Chapter 1: Breaking… Whose Window
Ян Зицан сэрэхдээ танихгүй автобусны дотор байгаагаа мэдэв.
When Yang Zicang woke up, he found himself inside an unfamiliar bus.
“Би… үхээгүй юм уу?”
“I… didn’t die?”
Цонхны гаднах бүдэг гэрэлд шар өнгийн такси зам голд зогссон автобусны хажуугаар өнгөрөв.
Under the dim light outside the window, a yellow taxi drove past the bus stopped in the middle of the road.
Тэр өнгөрөх агшинд Ян Зицан таксины суудлын хажуу талд хутгаар зүсэж сүхээр цохисон мэт хурц төрхтэй, туранхай залууг харав.
In the moment it passed, Yang Zicang saw a lean young man in the taxi’s passenger seat, his face chiseled and sharp as if carved by blade and axe.
Тэр бараан хээтэй цэнхэр цамц өмсөж, хар спортын цүнхээ ташуулан зүүж, бейсболын малгай өмсөж, чихэндээ цэнхэр ээмэг зүүсэн байв.
He wore a dark-patterned blue shirt, had a black sports bag slung across his shoulder, a baseball cap on his head, and a blue earring on his ear.
Тэр өөрөө байв! Өөр нэг өөрөө юм уу?!
That was himself! Another version of himself?!
Ян Зицаны хүүхэн хараа агшиж, өөр нэг өөрийгөө болон арын суудал дээр тоглож буй дүүгээ тээсэн тэр такси хажуугийн танихгүй хороолол руу орж явахыг итгэхийн аргагүй харцгаав.
Yang Zicang’s pupils contracted as he watched in disbelief while the taxi carrying his other self and his younger brother playing in the back seat drove into the unfamiliar neighborhood beside them.
Тэр хоёр гараараа автобусны цонхыг алгадаж, тэр хүнийг тод харах гэж нүүрээ наав.
He slapped the bus window with both hands, pressing his face against it to get a clearer look at that person.
“Хөөе!”
“Hey!”
Тэр чанга дуугаар хашгирсан ч, гадаад ертөнц автобусны доторх дууг огт сонсохгүй байв.
He shouted loudly, but the outside world could not hear the sounds inside the bus at all.
Тоолшгүй олон хэлтэрхий дурсамж түүн рүү цутгав — тэсрэлт, таран тарсан мах цус, дээш шидэгдсэн толгой, мөн төмөр далавчтай хүн мэт нисэх мангас…
Countless fragmented memories surged toward him — explosions, scattered flesh and blood, heads tossed into the air, and a monster flying like a metallic winged human…
Ян Зицан эргэж автобус руу харав: доторх бүх эрэгтэй, эмэгтэй хүмүүс гүн нойронд автсан бөгөөд хачин жигтэй уур амьсгал энэ газрыг бүрхэж байв.
Yang Zicang turned to look at the bus: all the men and women inside had fallen into deep slumber, and a strange, eerie atmosphere enveloped the place.
Хэн нэгний зүрхний цохилт сонсогдож байгаа мэт санагдав.
It seemed as though someone’s heartbeat could be heard.
“Энэ ер нь юу болоод байгаа юм бэ? Үгүй, би эндээс гарах ёстой!”
“What the hell is going on? No, I need to get out of here!”
Тэр босож автобусны хаалга руу гүйв.
He stood up and ran toward the bus door.
Жолоочийн суудал утаагаар бүрхэгдэж, эрхий хурууны зузаантай хачин торон хээ тархсан байв. Тэнд бүдэг цагаан өнгийн жижиг гэрлийн цагираг аажмаар анивчиж дүүлэн хөвөх бөгөөд дотор нь үл танигдах тоонууд үзэгдэх бөгөөд тэр нь удахгүй алга болох шахав.
The driver’s seat was shrouded in smoke, covered with a strange weblike pattern as thick as a thumb. There, a pale white ring of light slowly flickered and hovered, with indiscernible digits inside, about to vanish.
