Chapter 46: Business Ethics X Lifespan Fruit – 2
Арваад цагийн дараа Ян Зицан, Луо Бинь, Лян Ши нар Ван захирлын энэ хөгшин сул дорой багтай бүрэг сарны гэрэлд явсаар байв.
Over a dozen hours later, Yang Zicang, Robin Lo, and Liang Xi trailed behind the motley crew of the elderly, weak, and frail led by Chief Wang, marching beneath the hazy moonlight.
Энэ хөгшин сул дорой байгууллагын давах ёстой хавцал нь хаягдсан В зэрэглэлийн өөр хэмжээст орон зайд байв.
The canyon this decrepit organization had to traverse lay within an abandoned B-grade dimensional space.
Хэдийгээр цаг хурдасгах бүсэд орсон хүмүүс олон боловч энэ нүх сүвээр дүүрсэн хотын хувьд дахиад арван дахин хүн ч түүнийг эрч хүчтэй болгож чадахгүй. Тиймээс тэр В зэрэглэлийн өөр хэмжээст орон зай руу явах замд бараг хүн таарсангүй.
Though many had entered this time-accelerated zone, the city remained wretched and riddled with scars; even ten times the current crowd couldn’t inject life into it. Hence, on the way to that B-grade dimensional space, they encountered scarcely anyone.
“Эндхийн ахлагчийг аль хэдийн хэн нэгэн устгасан тул дахин мангас төрөөгүй. Гэхдээ орохдоо болгоомжтой бай. Доторх газар нутгийн байдал тийм ч сайн биш.”
“The boss here was wiped out long ago, so no more monsters are spawning. But keep your guard up when entering—the terrain inside is rough.”
Эндхийн газар нутгийн байдал тийм ч сайн биш гэдэг нь үнэндээ маш зөөлөн үг.
Calling the terrain “rough” was an understatement of monumental proportions.
Хаа сайгүй хадан цохио, гэрэлтүүлэг маш муу. Яг л Хуа уулын шувууны зам дээр явж буй мэт. Хэрэв тэнцвэрийг сайжруулах чадваргүй бол хэн нэгэн унах нь гарцаагүй.
The place was a maze of sheer cliffs with abysmal lighting—like traversing the perilous plank roads of Mount Hua by night. Without enhanced balance skills, someone would surely plunge to their death.
Доор нь догшин ширүүн урсгал.
Beneath them raged a torrential flood.
Удалгүй.
Not long after…
Ван Юань их хавцлыг нягт дамжин ниссэн олныг хараад цочирдов.
Warren Wang stared in sheer disbelief at the dense swarm of people vaulting across the vast chasm.
Тэд гоёмсог нуман шугам зурж, агаарт шууд шигдсэн хутга мэт тоо томшгүй чулуун баганыг тойрон, нэг нэгээр нь тогтвортой эсрэг талын хэдэн жилийн өмнө үлдсэн том торонд буув.
They traced graceful arcs in the air, weaving around countless razor-sharp stone pillars that pierced the sky, each landing steadily onto the colossal net left on the far side for years.
“Хэхэ, ямар байна? Миний ахын чадвар маргах аргагүй биз.” Луо Бинь ихэмсэглэв.
“Hehe, how about that? My brother’s skills are top-notch, aren’t they?” Robin Lo said smugly.
“Энэ, энэ… Нэг дор арваад хүнийг хавцлаар нисгэж чаддаг гэж үү.”
“This—how is it possible? Flying more than a dozen people across the gorge all at once…”
Ван Юань толгой нь эргэв. Нэг л удаагаар ирчихлээ… Төсөөлж байснаас огт өөр.
Warren Wang’s head spun. Crossing over in one go—this was nothing like what he had imagined.
Аюулгүй газардсан хүмүүс догдлон ярилцаж, Ян Зицанг ирэхийг хараад бүгд нэг дор цуглан, мянган удаа талархав.
The group, safely landed, buzzed with excited chatter. When Yang Zicang approached, they swarmed around him, thanking him profusely.
“Энэ талд юу байгаа юм бэ? Та нар ийм олон хүн заавал ирэх ёстой гэж.”
“What’s so special about this place? Why were so many of you so determined to come?”
Ян Зицан хажууд заавал дагаж ирсэн Луо Бинь, түүний дагуулж ирсэн Лян Ши нарыг харав.
Yang Zicang glanced at Robin Lo, who had insisted on tagging along, and at Liang Xi, whom Robin had dragged here.
