Chapter 26: Promotion Intelligence on the Quad-Arc Ring
Ян Зицан алхах зуураа “таталцлын орон зай”-н мэдээллийг боловсруулж байв.
As Yang Zicang walked, he absorbed the information regarding the “Grav-Arc space”.
[Таталцлын нуман гэрэл, байрлал мэдрэх.]
[Grav-Arc, position perception.]
Бодол хөдлөхөд урт жадны байрлал зүрхэнд сулхан гарч ирэв.
With a mere thought, Lance’s position subtly surfaced in his mind.
Энэ чадвар зөвхөн хадгалах ба татахаас гадна хамгийн гол нь зэвсэг хаана ч байсан алсаас орон зайд хураан хадгалж чаддаг.
This ability was not limited to storage and retrieval; its foremost function was that no matter where the weapon lay, he could remotely draw it into the prepared space for safekeeping.
Зөвхөн энэ чанар нь хэдийг хүмүүсийн атаархлыг төрүүлэх билээ: энэ нь энэ жадыг жинхэнэ утгаар нь булаан авч чадахгүй гэдгийг илэрхийлж байв — өөрөө үхэхгүй л бол.
For this alone, countless people would envy him—it meant this spear could never truly be seized unless he himself fell.
Мөн алган дээр шууд зэвсгээ дуудахаас гадна таталцлын орон зай тодорхой зайн дотор илэрч, жадыг харагдуулж чаддаг.
Moreover, by focusing on the concept, this arcane space could manifest within a certain range, making the spear emerge into sight.
Гэвч одоогоор сая есөн жилийн насаа оруулснаас гадна түүнийг дуудах зайг нэмэгдүүлэх илүү Chronos байхгүй. Дараагийн оруулалтад ерэн есөн жил хэрэгтэй.
However, for now, aside from the nine years of lifespan I’ve already invested, I have no extra Chronos left to increase its summoning range. The next investment would require ninety-nine years.
Харин есөн метрийн зайнаас мөнгөн жадыг дуудаж чаддаг нь зарим үед гэнэтийн үр дүн авчрах нь ойлгомжтой.
But being able to summon the silver spear within a nine-meter range should produce some unexpected effects at certain moments.
Товчхондоо энэ удаа үнэхээр ашиг оллоо.
In any case, I truly came out ahead this time.
“Урд талд амралтын газар байна. Бид үүнийг урд танхим гэж нэрлэдэг.”
“Up ahead is a resting spot, which we call the foyer.”
“Та нар?”
“We?”
“Би буцаж ирлээ! Би том хүн дагуулж ирлээ! Хахаха.”
“I’m back! I’ve brought back some important figures! Hahaha!”
Луо Биний орилоход урд талын харанхуй орон зайд хэдэн гар чийдэнгийн гэрэл аслаа.
With Robin Lo’s shouts, several beams of flashlight light cut through the dark space ahead.
Арав гаруй өтөлсөн, сул дорой, өвчтэй хүмүүс эмх замбараагүй цуглан ирэв.
Around a dozen people, looking like old and weak or ill and crippled, scrambled forward in disarray.
“Луо Бинь, тэр хэн бэ?”
“Robin Lo, who is he?”
“Чиний олсон биднийг гаргаж чадах хүн энэ юу?”
“Is this the person you found to help us get across?”
“Сайн уу, та дельтаплан хийж чадах хүн үү?”
“Hello, are you the one who makes paragliders?”
“Би чадахгүй.”
“No, I’m not.”
Өөрийн хариултаар энэ бүлэг хүмүүс тэр даруй өөрт хандах хандлагаа өөрчилсөн нь тодорхой. Тэдний Луо Бинь рүү харж буй харц ч итгэлгүй байдлаар дүүрэв.
With my answer, the group’s attitude toward me shifted instantly. Even the looks they cast at Robin Lo were now laced with distrust.