Агаар наалдамхай, амьсгал дарангуй болж, автобус дотор ямар нэгэн зүйл удахгүй мэндлэх мэт санагдав.
The air grew viscous and suffocating, as if something were about to be born inside the bus.
Энэ бүрхэг уур амьсгал Ян Зицаны үсийг босгов.
The gloomy atmosphere made Yang Zicang’s hairs stand on end.
Хаалганы бариул гулгамтгай болж, дээр нь махан хальс ургав. Хоёр гараараа ч энэ хаалттай хаалгыг онгойлгох аргагүй байлаа…
The door handle became slippery, a fleshy membrane growing over it. Even with both hands, he could not pull open this tightly shut door…
“Энэ… хаана байна аа?” гэх автобус доторх хэд хэдэн дуу сонсогдож, унтаж байсан хүмүүс аажмаар сэрж, дотор нь шуугиан дэгдэв.
“Where… is this?” Several voices sounded from within the bus; the drowsy passengers were gradually waking, and a commotion began to stir inside.
Гэнэт цахилгаан тасарсан автобусны телевизор дэлгэц гэрэлтэж, дохио тогтворгүй дүрс анивчин, шуугиантай дуу гарч ирэв.
Suddenly, inside the power-cut bus, the onboard TV screen lit up. An unstable signal flickered, and a voice emerged through the static.
“Энэ автобус аль хэдийн Инкубацийн Оршил төлөвт орсон байна. Та нар гурван минутын дотор гарсан нь дээр.”
“This bus has already entered the state of Incubation Prelude. You’d best get out within three minutes.”
“Энэ хаалга ерөөсөө онгойхгүй байна!” гэж Ян Зицан телевизор руу түгшин хэлэв. Тэр хүн энд юу болж байгааг харж чадах эсэхийг мэдэхгүй байв.
“This door won’t open at all!” Yang Zicang said anxiously to the TV, not knowing whether the other party could see what was happening here.
“Би хийе.” гэж нэгэн халзан оройтой эр босож, хаалга руу явахад өөр гурван хүн ч түүнийг дагав. Тэд бүгд дөч, тавь орчим насны дунд эргэний хүмүүс бөгөөд гар хүч сайтай байв. Ян Зицан тэдэнд зам тавьж өгөхөөр арагш ухарлаа.
“Let me.” A balding man stood up and walked to the door; three others gathered around as well. They were all middle-aged men in their forties or fifties, strong in the hands. Yang Zicang stepped back to make way for them.
Үүний зэрэгцээ, хэн нэгэн хадаасны алхаар цонхны шилийг хагалах гэсэн боловч хичнээн хүчлэвч чадсангүй.
At the same time, someone used a claw hammer to try to pry open the window glass, but no matter how much force they used, they could not break it.
“Ноёд хатагтай нар аа, энэ автобусны байдал аль хэдийн өөрчлөгдсөн. Тодорхой утгаараа, энэ нь удахгүй мэндлэх онцгой амьд биет болох гэж байгаа бөгөөд та нар бол түүнийг төрүүлэх тэжээл юм.”
“Ladies and gentlemen, the state of this bus is no longer the same. In a sense, it has already become a special lifeform about to be born — and you are the nourishment for its birth.”
Хүмүүс тэр телевизор дэлгэц рүү гайхширсан эсвэл хөмсгөө зангидан харав.
Everyone stared at the onboard TV screen, either bewildered or frowning.
“Хөөе, чи хэн бэ? Та нар хулгайч мөн үү?”
“Hey, who are you? Are you people kidnappers?”
Нэгэн тарган эр босон хэлэхдээ жолоочийн суудал руу явж, хөдөлгүүрийг асаах гэсэн боловч тэр хэсэгт аймшигтай хүйтэн уур амьсгал бүрхсэн байв. Тэр ойртохоос өмнө бүх бие нь чичирч, урагшлахыг зүрхэлсэнгүй.