“Намайг дагаж ирвэл мэдэх болно. Цаашид энэ газар чиний нууц баялгийн нэг болно.”
“Come with me and you’ll see. From now on, this is counted as one of your hidden treasures too.”
“Баялаг?”
“Treasure?”
Арваад хүн Ван Юаньтай хамт жижиг замаар урагшлав. Бамбар харанхуй замыг гэрэлтүүлж, хэдэн минутын дараа тэд нэг чулуун хаалганы өмнө ирэв.
Warren Wang led the group along a path. Torchlight flickered, illuminating the pitch-black trail. Minutes later, they arrived before a stone door.
“Хаалган дээрх чөтгөрийн хээг аль хэдийн хэн нэгэн тайлсан. Бид шууд оръё.”
“The magical patterns on the door have already been cracked. Let’s go straight in.”
Хүнд хаалгыг хүчлэн түлхэхэд дотроос хөгжилтэй булгийн усны чимээ гарав.
They pushed open the heavy door, and from within came the cheerful gurgle of running water.
“Тэр… Үлгэрийн мод уу?”
“Could that be… a celestial tree?”
Хаалганы цаана жижиг орон зай байв. Гүнд бүрэг туяа гэрэлтэж байв. Энэ нь эрдэнийн гэрэл цацруулж буй эртний хүчирхэг жижиг мод.
Beyond the door was a cramped grotto. A faint, hazy glow emanated from the depths, emanating from an ancient, gnarled sapling shimmering with an aura of treasure.
Түүний саарал цагаан их бие луу мэт муруйж, гадаргуу нь хаш мэт гэрэлтэж, мөчир дээр нь таван өнгийн гэрэлтэй бүрэн навчис ургаж, яг л зүрхэн хэлбэрийн дүрс мэт.
Its pale, gnarled trunk coiled like a sinuous dragon, the bark shimmering with flowing jade-like light, while the branches bore radiant leaves of every hue, cut from silhouette as if in the shape of hearts.
Хүмүүс бишрэлийн дуу гарав.
Everyone let out exclamations of admiration.
“Энэ ямар эрдэнэ вэ?”
“What kind of treasure is this?”
“Би үүнийг нас сунгах мод гэж нэрлэдэг.”
“I call it the Longevity Tree.”
Ян Зицан, Лян Ши бага зэрэг сониучирхав. Chronos аль хэдийн нас сунгадаг биш гэж үү.
Yang Zicang and Liang Xi were somewhat curious. After all, hadn’t Chronos already extended his lifespan?
“Урагш очоод гараа модны их биед тавьж, нэг жилийн наслалт оруулсны дараа мэдэх болно. Гэхдээ явахаасаа өмнө хүн бүр өөрийн наслалтаа Moxel-д оруулаарай. Хүн бүрт нэг л удаагийн боломж байгаа. Битгий үр.”
“Step forward and place your hand on the trunk, infuse it with one year of your life, and you’ll understand. But before you go, first inject your own natural lifespan into the Moxel. Each of you only has one chance, so don’t waste it.”
Луо Бинь хэрэг явдлыг мэдэж байгаа нь тодорхой. Тэр түрүүлж урагш алхав. Явах зуураа өөрийн бие жар орчим насны болж хувирав.
Robin Lo, clearly knowing what was going on, walked forward first, his body beginning to age to around sixty years as he moved.
“Энэ бол миний бүх амьдралын хүч. Анхнаасаа би хамгийн ихдээ жаран жил амьдрах байсан.”
“This is all the life force I have. Originally, I could only live for about sixty years at most.”
Тэр гараа модон дээр тавихад олон навч гэрэлтэж, гүзээлзгэний хэмжээтэй улаан жимс хурдан төрж, хэдэн секундын дотор томров.
He placed his hand on the tree, and several leaves lit up. A bright red fruit the size of a strawberry formed rapidly, growing to full size in mere seconds.
Луо Бинь түүнийг тасдан, нэг амьсгаагаар амандаа хийхэд түүний арьс хөдөлж, удалгүй нүднийх нь доор хонхойсон залуу болж хувирав.
Robin Lo plucked it and swallowed it in one gulp. His skin began to writhe, and soon he turned into a young man with sunken eyes.
Одоо түүний толгой дээрх сорви ч нэлээд бүдгэрчээ.
At that moment, even the scars on his head faded significantly.
“Ваа өө, авга ах ах болчихлоо.” Лян Ши инээв.
“Wow, the old man turned into a big brother!” Liang Xi chuckled.
“Би чамайг өгзөгнөөш өшиглөчихье.”