Ян Зицан Луо Бинь рүү бага зэрэг ойртон, гараа өргөн амаа даран нам дуугаар: “Энэ чиний ганцаардмал амьдрал уу?”
Yang Zicang took a step closer to Robin Lo, raising the back of his hand to cover his mouth, and murmured in a low voice, “So this is your so-called solitary life?”
“Тэд зөвхөн түр амьдарч байгаа.”
“They’re just staying temporarily.”
Луо Бинь хоолойгоо цэвэрлэн, бүгдээрээ шуугихгүй байхыг дохив.
Robin Lo cleared his throat, gesturing for everyone to stop their commotion.
Тэдний эмх замбараагүй яриаг сонсоод Ян Зицан юу болж байгааг ойлгов: эдгээр хүмүүс нэг газраас нөгөө газарт очихыг хүсэж байна.
Over the jumble of their disjointed chatter, Yang Zicang pieced together the situation—these people needed to get from one place to another.
Тэгэхээр энэ нь өөрийг сонгосон шалтгаан уу? Хурдасгах ба замналаа өөрчлөх чадвартай учраас?
So this was the reason I was chosen—because I can speed up and alter trajectories?
“Аа, тэр залуу байна. Хөөе, чи үхээгүй юм уу?”
“Ah, it’s that guy. Hey, you’re not dead yet?”
Хүмүүс мэндчилгээнээс шивнэлдэх рүү шилжихэд олны араас нэг залуу гарч ирэв.
Just as the group shifted from greetings to murmuring among themselves, a young man emerged from behind the crowd.
“Юй Ань, тэр хэн бэ?”
“Yu’an, who is he?”
Өтөлсөн сул дорой хүмүүсээс хэдэн хүн сануулсны дараа ч өөрийг хэн болохыг мэдэхгүй байв.
Among the old, weak, and sick, a few still didn’t even know who they were, even after being reminded.
Ян Зицан сонирхон эдгээр хөгшчүүд рүү заавал харлаа.
Yang Zicang couldn’t help but cast a curious glance at these elderly people.
Тэд хараахан Moxel төрүүлээгүй, хаа сайгүй тархсан санхүүжилтийн дүрслэлийг хүлээн аваагүй юм болов уу.
Had they not yet conceived Moxel or received the pervasive financing images spreading everywhere?
“Хэх, саяхны бүс нутгийн гамшгийн гол буруутан хэн болохыг та нар ярилцаагүй юу? Тийм ээ, тэр байна!”
“Ha! The regional disaster that just happened—didn’t you all discuss who was to blame?! That’s right, it’s him!”
Луо Биний эсрэг талын эр Ян Зицан руу заав.
The man opposite Robin Lo pointed directly at Yang Zicang.
“Ван Юй Ань!” Луо Бинь хүйтэн дуугаар түүн рүү харав.
“Warren Wang!” Robin Lo’s cold gaze fixed on him.
Олон хүн тэр даруй шуугилдав.
Instantly, the crowd erupted in an uproar.
“Намайг орилж байна уу? Новш, чи ийм залууг авчраад юу хийх гээд байгаа юм? Тэр дөнгөж сая b зэрэглэлийн үүрэнд үхэх шахсан.” гэж Ван Юй Ань хашгирав.
“Roaring at me? Hell, what do you mean by bringing a guy like him here? He almost died in a Class B nest just a moment ago,” Warren Wang yelled.
Араас илүү олон хүн алхаж ирэв: энд хорь орчим хүн цугларчээ.
More people came from behind; nearly twenty individuals had gathered here.
Ван Юй Ань гэх энэ хүн санаатайгаар хүмүүсийг өөрт дайсагнуулах гэж байгаа бололтой. Ян Зицан бага зэрэг бодсоны дараа: энэ залуу ойлголтыг өөрчилж байна.
This man named Warren Wang seemed deliberately intent on provoking hostility. Yang Zicang pondered for a moment—the bastard was twisting the narrative.