A fat man stood up and said this while walking toward the driver’s seat, trying to start the engine — but the area was filled with a ghastly chill. Before he could even get close, his whole body trembled, and he dared not proceed further.
“Ойролцоогоор хоёр минут гучин секунд үлдлээ. Хэрэв та нар эндээс амжилттай гарч чадахгүй бол, түүний хоол болно.”
“About two minutes and thirty seconds remain. If you cannot successfully get out of here, you will become its meal.”
Телевизор доторх дүрс маш бүдэг бөгөөд дэлгэц байнга зүүн баруун тийш анивчиж, Ян Зицан түүний царайг огт тод харж чадахгүй байв.
The figure on the TV was very blurry, the screen constantly flickering left and right; Yang Zicang could not make out his appearance at all.
“Уучлаарай, яаж гарах вэ?” гэж арын суудал дээрх хорь орчим насны нэгэн охин сул дорой дуугаар асуув.
“Excuse me, how do we get out?” A girl around twenty in the back seat asked weakly.
“Хэрэв та нар нэгэн хэлэлцээр хийхийг зөвшөөрвөл, би та нарт гарах аргыг хэлж өгнө.”
“If you are willing to agree to a transaction, then I will tell you the way out.”
Автобус дотор тэр даруй үймээн болов.
The bus immediately erupted into turmoil.
“Хулгайч нар байсан юм байна. Хөөе, хэнд утас байна вэ? Цагдаад мэдэгдээрэй.”
“So you really are kidnappers. Hey, who has a phone? Call the police.”
“Миний утас алга болчихлоо.” гэж нэгэн эмэгтэй хашгирав.
“My phone is gone!” a woman cried out.
“Ай, миний хувцас өчигдрийнх биш байна уу? Та нар юу хүсээд байгаа юм бэ!”
“Hey, isn’t this what I wore yesterday? What do you people want!”
Зарим хүмүүс цонх тогшиж чангаар хашгирсан боловч гадаа өнгөрч буй хүмүүс энэ автобусыг огт харахгүй байгаа мэт, хэн ч энд анхаарал хандуулсангүй.
Some people pounded on the windows and shouted loudly, but the passersby outside seemed unable to see the bus at all — no one paid any attention.
Ян Зицан өөрийгөө аль хэдийн нэг удаа үхсэнээ тодорхой санаж байв. Тэр телевизор руу: “Чи юу хүсээд байгаа юм бэ?” гэж асуув.
Yang Zicang clearly remembered that he had already died once. He said to the TV: “What do you want?”
“Хөө, нөхцөл байдлыг ойлгож байгаа хүн байх нь ээ.”
“Heh, so there is someone who can grasp the situation, after all.”
Телевизор доторх хар дүрс биширсэн илэрхийлэл гаргаад, хүйтэн дуугаар инээв:
The dark figure inside the TV showed an appreciative expression and laughed coldly:
“Хэлэлцээр гэдэг нь — долоо хоногийн дотор надад 50 жилийн Chronos-ийг төл. Зөвшөөрвөл хэлэлцээр байгуулагдсанд тооцно. Ямар вэ?”
“The transaction is — within seven days, pay me 50 years of Chronos. If you agree, the deal is done. How about it?”
“50 жилийн Chronos? Энэ юу вэ, бараа юм уу?”
“50 years of Chronos? What is that, a commodity?”
“Бараа гэж үү? Хөө, тийм л гэж хэлж болно. Энэ ертөнцийн хувьд, энэ бол та нарын үндсэн хөрөнгө. Хурдан шийд, хоёр минут ч үлдээгүй.”
“A commodity? Hmph, you could say that. To this world, that is your principal. Make up your minds quickly — less than two minutes remain.”
Хаалгыг чармайн татаж буй хүмүүс яасан ч хаалгыг онгойлгож чадахгүй байв. Автобусны доторх уур амьсгал улам бүрхэг болов.
