Chapter 135: The Rumor Is True
“Нэг Оюун санаа алдагдах Moxel-ээр дээд тал нь хэдэн арав, хавтгай дөрвөлжин метр газрыг тогтворжуулж чадна. Энэ нь юу гэсэн үг болохыг чи мэдэх үү?”
“Each scattered Moxel can stabilize, at most, a few dozen square spans of land. Do you have any idea what that means?”
Ширээний хажууд нөгөө нэлээд сүртэй хүн толгой дохив.
Beside the table, another imposing figure nodded in agreement.
“Яг тийм учраас энэ хурлыг зарласан. Жиазижиан барааны ахлагч аа, тийм үү.”
“Precisely so, which is why this meeting has been convened. Head of the Jiazi TermCargo Crew, am I correct?”
Хүмүүсийн харц Ян Зицан, хэдэн том овоохойн хариуцлагатан дээр шилжив. Эдгээр жижиг дунд овоохойн бүсийн дарга нар, эсвэл даргынхаа өмнөөс хуралд оролцож буй гишүүд сэтгэлдээ цочирдсон харцаар модон ширээний хажуугийн хэдэн хүнийг харав.
The crowd’s gaze shifted between Yang Zicang and the heads of several large sheds. These Penglords from the mid-sized and smaller Peng Zones—or their representatives at the meeting—stared in shock at the few seated by the wooden table.
Захын нэг туранхай дөрвөлжин нүүртэй эр гараа өргөн:
On the edge, a gaunt, square-faced man raised his hand and said:
“Би өмнө нь газар зүйн багш байсан, та бүхэнд сануулахад, гурван дөрвөн арав лий тойрог нь зөвхөн түүний ерөнхий талбай бөгөөд налуу уулын энгэр, бүр доторх агуйнуудын талбай дэлгэхэд илүү том, яг л нугалсан цаас мэт…”
“I used to be a geography teacher. I should remind you all that a radius of thirty to forty li is only its approximate surface area. The slopes on the incline, even the caves inside—their actual spread would be far larger, like crumpling a piece of paper…”
Энд хүрээд тэр өөрийн дур мэдэн бодсон тоондоо айсан мэт эргэлзсэн, бага зэрэг санаа зовсон байдалтай:
He paused, as though terrified by the numbers that had just popped into his head, then hesitated, speaking with visible concern:
“Ийм асар том талбайд шаардагдах Оюун санаа алдагдах Moxel… та нарт бол одон орны тоо.”
“Given such an expanse, the scattered Moxel required… would be astronomical by your standards.”
“Би бодсон, хамгийн багадаа дөчин хавтгай дөрвөлжин метрээр тооцоход…”
Another voice, trembling with suppressed fury, cut him short: “I’ve estimated, even at the lowest count of forty square spans… You know what that means? Each and every scattered Moxel—do you grasp what they cost!”
Хэн нэгэн уурлан Юань Лун руу харж таслан:
Someone angrily fixed their gaze on Yuan Long and interrupted:
“Энэ нь юу гэсэн үг болохыг чи мэдэх үү! Оюун санаа алдагдах Moxel бүр юу гэсэн үг болохыг чи мэдэх үү!”
“Do you know what that implies! Do you realize what each single scattered Moxel truly signifies!”
“Битгий уурла.”
“Don’t lose your temper.”
Хүмүүсийн дундаас хоёр эр тэр хүнийг бага зэрэг холдуулав. Нөгөө хүн:
Two men in the crowd pulled him aside. Another spoke up:
“Гэхдээ түүний хэлсэн ч зөв. Гучин дөчин хавтгай дөрвөлжин метр нь зөвхөн Moxel бүрийн тогтворжуулдаг хамгийн бага талбай, сайн Moxel илүү том талбай тогтворжуулдаг, гэхдээ тэр хэдэн уул бидний тогтворжуулж чадах зүйл биш хэвээр.“
“But he does have a point. Though thirty or forty ping is just the minimum stable area for each Moxel—with higher-grade ones securing a larger zone—those mountains are still far beyond what we can sustain.”
“Бүгдийг тогтворжуулах шаардлагагүй, бид зөвхөн хоёр гурван уул болон доторх үнэ цэнэтэй бүс нутгийг тогтворжуулж болно.”
“We don’t have to stabilize everything; we could secure two or three mountains and the valuable zones within them.”
“Тийм учраас хөрөнгө нийлүүлэн нийтийн овоохойн бүс байгуулах гэсэн үг үү?”
“Is that why we pooled resources to establish a shared Peng Zone?”
Нэг овоохойн дарга гараа өргөн даран, удаан дуугаар:
A Penglord raised a hand to gesture for calm, then spoke in a low, steady voice:
“Үнэндээ Гурвалжин Moxel-ээр хэдэн зуун хавтгай дөрвөлжин метр тогтворжуулж чадна. Бид эхлээд тооцоолъё, овоохойн бүс бүр хэдэн Оюун санаа алдагдах Moxel гаргаж чадах вэ. Би түрүүлье, би долоон мянган ширхэг гаргаж чадна, энэ нь манай овоохойн бүсийн бүх юм.”
“Actually, if we use triangle-type Moxels, each can stabilize an area of several hundred ping. Let’s first calculate how many Moxels of Oblivion each Peng Zone can contribute. I’ll start: I can offer seven thousand—that’s all my zone has.”
Зарим жижиг овоохойн бүсийн хүмүүс агшин зуур хөшин зогсов.