Нэг талаар өөрийг гамшиг үүсгэсэн хүн гэж, нөгөө талаар b зэрэглэлийн үүрэнд үхэх шахсан гэж санаатайгаар хүмүүст өөрийн хүч чадал муу, бас дургүй хүргэмээр гэж бодуулж байна.
On one hand, he framed me as the one who triggered the disaster; on the other, he mentioned I nearly died in a Class B nest, crafting a deliberate impression of being both incompetent and repulsive.
Өөртэй нь шууд ашиг сонирхлын зөрчил байхгүй байх.
I shouldn’t have any direct conflict of interest with him.
Ян Зицан Луо Бинь рүү харав.
Yang Zicang glanced at Robin Lo.
Тэгэхээр энэ залуугийн онилсон нь үнэндээ Луо Бинь юм байх.
So, his true target was actually Robin Lo?
“Боллоо, битгий ярь. Би хэлсэн, энэ хүнийг би урьсан.” Луо Бинь олныг таслав.
“Alright, enough. I said it before—this man is my guest,” Robin Lo cut them off.
“Хөгшин Бинь, бид чамд итгэсэн учраас их мөнгө төлж энэ ажлыг хийлгэсэн. Чи түүнийг авчраад яах гэсэн юм бэ?”
“Old Bin, we hired you at a premium to handle this affair. What’s the deal with bringing him?” someone from the crowd said.
“Цаг хугацаа хэдэн өдрөөр сунсан нь сайн хэрэг л дээ.”
“Actually, dragging the timeline out a few days might not be a bad thing, you know.”
“Тийм, Moxel эсэргүүцлийн үйл явдал үүсгэж чаддаг хүн хоёр гарах ур ухаантай байх ёстой.”
“Yeah, the guy who can trigger a Moxel confrontation event should be quite capable.”
Эсрэг талын олны дундаас хоёр өвгөн сөөнгө дуугаар хэлэв.
Two elderly men amidst the opposing crowd spoke in hoarse, raspy voices.
Ван Юй Ань эргэж тэдэн рүү ширүүн харцаар: “Энэ нь бидний очих газартай ямар холбоотой юм.”
Warren Wang turned and shot them a glare: “Does that have anything to do with where we’re headed?”
Тэр хүйтэн дуугаар тэр хоёр өвгөнийг асуухад тэд Ван Юй Аний хүч чадалд дарагдан дахин дуугарсангүй.
He questioned the two old men coldly, and they were so intimidated by Warren Wang’s aura that they dared not make another sound.
“Ван захирал, бид эхлээд Луо Бинь ахын санааг сонсоод, дараа нь энэ гэрээг үргэлжлүүлэх эсэхээ хэлэлцье.”
“Mr. Wang, let’s first hear what Brother Robin Lo has to say before discussing whether to continue with this contract.”
Буланд арван долоон найман настай нэгэн эрэгтэй нуруундаа хар илд үүрэн, хайрцаг дээр суугаад хэлэв.
From a corner, a seventeen- or eighteen-year-old boy carrying a black sword on his back sat on a crate and spoke.
Энэ залуугийн үгийг хараад Ван Юй Ань эцэст нь дуугүй болж, хангинасан дуугаар буцав.
Seeing that the youth had spoken, Warren Wang finally stopped pressing further, let out a cold snort, and walked back.
Гэрээ, хөлс…
Contract, employment…
Ян Зицаны зүрх хөдөлөв: энэ бол Луо Биний авсан ажил.
A thought stirred in Yang Zicang’s mind—this was a job taken on by Robin Lo.
Луо Бинь залууг урд талын модон хаалга руу дагуулан, араар нь урт биш жим байв.
Robin Lo led the young man toward a wooden door ahead, beyond which lay a short path.
Хаалгыг хаасны дараа Ян Зицан инээв:
After closing the door, Yang Zicang smiled and said:
“Чи ганцаараа энэ бүлэг үйлчлүүлэгчтэй харьцаж байна уу?”
“Are you handling this group of patrons all by yourself?”