No matter how hard they pulled, the people at the door could not get it open. The atmosphere inside the bus grew increasingly gloomy.
Жолоочийн суудал дээр анивчиж байсан гэрлийн бөмбөлөг бүрэн алга болов. Үүнтэй зэрэгцэн тэндээс тархсан утаа бүх автобус дотор шингэв.
The flickering orb of light at the driver’s seat vanished completely. At the same time, the smoke that had spread from there merged into the whole bus.
Автобус чичирсэн мэт бөгөөд улам хүчтэй айдас, тайван бус байдал хүмүүсийн зүрхийг эзэмдэв.
The bus seemed to shudder, and an even stronger sense of dread and unease gripped everyone’s hearts.
Автобусны таазнаас аалзны тор мэт хар өнгийн талст хальс ургаж, аймшигтай чөтгөр удахгүй мэндлэх мэт санагдав.
From the ceiling of the bus, black crystalline membranes like spiderwebs began to grow, as if a terrifying demon was about to be born.
“50 жил… Насаараа төлж байж онгойлгох ёстой гэж үү?” гэж Ян Зицан итгэхийн аргагүй хэлэв.
“50 years… Does it mean we have to use our lifespan to open it?” Yang Zicang said in disbelief.
Эргэн тойрны хүмүүс Ян Зицан руу галзуу хүн харж байгаа мэт харснаа, дараа нь түгшин хаалга руу харав.
Those around him glanced at Yang Zicang as if looking at a madman, then anxiously turned their gaze back toward the door.
Энэ үгийг сонсоод, телевизор доторх хүний дүрс түр зогсоод, хоолойноос нь хуурай инээд гарав.
Upon hearing these words, the figure on the TV paused, and a dry laugh came from his throat.
“Чи өөрөө таасан юм байна. Хөө, тэгвэл би шууд хэлчихье.”
“So you figured it out on your own. Heh, in that case, I’ll just say it outright.”
“Энэ автобус та нарын бүх амьдралыг залгина. Түүний хаалга, цонх нь аль хэдийн физик утгаараа хаалга, цонх байхаа больсон. Та нарын дайралт дэмий хоосон.”
“This bus will devour all of your lives. Its doors and windows are no longer doors and windows in the physical sense. Your attacks are futile.”
“Үүнийг онгойлгохын тулд, цаг хугацаагаар боловсруулж болно, эсвэл түүнд агуулагдах цаг хугацаанаас илүү урт хугацаагаар хагалан бутлах хэрэгтэй. Мөн хүн үхэх тусам та нарын онгойлгох хүндрэл нэмэгдсээр байх болно.”
“To open it, you must either use time to ripen it, or use a span of time that exceeds the time it contains to smash it open. And with every additional death, the difficulty of opening it will only increase further.”
Хүмүүс түүн рүү цочирдон харсан боловч тархи нь энэ мэдээллийг хүлээн авч амжаагүй байв.
Everyone stared at him in shock, their minds not yet having processed this information.
“Би хийе!”
“I’ll do it!”
Тэр халзан оройтой эр хүмүүсийг түлхэн гаргаад, уурсан царайгаар хоёр гараараа хаалганы бариулыг барив.
The balding man pushed everyone aside, grabbed the door handle with both hands, his face filled with fury.
“Хуан даргаа, та… та үнэхээр энэ үгэнд итгэж байна уу?”
“Director Huang, you… do you really believe those words?”
“Оролдоод үзэхэд л мэдэгдэнэ шүү дээ.”
“We’ll know just by trying, won’t we?”
“Гэхдээ хэрэв үнэн бол…”
“But what if it’s true…”
“Хөө, үнэн бол үнэн.” гэж Хуан дарга ширүүн царайгаар, нам дуугаар архиран: “Чи миний хэдий хэмжээний нас залгих нь хамаагүй, наашаа онгой!” гэв.
