройтлоо, Шуай Шуай Чян буцах хэрэгтэй.»
Бяцхан зүйл өөртөө хэлээд шүү гээд цонхоор гарав.
Ян Зицан түүн рүү нэг харсны дараа, тэр манан бөөнд татагдав.
«Танай компанид элсвэл, хүссэн үедээ ажлаасаа гарч болох уу?» тэр баталгаажуулан хэлэв.
Гарын авлага дээрх агуулгын талаар, Ян Зицан бүрэн итгэхээ больсон байв. Тэр нь хэдийнээс мэдэгдэхгүй хуучин тагнуулын мэдээ байв. Өмнө нь тэр дээрх мэдээнд хөнгөн итгэснээс болж, тэр Шяо төлөөлөгчид нэг хуруугаар даруулан үхэх шахсан.
«Болно. Төлөөлөгч аль хэдийн зөвшөөрөл олгосон. Таныг манай компанид элсэн гавьяа байгуулсны дараа, тусгай шагнал [Moxel шугам өсгөх төхөөрөмж] нэг ширхэг олж авч болно.»
Тэр дороо олж авч болохгүй юм байна гэдгийг мэдээд, Ян Зицан бага зэрэг урам хугарав.
Хэдэн жижиг гэрлийн бөөм явж, манан ч дагаад тарж, нэг элсэлтийн тасалбар дотроос урд нь унав.
[Төөрөгдсөн хуурмаг компани, Оддын гэрэл хуурмаг тусгай урилга.]
[Уригдсан хүн: Сонгогдогч Ян Зицан.]
Ян Зицан энэ урилгыг авч харвал, дээр нь ашиглах боломжтой тоолуур харуулагдаж байв: 4.0359R.
[«Би мэднэ, хэрэв орохыг хүсвэл, зуун цагийн дотор Их жүжигчин намайг компаний байршилд аваачихад л болно.»]
Тог тог тог.
Хаалга хэдэн удаа тогшиход, гадаас зөөлөн дуу хоолой сонсогдов: «Зицан ноён сэрсэн үү, би таны ярихыг сонссон, би орлоо шүү.»
«Дөнгөж сэрлээ, орж ир.»
Ян Зицан толгойгоо эргүүлэн харвал, унтлагын өрөөний хаалга түлхэгдэн онгойж, Шю Айюанийн дүр төрх гарч ирэв. Түүний араар толгойгоо цухуйлгасан нэг охин зогсож байв. Энэ нь тухайн үед өөртэй холбогдсон тэр охин байв.
«Тав тухгүй хэвээр байна уу.»
«Сарнайн хатанд, ммм, Айюань хатагтайд миний муухай дүр төрхийг харуулчихлаа.»
Ян Зицан энэ гараар оёсон хөнжилний иж бүрдлийг харвал, удаан хугацаанд ийм гэр орны газар амарч байгаагүйгээ мэдрэв.
Энэ агшинд түүнд дулаан мэдрэмж төрүүлэв.
Энэ дүр төрхийг харсан гадаах охин уруулаа цорвойлгон хэлэв: «Юу ширтээд байгаа юм бэ. Манай Сарнай эгч ордонд нэг шөнөжин амарсангүй шүү.»
Өөрийн хувцас нь бие дээрээ хэвээр байхад, Ян Зицан сэтгэл хөдлөл нь ярвигтай болж санаа алдан, хөнжилний буланг нэг өргөн орноос буухаар бэлтгэхэд, утасгүй болсон цоорхой пэн гээд дэлбэрэн, хөвөн ба даавууны хооронд агаар дүүрэв.
Гурван хүн бүгд гайхширч зогсов.
Хаалганы амны охин уурлан хэлэв: «Чи унтаж байхдаа яагаад хөнжлийг татдаг юм бэ, энэ нь Сарнай эгчийн өөрийн гараар оёсон зүйл шүү дээ.**»
«Ээ?»
Ян Зицан эргэн тойрноо харвал, жижиг гэрлийн бөөмнүүд аль хэдийн алга болсон байв.
«Энэ… би жижиг сурвалжлагч хийсэн гэвэл та нар итгэх үү?»
«……»
«Зицан ноён хошигнол хийж байна.»
Leave a Reply