“Хө хө, нэлээд мэдрэмтгий юм, залуу минь. Санаа зоволтгүй. Өнөөдөр гэнэтийн нөхцөл байдал гарсан. Миний нөгөө хамтрагч гадаа мэдээ хайж байгаа, энэ хоёр хоногт буцахгүй.”
“Hoho, pretty sharp, young lad. Don’t worry. There was an unexpected situation today; my other partner is still out gathering intelligence and won’t be back for the next couple of days.”
Хоёр хүн хариуцна гэсэн үг.
Meaning that two of them were dealing with it.
Зам заагч Луо Бинь Ян Зицаныг араасаа алхаж байгааг огт тоосонгүй.
The guide, Robin Lo, showed no concern about Yang Zicang walking behind him.
Энэ чөлөөтэй тайван байдал Ян Зицанд дэлхийн соёлт нийгэмд буцаж очсон мэт санагдав.
Such a carefree and at-ease demeanor made Yang Zicang feel as if he were back in the civilized society of Earth.
Хэзээнээс эхэлснийг мэдэхгүй ч ийм уур амьсгал ч тансаг зүйл болжээ.
He hadn’t realized that, at some point, even this kind of atmosphere had become a luxury.
Долоон метр хүрэхгүй жимээс гарвал бага зэрэг жижигхэн танхим байв.
Beyond the short path, which was less than seven meters long, lay a slightly smaller hall.
Танхимд том жижиг модон хайрцагнууд ширээ, сандал болгон тавигдсан байв.
The hall was furnished with wooden crates of various sizes, serving as tables and stools.
Ханан дээр чөтгөрийн чулуутай хэдэн модон саваа хатгаж, бүдэг гэрэл цацарч байв.
Several wooden rods bound with magic stones were inserted into the wall, emitting a faint glow.
“Ямар вэ, аюулгүй биз дээ.”
“So, no danger, right?”
Модон хайрцгийг алгадан, тарган дүрс тайвнаар суун, модон тагийг нээн дотроос талх, ус гэх мэт зүйлс гаргав.
Patting the wooden crate, the somewhat stout figure casually sat down, lifted a wooden lid, and took out a few packets of bread, bottles of water, and other items from inside.
“Энэ удаагийн хөрөнгө оруулалтын дүрслэл үнэхээр гайхалтай байсан: гэнэт мангас санхүүжүүлэгч болж байв. Тэгээд тэр чөтгөрийн амьтан. Чиний амьд байгаа нь гайхамшиг.”
“This Invest scene was absolutely astonishing—monsters acting as financiers. And with that kind of magical beast, it’s a miracle you survived.”
Ян Зицан Лян Шигаас тэр үед юу болсныг аль хэдийн мэдсэн байв. Тэр инээв:
Yang Zicang had already learned what happened from Liang Xi, and he laughed:
“Тэгэхээр чи тэр үеэс намайг анзаарсан юм байна.”
“So you’ve been keeping an eye on me since that moment.”
“Үгүй ээ, би биш, миний хамтрагч. Тэр чамайг зөвлөсөн, үгүй бол би анх удаа уулзсан хүнд ойртуулахгүй.”
“No, no, it’s not me—it was my companion. He recommended you. Otherwise, I wouldn’t let a stranger get close to me.”
Луо Бинь худал хэлэв. Дараа нь тэр нэг лааз шар айраг онгойлгов.
Robin Lo lied smoothly. Then he popped open a can of beer.
“Тэр өчигдөр шөнөжингөө Зуомин гудамжны ойролцоо байсан.”
“He spent the whole night near Zuoming Street last night.”
Хэлээд Луо Бинь: “Чиний хурдасгал зөвхөн нэг хүнд биш, тийм үү?” гэж асуув.
With that, Robin Lo asked, “Your acceleration ability can affect more than one person, right?”
“Мэдээж.”
“Of course.”
“Тэгвэл сайн.” Луо Бинь инээмсэглэн нугалсан захидлын цаас гулсуулав.