“Heh, if it’s true, so be it.” Director Huang, with a fierce expression, growled in a low voice: “No matter how many years of my life you devour — open up!”
Шаа! Нэгэн хүнд дуугаар автобусны хаалга тэр дороо онгойв.
Crash! With a heavy thud, the bus door was flung open instantly.
Хуан даргын арьс нүдэнд харагдахуйц суларч, бараан болж, үлдсэн тойрог үс нь аажмаар бууралтаж, нүүрэн дээр нь хөгшрөлтийн толбо гарч ирэв.
Director Huang’s skin visibly loosened and darkened, his remaining ring of hair gradually turned white, and age spots appeared on his face.
Суудал дээрх хэдэн эмэгтэй тэр дороо амаа таглав.
Several women in their seats instantly covered their mouths.
Хуан даргатай танил тэр дунд эргэний хүн хоёр гараа чичрүүлэн автобусны сандлыг тулав.
The middle-aged man who knew Director Huang grabbed onto a bus seat with trembling hands.
Тэр хөгширчээ — энэ үнэхээр үнэн байв!
He had aged — this was actually real!
Хуан дарга нүдээ анивчилж, гараараа хүчтэй арчив.
Director Huang blinked his eyes and wiped them hard with his hand.
“Энэ… хөгшрөлтийн хараа гэж ийм мэдрэмж байдаг юм уу… Би саяхан, гуч гаруй жилээ, зарцуулчихсан байна…”
“So this… is what presbyopia feels like… I just… used up over thirty years…”
Автобус дотор амьсгал хураах чимээ цуурайтав.
The bus was filled with the sound of collectively drawn breaths.
“Сайн байна, та нар аврагдлаа.”
“Very good. You have been saved.”
Телевизор доторх хүн хүндээр инээв:
The person inside the TV laughed heavily:
“Сайн хүний дүрд орсон юм чинь, эцсээ хүртэл сайн хүн хэвээр байя. Дараа нь, энэ мангасын тухай мэдээлэл…”
“Since I’ve already played the good guy, I might as well see it through. Next, some information about this monster…”
“Хэрэв та нар энэ мангасыг буудаж алж чадвал, зөвхөн мангасын нас төдийгүй, түүний доторх бүх үхсэн хүмүүсийн нас ч бас түүнийг ялсан хүнд шилжинэ. Хөө, үхлийг сайхан эдлээрэй.”
“If you can shoot dead this monster, not only the monster’s lifespan, but the lifespans of all those who died inside it will transfer to the one who defeats it. Hmph, enjoy death well.”
Дэлгэцийн дүрс анивчаад, дараа нь алга болов.
The screen flickered, then disappeared.
“Хурдан, гарцгаая, цаг дуусах гэж байна.” гэж эргэн тойрны хүмүүс сандран босов.
“Quick, let’s get out — time is about to run out!” Everyone around scrambled to their feet in panic.
Хуан дарга хаалганы дэргэд бүдэг хөгшин нүдээрээ автобусны доторх хүмүүс рүү нэг харангуутаа, алхаж буув.
Director Huang cast a glance at the people inside the bus with his dim, aged eyes from the doorway, then stepped off.
“Хуан аа, энэ удаад үнэхээр чамд их өртэй боллоо. Чамайг ийм эрхэм хүн байсан гэж санасангүй.”
“Old Huang, we really owe you this time. I never imagined you were such a noble person.”
“Ха ха, зүгээр ээ, ямартай ч… хүн үхэх л ёстой.”
“Heh heh, don’t mention it. After all… everyone has to die someday.”
Тэр нэг алхаад буусны дараа, хаалганаас барьсан биеэ чангалан зогсов. Араас нь буухаар бэлдэж буй хэдэн хүн түүнийг яаравчлахыг хүссэн ч, эцэст нь тэвчсэн юм.