“Watch it, or I’ll spank your butt.”
“Авга ах аа, таны Moxel-д оруулсан Chronos нэмэлт Chronos болсон уу?”
“Old man, has the Chronos you injected into the Moxel already turned into extra Chronos?”
“Чи оролдоод үз, өмхий залуу.”
“Try it for yourself and you’ll know, you bastard.”
Луо Бинь босож, хоёр алхам явахад модны нэг навч гэрлээ алдаж, шарлан унав.
Robin Lo stood up; he hadn’t taken two steps before a leaf on the tree lost its luster, withered, and fell.
“Ян ах аа, та түрүүл.” Ван Чижянь хэлэв.
“Yang Ge, you go first,” said Wang Chijian.
Энэ ахлах сургуулийн сурагч мэт залуу бүрэн бууж өгчээ. Нүдний өмнөх Ян Зицангийн чадвар гадаад хүмүүсийн бодож байгаа шиг хүчний оронтой давхцсан зүйл огт биш.
This young man, who looked like a high schooler, was utterly convinced now—the ability of Yang Zicang before him was nowhere near what the outside world assumed; it didn’t involve overlapping forcefields at all.
Харанхуйд ийм олон хүнийг мөргөвөл хоёр хуваагдах тэдгээр хурц чулуунуудаар нарийн нэвтрүүлж чаддаг нь түүний чадвар урьд өмнө сонсож байгаагүй хүчтэй болохыг харуулж байв.
To guide so many people through the darkness with such precision past those sharp stones that would cleave anyone in two upon impact was a skill so unheard of, so formidable.
Хуучин хувцастай тавцан дээр зогссон Ян Зицан Ван Чижяний саналыг хүлээн авч, толгой дохин хувцсаа засав. Эртний хачин модны өмнө цээжин дэх гэрлийн цагиргаа гэрэлтүүлэн алхав.
Standing on the platform in worn-out clothes, Yang Zicang nodded at Wang Chijian’s suggestion and adjusted his attire slightly. Facing the ancient and wondrous tree, the light on his chest flickered, and he began to walk forward.
Арьс нь хурдан хөгширсөн Ян Зицан биеийн сул дорой байдлыг мэдрэв. Яг л амьдралын төгсгөлд ирсэн мэт.
Feeling his body weaken as his skin rapidly aged, Yang Zicang seemed as if he had reached the end of his life.
Тэр гараа өргөн эртний модонд дарав. Навч бүр нэг жилийн амьдралын гэрлийг зарцуулна.
He raised his hand and pressed it against the ancient tree. To generate each leaf consumed a year of his life.
[Би 1N зарцууллаа.]
[I have consumed a life.]
Дараагийн агшинд түүний дарсан модноос зөөлөн эелдэг хүч ирэв.
At the next moment, a gentle and warm force emanated from within the tree where his hand rested.
Тэр нүдээ өргөн харвал модны оройд нэг жимс аажмаар төржээ.
He looked up and saw that a solitary fruit had slowly formed on the treetop.
“Хурдан түү, тэгэхгүй бол муудна.” араас ирсэн дуу хашхирав.
“Take it down quickly, or it’ll spoil!” a voice shouted from behind.
Ян Зицан үгийг сонсоод яаран жимсээ таслав. Тэр эхлээд хамар руу хурдан нэвтрэн орсон хөнгөн анхилам үнэрийг үнэрлэв. Дараа нь жимсний хальсанд үрчлээ гарч эхлэв. Үс нь сааралтсан тэр нүдээ том нээн, хурдан амандаа нэг залгиад, нүдээ аниж нарийн мэдрэв.
Upon hearing this, Yang Zicang promptly plucked the fruit. He first caught its light, refreshing fragrance wafting into his nostrils, then noticed the skin beginning to wrinkle. The gray-haired man’s eyes snapped open, and he quickly opened his mouth to swallow it in one gulp, closing his eyes to savor the sensation.
[Миний наслалт 10N-ээр уртаслаа.]
[Your lifespan has been extended by 10N.]
[Би 87.2N нөхөв.]
[You have replenished 87.2N.]
Биед агшинд бүлээн ус тархсан мэт, дулаахан бүр эс бүрийг дүүргэв.
In an instant, it felt as though a stream of warm water spread through his body, cozying and filling every cell.
Арьс нь хурдан бүрэн сэргэсэн Ян Зицан нүдээ нээв. Саяхан өөрөө далан долоон жилийн наслалтаа Moxel-д оруулж, нэг жил хүрэхгүй наслалт үлдээсэн ч наян долоон жил нөхөгдсөн.