“Good.” Robin Lo smiled and slid over a folded piece of letter paper.
Ян Зицан түүн рүү нэг харсны дараа цаасыг нээв.
Yang Zicang glanced at him and then opened the paper.
——Нэр: Ян Зицан, өндөр 180 орчим, тамирчин биетэй, нас 18-21 орчим.
— Name: Yang Zicang, Height: around 180 cm, Athletic build, Age: approx. 18–21.
——Зан чанар: болгоомжтой, ухаантай, амархан уурладаг, түргэн зантай (Moxel-ийн нөлөө байх магадлалтай). Тодорхой хэмжээний эмпати, дунджаас бага зэрэг өндөр шударга ёсны мэдрэмжтэй.
— Personality: Cautious, rational, prone to impulsiveness and irritability (likely due to Moxel influence). Possesses a certain degree of empathy and a slightly above-average sense of justice.
——Moxel чадвар: холын зайны Chronos цохилт, тэмдэглэл: гуч метрээс бага. Хурдасгал, замнал өөрчлөлт, мөн хоёр болон түүнээс дээш хүнд нэгэн зэрэг ашиглаж чадна, тодорхой тоо тодорхойгүй. Салхины орон чадвар байж болзошгүй (баталгаажаагүй). Гурав эсвэл дөрөв ба түүнээс дээш Moxel чадвар нь хэвийн Дөрвөлжин Moxel-ийн өргөтгөсөн хүч.
——Moxel Ability: Long-range Chronos Strikes. Note: Less than 30 meters. Acceleration, trajectory change, which can simultaneously be applied to more than two people, the exact number unknown. Suspected wind-field ability (pending). Three or more Moxel abilities, a derivative of a standard QuadMoxel.
——Таамаглал: түүний эхний өдөр олсон Chronos мянган жилээс давсан, ухамсрын сургалтанд орох эрхтэй болсон байж магадгүй. Тэмдэглэлийн шинэчлэл: өнөөдөр нэмэлт чадвар гарсан, ухамсрын орон зайнаас холын зайн үсрэлт ур чадвар олсон нь батлагдсан, тоо тодорхойгүй.
——It is speculated that he has possessed Chronos for over a thousand years since the first day, likely eligible for conscious training. Note Update: An additional ability emerged today, confirmed to be a long-range leap skill obtained from the conscious space; number of uses unknown.
——Зорилтот хүн хоёр дахь өдөр энгийн гутал ба гадуур хувцсаа сольсон, ээмэг зүүгээгүй, гар бугуйн цаг, гар утас зэрэг зүйлс авч яваагүй. Тэр зарим үндсэн мэдээллийг мэддэг болсон байх магадлалтай. Үүнээс таамаглавал тэр сануулга хүлээн авсан.
——On the second day, the target changed into ordinary shoes and outerwear, without wearing earrings, nor carrying a watch, phone, or other items. He may already be aware of certain basic information, thus inferred to have received a warning.
——Үйл ажиллагааны хүрээ нь……
——Area of activity ranges…
Ян Зицан хүйтэн амьсгаа татав: “Энэ юу гэсэн үг вэ? Намайг дагаж байсан уу?”
Yang Zicang gasped sharply and muttered, “What does this mean? Tailing me?”
“Тийм ээ, чамайг бүтэн өдөр хүн дагасан. Гэхдээ зөвхөн миний найзын дагалтаар биш.”
“You’ve been watched all day, but not just by my people.”
Ийм зүйл анх удаа тохиолдож байгаа тул уурлахгүй байх нь худал.
First time encountering something like this—being angry was no act.
Гэвч нүдний өмнөх энэ хүн хэдэн Chronos-тойг мэдэхгүй, мөн гадаа ийм олон хүн байна.
This guy before him, who knew how many Chronos he had, and outside there were so many others lurking.
Ян Зицан таталцлын орон зайн чадвараа мэдрэв: хүсэх л юм бол урт жад хэзээ ч гарч ирж болно.