After stepping down, he stood there by the door, his body tensed. The several people behind him preparing to get off wanted to urge him on, but ultimately held back.
Учир нь тэр саяхан л бүгдийн амийг аварсан баатар байв.
After all, this man before them was the hero who had just saved everyone.
“Би…” гэж Хуан дарга дотогш эргэн хараад, инээмсэглэн: “Уучлаарай, нөхөд.” гэв.
“I…” Director Huang turned to look inside and smiled, saying: “Sorry, everyone.”
Хүмүүс энэ үгийн утгыг ойлгохын өмнө, тэр хоёр гараараа автобусны хаалгыг хүчтэй татаж, хангинасан дуугаар хаалгыг чанга хаагаад, гадаа талд бариулыг үхтлээ зуув!
Before anyone could comprehend the meaning of these words, he grabbed the bus door with both hands and yanked it shut with a clang, gripping the handle from outside in a death grip!
“Дахиж хаалгыг онгойлгох хэрэггүй шүү.” гэж тэр өөртөө хэлж байгаа мэт аяархан хэлэв.
“Don’t open the door again.” He said this quietly, as if speaking to himself.
Доторх хүмүүс галзуу мэт шилэн цонхыг цохисон боловч гадаах Хуан дарга зүгээр л толгойгоо бөхийлгөж, нүдээ аниад дотогш харж зүрхэлсэнгүй.
The people inside pounded frantically on the glass windows, but Director Huang outside merely lowered his head, closing his eyes, not daring to look inside.
“Миний гуч жил байгаа болохоор, хоёр минут хүрэхгүй байх даа, хүү минь…”
“With my thirty years in it, it should be less than two minutes now, child…”
Саяхан л, тэр гуч жилээр энэ хаалгыг боловсруулсны дараа, зүрхэнд нь бүдэг бадаг нэгэн хариу мэдрэмж төрсөн юм — энэ удахгүй мэндлэх мангас түүнийг өөрийн эцэг гэж үзэж байгаа мэт!
Just moments ago, after ripening this door with thirty years, he had felt a faint, elusive feedback in his heart — the monster about to be born seemed to regard him as its father!
Түүний бүх бие халуу оргиж, дотроо тэмцсэний эцэст эцсийн шийдвэрт хүрэв… ямартай ч үхэх нь тодорхой, мөрий тавья!
His whole body flushed with heat, and after a moment of internal struggle, he finally made up his mind… he was going to die anyway, so he might as well gamble!
“Уучлаарай, нөхөд. Хэрэв би илүү их нас олж авбал, ирээдүйд заавал сайн хүн болж, энэ мэтийн зүйлсийг аль болох олныг хөнөөж, та нарын сүнсийг тахих болно…”
“I’m sorry, everyone. If I can gain more lifespan, from now on I will definitely be a good person, find ways to kill as many of these things as possible, and honor your souls…”
Энэ автобусанд хамгийн багадаа арав гаруй хүн байгаа бөгөөд хүн бүр дөч, тавин жилээр тооцоход, хамгийн багадаа тав, зургаан зуун жилийн нас байна!
There were at least over ten people on this bus. At forty or fifty years per person, that was at least five or six hundred years of lifespan!
“Хэрэв бүтэлгүйтвэл… тамд хамт явцгаая!”
“If I fail… let’s go to hell together!”
Түүний царай гажин энэ хаалгыг зуух бөгөөд доторх хүмүүсийн цохилтонд хаалга хэв гажиж, хоёр, гурван удаа онгойх шахсан ч тэр үхтлээ дарж байв.
His face twisted as he held onto the door; battered by the people inside, the door deformed. Two or three times it was nearly pulled open, but he pressed down on it with all his might.
Дотор нь өөр гурван хүн хөгширч, тэд амаа нээн харааж, энэ хаалгыг өшиглөж байв — хаагдмагц л хүмүүсийн гуч гаруй жилийн насыг зарцуулж байж хагалж болох энэ хаалгыг!