His skin rapidly plumped and recovered. Yang Zicang opened his eyes, having just injected seventy-seven years of his lifespan into Moxel, leaving himself with less than a year, yet replenished with eighty-seven.
Тэр мөчир дээр хурдан шарласан нэг навч руу харав. Энэ мод анхны суурин дээр түүнд арван жилийн наслалт нэмж, наян найман нас хүргэв.
He looked at a rapidly yellowing leaf on the branch. This tree had granted him an additional ten years on top of his original span, bringing his total life expectancy to eighty-eight.
Энэ бүлэг хүмүүс Луо Бинь шиг мэдээлэл наймаачныг зуучлан хүн танилцуулахыг хайж, заавал ирэх ёстой болсон нь ойлгомжтой. Хүн бүрт арван жилийн наслалт нэмэгдсэн нь тэдний багийн хувьд энэ аялал хоосноос зуу гаруй жилийн Chronos-той адил.
No wonder these people sought out an information broker like Robin Lo to introduce prospects and insisted on coming here. Gaining ten extra years each, this trip amounted to a bonus of over a hundred years of Chronos for their team.
Ван захирлын хөрөнгийн сан улам том болов.
Boss Wang’s pool of funds was now even larger.
Ян Зицан эдгээр хүмүүс рүү эргэн, “Баярлалаа. Маш сайн эрдэнэ байна. Харамсалтай нь дэлхий рүү авч явж чадахгүй.”
Yang Zicang turned to look at these people. “Thank you. It’s a remarkable treasure. Pity, though—can’t bring it back to Earth.”
Зөвхөн зуу гаруй жил нэмэгдсэн ч тэд ийм их хүчин чармайлт гаргаж байна. Хүн бүр хүчтэй болох боломжийн төлөө тэмцэж байна.
Even securing just over a hundred extra years, they toiled so tirelessly, each striving for a chance to grow stronger.
“Дэлхий рүү авч явах гэж юу вэ?” Луо Бинь инээн асуув. “Чи буцахыг хүсэж байна уу?”
“Bringing it back to Earth or something,” Robin Lo chuckled. “Seems to me it’s you who wants to go back.”
“Хэхэ.”
“Heh heh.”
Ван Юань Ван захирал ирж, гараа бүсэндээ тулан сэтгэл хөдлөн: “Хэн буцахыг хүсэхгүй байх билээ. Хэрэв үүнийг дэлхий рүү авч явж чадвал түүний жимс бүр тоо томшгүй мөнгөн дэвсгэрт.”
Warren Wang, the boss, walked over and sighed with his hands on his hips. “Who doesn’t want to go back? If we could take it back to Earth, every single fruit would be worth heaps of cash.”
Гурвын уур амьсгал зохицож эхлэв. Хүнд хэцүүг туулсны дараа харилцан бие биений нөхөрлөлийг хүлээн зөвшөөрч эхэлж буй мэт.
The atmosphere among them grew harmonious, as if a budding friendship, borne of hardships shared, was beginning to take root.
“Тийм ээ. Хэрэв би дэлхийн хамгийн баян хүн байсан бол зуун тэрбум доллараар нэг жимс худалдаж авч, үхэх дөхсөн үедээ идэх байсан.”
“Right, if I were the richest man on Earth, I’d spend tens of billions of dollars on one fruit. I’d eat it when I was on the brink of death.”
“Хаха, мөрөөдөл сайхан.”
“Haha, dreams are nice to hold.”
Хэрэв наян орчим насны хөгшин хүн үүнийг идвэл хэдэн минутын дараа залуужиж, өмнөхөөсөө арван жил илүү наслалттай болно.
If a person of seventy or eighty devoured it, in mere minutes they’d be reborn young, gaining another decade of life.
Дэлхий дээр гарч ирвэл шуугиан тарих нь лавтай.
If such a thing appeared on Earth, it would spark pandemonium.
Харамсалтай нь түүний муудах хурд маш хурдан. Буцах бүрхэг боломжийг орхивол энэ өөр хэмжээст орон зайгаас ч гаргаж чадахгүй.
Too bad it rots at a terrifying speed. Never mind the intangible chance of returning to Earth—it can’t even slip out of this strange dimension.
Гурван цагийн дараа хүмүүс бүгд залуу болжээ. Лян Ши-гийн биеийн илдний сорви нэлээд бүдгэрч, зөвхөн хамгийн гүн хэдэн шарханд бага зэрэг ул мөр үлдсэн.