Yang Zicang sensed his gravitational space ability; as long as he wished, Lance could show up at any moment.
Хэдий тийм ч их үүрэггүй ч ядаж л өөрийгөө бага зэрэг тайвшруулж чадна.
Though not much use, it at least set his mind a little at ease.
Луо Бинь хагас лааз шар айргаа модон хайрцган дээр тавиад, тийм ч таатай харагдахгүй Ян Зицан руу инээмсэглэн харж:
Robin Lo placed half a can of beer on the wooden crate box, smiling at a visibly annoyed Yang Zicang, and said:
“Битгий догдол, ийм төрлийн архивыг надад хэдэн мянга бий. Гэхдээ би чамд үзүүлэхгүй, хи хи.”
“Don’t get worked up. I’ve got thousands of files like this here, but I won’t show them to you, hehe.”
“Би чамд мянган гурван зуун жилийн Chronos өртэй болоогүй бол.”
“That’s only if I still owe you thirteen hundred years of Chronos.”
Ян Зицан гар дахь шар айргийн лаазаа жир хийлгэн шахаж, доторх шар айраг асгарав.
Yang Zicang squeezed the beer can in his hand until it screeched, beer spilling out.
“Энэ ертөнцөд мэдээлэл цуглуулах нь хамгийн зөв зүйл биш гэж үү.”
“In this world, collecting intel is the most logical thing to do, isn’t it?”
“Надад болохгүй.” Ян Зицан зөрүүдлэн хэлэв.
“Not on me.” Yang Zicang retorted stubbornly.
Үнэндээ тэр өөрөө байсан бол мэдээж ингэх байсан гэдгээ мэдэж байв.
Honestly, he knew that if the roles were reversed, he’d do the same.
“За за, дараагийн удаа би анхаарна. Чи мэдэхгүй байхаар анхаарна.”
“Alright, alright. I’ll be more careful next time. Careful not to let you catch me.”
Ян Зицан түүнийг нэг цохихыг маш их хүсэв.
Yang Zicang wanted nothing more than to punch him.
Шарсан амттай төмсний чипс сунгаж ирэхэд Ян Зицан уурлан савлагааг нь үрчийлгэн нэг ширхэг амандаа хийж, санаатайгаар хэрцгий хазав.
Watching the barbecue-flavored chips offered to him, Yang Zicang angrily crushed the bag, tossed a piece into his mouth, and deliberately chewed it viciously.
Хоёр талын уур амьсгал бага зэрэг зөөлрөв.
The tension between them eased slightly.
Энэ бол хүний дээвэр дор гэгч юм. Ян Зицан дотроо бодов. Хэрэв өөрт хэдэн мянган жилийн Chronos байсан бол яг одоо ширээ эргүүлэх нь өөрөө байх байсан.
Beggars can’t be choosers, Yang Zicang thought to himself. If he had a few thousand years of Chronos, he’d be the one flipping the table now.
Энэ хоёр өдрийн туршлага түүний сэтгэл санааг туйлын тогтворгүй болгож, яг одоо тэвчиж байгаа нь аль хэдийн хамгийн их хүч байв.
The past two days had left him emotionally frazzled, and holding back like this was already the best he could manage.
“Ямар вэ, эдгээр мэдээлэл асуудалгүй биз.” Луо Бинь модон хайрцгийн эсрэг талд байх Ян Зицан руу харав.
“So, no issues with these materials?” Robin Lo looked at Yang Zicang across the wooden crate.
“Ихэнхдээ асуудалгүй.”
“Mostly fine.”
Луо Бинь амаа хоёр удаа хөдөлгөн, хоёр секунд хүлээсний дараа хэхэр инээв: “Чиний урсгал шугаман агаарын орон чадвар Moxel чадвар уу.”
Robin Lo smacked his lips, waited about two seconds, and then let out a sly chuckle. “Your streamlined aura ability—is it a Moxel ability?”