Inside, three more people had already aged. They cursed loudly and kicked at this door — a door that, once shut, would cost everyone more than thirty years of lifespan just to smash open!
“Аль хэдийн онгойлгосон байсан биш үү, яагаад дахиад нас хэрэгтэй болдог юм бэ!”
“Didn’t we already open it? Why does it need lifespan again!”
“Би саяхан түүнийг боловсруулж чадахаа мэдэрч байсан, одоо болсонгүй.”
“I could feel I could ripen it just now, but now I can’t anymore.”
Хүмүүс түгших, уурлах болжээ.
Everyone was both frantic and furious.
“Ах аа, бид үхэх үү?”
“Big brother, are we going to die?”
Ян Зицан эргэн тойрны хүмүүст шахагдан зогсох аргагүй болов. Яг адил хүмүүсийн далайн хажуу тийш түлхэгдсэн хүмүүсийн дунд арван долоо, арван найм орчим насны нэгэн охин байв.
Yang Zicang was squeezed by the crowd to the point of losing his footing. Similarly pushed aside by the throng was a girl of about seventeen or eighteen.
Му Шяоюй арчаагүй нүдэндээ нулимстай, хоёр гараараа түүний гарыг татан, энэ насыг ашиглаж болохыг хамгийн түрүүнд олж мэдсэн хүнийг өөрийн эрхгүй түшиг тулгуур болгов.
Mu Xiaoyu, helpless, tears welling in her eyes, grabbed his arm with both hands, instinctively treating this person who had first discovered that lifespan could be used as her anchor.
“Үхэх гэж үү? Үгүй ээ, үгүй!”
“Die? No, we won’t!”
Ян Зицан цонхноос барьж тэнцвэрээ олсны дараа, шүдээ зуун гараа сунган хананд байх цонх хагалах алхыг авав. Тэр алхаа өндөрт өргөн, зүрхэндээ хашгирав: Ямартай ч би аль хэдийн үхсэн, хэдэн жил байсан ч хамаагүй, хагар!
Yang Zicang steadied himself against the window, then gritted his teeth and reached out to take the emergency window hammer from the wall. He raised the hammer high, shouting in his heart: I’ve already died anyway, no matter how many years — break!
Гартаа хүчтэй салхи хуйлруулан, аль хэдийн торон мөөгөнцрийн шугам мэт хээтэй болсон шилэн цонх руу хүчтэй цохив.
Swinging up a fierce gust with his hand, he smashed it hard against the glass window already covered in web-like fungal lines.
“Хагар!”
“Crack!”
Шилэн цонхонд ан цав гарч ирэв.
A crack appeared in the glass window.
Энэ алх цохисон агшинд Ян Зицан биеийнхээ амин сүнс гар дамжин гадагш татагдаж, энэ шилэн дээр мандалзах үл үзэгдэх энергитэй нэгэн удаа мөргөлдсөнөө мэдэрлээ.
The instant the hammer struck, Yang Zicang felt the vital energy within his body being drawn out through his arm, clashing once with the invisible energy surging upon the glass.
Охины нүдэнд, Ян Зицан нүд ирмэхийн зуур нэлээд бойжсон харагдав.
In the girl’s eyes, Yang Zicang had matured considerably in the blink of an eye.
“Онгой!”
“Open!”
Залуу дахин цонх хагалах алхаа өргөн, өөр нэг алх цохив!
The young man raised the window hammer once more and brought it down again!
Түүний арьс хурдацтай хөгширч байв.
His skin rapidly aged.
Пан! Цонх агшин зуур олон жилийн настай модны давирхай мэт үйрч, тэр нэг цохилтоор хагалав.
Bang! The window instantly shattered like years-old resin, and he smashed through it with one punch.
Хоёр цохилтоор нийт зарцуулсан нас… дөчин таван жил!
Total lifespan consumed by two strikes… forty-five years!
Leave a Reply