After three hours, everyone had turned into youthful lads. The scars along Liang Xi’s body faded dramatically, with only a few of the deepest wounds still bearing traces.
“Үүнийг шилжүүлэн суулгаж болох уу?” хэн нэгэн санал болгов.
“Can someone transplant it?” a voice suggested.
“Чи түүний мөчрийг хугалж чадах эсэхийг оролдож болно. Хэрэв чи амжилттай болвол би бүх Chronos-оо чамд өгнө.”
“If you can snap off a branch, I’ll give you every last Chronos I have.”
Ван Юань шунахайрал дүүрэн тэр хүн рүү жигшин харав.
Warren Wang cast a contemptuous look at the greedy gleam in sight.
Бурханлаг мод горхины усаар хүрээлэгдсэн. Энэ ус ч бүрэг туяа цацруулж байв. Мод усыг тэжээсэн үү, ус модыг тэжээсэн үү.
The Divine Tree was encircled by a stream, whose waters also emitted a faint, shimmering glow. It was unclear whether the tree nurtured the water, or the water nurtured the tree.
Түүний үндэс бүх уулын нуруунд гүн нэвтэрсэн. Үнэхээр хэн нэгэн сониучирхан хурц зэвсгээр модны үндсийг цавьсан боловч өчүүхэн ч хөдөлгөж чадсангүй.
Its roots delved deep into the entire mountain range. Some, driven by curiosity, even took sharp implements to hack at the roots, yet could not so much as budge them.
“Арилжаа таатай байлаа. Дараагийн удаа би чамтай дахин холбогдоно.” Ван Юань Луо Биньд хандан хэлэв.
“A pleasure doing business. Look me up next time you need anything,” Warren Wang said to Robin Lo.
“Чи шууд надтай холбогдох ёсгүй гэж үү?” Ян Зицан түүн рүү харав.
“Shouldn’t you be coming directly to me?” Yang Zicang cast a glance at him.
“Хахаха, би гэрээний сүнсийг маш сайн сахидаг. Гэрээ алгасах гэх мэт зүйлийг би жигшдэг.”
“Haha, I’m a firm believer in honoring contracts. Cutting out the middleman is beneath me.”
Луо Бинь цээжээ түрэн, Ян Зицан руу гараа том даллан:
Robin Lo puffed out his chest, waving a hand dismissively at Yang Zicang.
“Энэ удаагийн хөлсийг үлдсэн бүрэн Chronos-оос хасахад болно.”
“As for this time’s compensation, just deduct it from the remaining Chronos you have exclusive rights to.”
“Бүгдийг хүчингүй болгох уу?”
“Offset the entire amount?”
“Яаж ийм хямдхан зүйл байх билээ. Бүгд нийлээд хэдий хэмжээний наслалт нэмэгдсэнийг чи мэдэхгүй гэж үү.”
“Where would you find such a bargain? You know perfectly well how much lifespan everyone managed to increase in total.”
“Тэгвэл хэдийг хүчингүй болгох вэ.”
“So, how much gets offset?”
“Өө өө, бодъё. Тавны нэг.”
“Hmm, let me think… A fifth will do.”
Нимгэн өргөн өмд өмссөн Ян Зицан Луо Биньтэй энэ асуудлаар маргалдах дургүй. Тэр Ван Юаньийн дэргэд ирж, түүнийг хажуу тийш татан, маш дотно мэт дүр эсгэн, гараа нөгөөгийн мөрөн дээр тавив.
Dressed in thin, loose-legged trousers, Yang Zicang had no patience to haggle with Robin Lo over this issue. He walked over to Warren Wang, pulled him aside, and, feigning familiarity, draped an arm over his shoulder.
“Ван захирал хөрөнгө оруулалтын ажил хийдэг биз дээ.”
“Mr. Wang, you’re in investments, right?”
“Өө өө, тийм тийм.”
“Mhm, yeah, that’s right.”
Ван Юань баруун мөрөн дээрээ унжсан гарыг харж, цээжин дэх Moxel гэрэлтэж, биед нь алтан туяа гарав.
Warren Wang glanced at the arm resting on his right shoulder. The Moxel on his chest flickered to life, and his body began to glow with a golden radiance.
Ян Зицангийн биед ч алтан туяа гарав.
A golden glow then appeared on Yang Zicang as well.
Ингэснээр хоёр тал бие бие рүүгээ зузаан царайгаар инээмсэглэв.
Only then did both sides manage to exchange awkward smiles, each putting up a thick face.
Leave a Reply