“Үгүй.” Ян Зицан аяндаа хариулав.
“No.” Yang Zicang answered reflexively.
Энэ үг хоолойдоо гарч амжаагүй байтал тэр аль хэдийн ухаарсан боловч түүнийг гаргачихсан байв.
The word was still caught in his throat before he realized it, yet he still forced it out.
“Чи дахиад л чадвараа ашиглаж байна!” Энэ удаа Ян Зицан үнэхээр уурлав.
“You’re using your ability again!” This time, Yang Zicang was truly enraged.
Гэвч нөгөө тал айдасгүй.
But the other party was emboldened, acting without fear.
Гомдолтой: Ян Зицан цээжний арьсны доорх шархнаас илүү гүн дотоод гэмтлийг мэдрэв. Одоо аюулд байгаа нь өөрөө юм.
Frustration—Yang Zicang felt an injury deeper than the one beneath the skin of his chest; now, it was he who was in danger.
Гэвч энэ ертөнцөд эрсдэлгүй ая тухтай амьдралыг мөрөөдөх нь аль хэдийн боломжгүй.
But in this world, delusions of a peaceful life free from risk were already impossible.
Толгойгоо хагалуулсан нь зүй ёсны хэрэг. Ян Зицан хорон санаагаар бодов.
Serves you right for getting your head split open, Yang Zicang thought malevolently.
“Тэдний чамайг үнэлсэн нь бага зэрэг гажилттай бололтой, хэхэ, салхины орон чадвар гэж бараг намайг ч хуурах шахлаа.”
“Seems their evaluation of you is a bit off, huh. Heh, that gale ability of yours—you almost fooled even me.”
Луо Бинь инээмсэглэн, хэдэн удаа царай нь өөрчлөгдсөн Ян Зицан руу харав.
Robin Lo smiled warmly, observing Yang Zicang’s expression as it shifted through several changes.
“Тэр үед чи салхины орон чадвар биш байсан юм байна. Гэхдээ юу байсан бол? Нэмэлт ур чадвар эд зүйл үү?”
“Back then, you weren’t actually using your wind-field ability—so what was it, an extra skill or an item?”
Хоёр секундын дараа Луо Бинь хөмсгөө зангидав: нэмэлт таамаглал төрсөн мэт.
Two seconds later, Robin Lo furrowed his brow, as if a new suspicion had dawned on him.
“Чи юу хийж байна? Миний Moxel чадварыг шалгаж байна уу?”
“What are you doing—investigating my Moxel abilities?”
Ян Зицан хариулах хүслээ дарж, дунд эргэм эрийн нүд рүү харав.
Yang Zicang suppressed his urge to respond, fixing his gaze on the middle-aged man’s eyes.
Луо Бинь түр зогсоод хи хи инээв:
Robin Lo paused for a moment, then chuckled softly.
“Хө, би хэтэрхий илт аашилж байна. Үнэнийг хэлэхэд энэ Moxel-тэй болсноос хойш энэ гурван жилд би маш их ухарсан. Би түүнд хэтэрхий найддаг. Ихэнх хүмүүс асуултанд хариулах болно, би ч олон шууд бус тойрон шалгалтаа багасгасан.”
“Whoa, guess I was a bit too obvious. To be honest, ever since I got this Moxel, I’ve regressed quite a bit over the last three years. I rely on it too much—most people spill the beans when I ask, so I’ve stopped using all those roundabout investigative tricks.”
“Өө, ихэнх хүмүүс ч мөн адил: Moxel байгаа бол түүнийг ашиглаж, өөрсдийгөө хөгжүүлэхээ больдог. Тийм ээ, миний Moxel байцаалтын өрөөнөөс гаралтай. Энэ нь юу гэсэн үг болохыг чи мэдэж байгаа биз.”
“Ah, I imagine most people are the same—once they have Moxel, they just turn to it instead of honing their own skills. That’s right, my Moxel came from the interrogation room. You should know what that means by now.”
Leave a Reply