Members from some of the smaller Peng Zones froze on the spot.
Ам нээгээд л долоон мянга, энэ нь долоон мянган хүн байсан гэсэн үг. Энэ бол тэдний төсөөлж ч чадахгүй, мөн уйтгар гунигтай зүйл.
Seven thousand, just like that—meaning seven thousand individuals had once existed. It was a number they dared not imagine and found deeply sorrowful.
“Битгий гайх. Түүний хагас нь бүгдийн гадаа түүж олж өгсөн зүйлс, том овоохой бүр хэдэн мянган хүн амтай, нэг хүн нэг ширхэг өгөхөд л асар их тоо. Мөн зарим нь худалдаа хийж олсон, гэхдээ үнэндээ жам ёсоор үхсэний дараа төрсөн Оюун санаа алдагдах Moxel ч хэдэн зуун ширхэг бий.”
“Don’t be surprised. Half of them came from scavenging outside—each dome has several thousand residents, and one token each could add up to a colossal amount. The rest were acquired through trade, but in truth, several hundred Moxels of Oblivion came from natural deaths.”
“Үнэндээ хүний яс түүхэн дээр тасралтгүй хуримтлагдвал эртнээс дахин нэг гараг бүтээж чадах байсан. Moxel бол олон жилийн хуримтлал, хуралдсан учраас их санагддаг. Манай овоохойн бүсэд хамгийн их байхдаа энэ тооноос нэлээд их байсан.“
“In reality, if human bones had accumulated throughout history, they would have been enough to rebuild a planet by now. Moxel is the accumulation of many years—layered down so deeply that it only seems plentiful to you. At our Peng Zone, at its peak, the quantity was far greater than this.”
“Чи, та нар…”
“You… you people…”
Модон ширээний хажууд нэг хүн толгойгоо эргүүлэн арын цочин уурласан жижиг овоохойн бүсийн хүмүүс рүү харж өөрийгөө шоолох мэт инээв:
A man at the wooden table turned his head to look toward the startled and furious person from the small Peng Zone behind him, then laughed as if in self-mockery:
“Манай овоохойн бүс ч бараг адил, хэрэв бүгд үнэхээр энэ төлөвлөгөөг хэрэгжүүлэх бол бид бүр илүү их гаргаж чадна.”
“Our Peng Zone isn’t much different. If everyone really wants to go through with this plan, we could contribute even more.”
“Тэнгэр минь, би тамд байгаа гэж сэжиглэж байна.”
“My god, I feel like I’m in hell.”
“Бараг л тийм, урт насалдаг ертөнцөд илүү хэрцгий дүрэм байх нь гарцаагүй.”
“Pretty much. A world where everyone lives a hundred years is bound to have crueler rules.”
Хүмүүс дуугүй, зөвхөн хүйтэн агаар мандал мэдрэгдэв.
The crowd fell silent, a chill creeping into their bones.
Ян Зицан бага зэрэг санаа алдав, энэ дүрслэлд тэр огт оролцож чадахгүй, оролцохыг ч хүсээгүй.
Yang ZiCang sighed faintly. There was no room for him to intervene in this scene, nor did he wish to speak up.
Хүмүүсийн харц хэдэн том овоохойн дарга нар дээр шилжиж, нэг хүн:
The people’s gazes shifted among several big Penglords. One of them said:
“Гэхдээ тэр ч хангалтгүй, энд байгаа бид бүгд… хөрөнгө оруулсан ч хангалтгүй, маш их дутагдана.”
“But even that’s not enough. Even if everyone here… even if we all contributed, it still wouldn’t be enough—nowhere near enough.”
Хүмүүс ярилцаж байхад ширээний хажуугийн хэдэн том овоохойн дарга нар Юань Лунг санаачлагч гэдгийг мэдэж байв.
The crowd murmured amongst themselves, but the few big Penglords at the table knew that Yuan Long was the one who had proposed the idea.
Тэд Юань Лун руу харав.
They turned their eyes toward Yuan Long.
Юань Лунгийн харц бүрэнхий байшингийн гаднах гэрэлтэй тэнгэрт тусав.
Yuan Long’s gaze fell upon the clear sky visible outside the dim room.
“Битгий яар, хагас жилийн хугацаа байна.”
“No rush. There are still six months left.”
“Хагас жил?”
“Six months?”
Зарим хүмүүс хэсэг бодсоны дараа бие нь чичирлээ. Тэд Юань Лун руу харав, энэ Ли жяний том овоохойн дарга тийм санаатай байсан гэж үү!
Some people took a moment to think, then shuddered. They stared at Yuan Long—was this Penglord of the Lijiang Great Canopy actually considering such an idea!
“Хагас жилийн дараа тоо хүрэлцэх үү?”
“Enough funds can be raised in just half a year?”
Тэр газар зүйн багш бага зэрэг дургүйцэн:
That geography teacher said indignantly:
“Чиний санал яс чандрыг нэг нэгээр нь дэвсэж л чиний амнаас гарах сайхан уулын ойг үлдээж чадна гэдгийг мэдэх үү!”
“Do you realize that your proposal is akin to paving the ground with bones, inch by inch, just to preserve the so-called beautiful forest you speak of!”
“Би мэдэж байна.”
“I know.”
Ийм тайван хариултын өмнө энэ хүн хэсэг хугацаанд үг дуугүй болжээ. Нөгөө хүн асуув:
Faced with such a calm response, this man was momentarily at a loss for words. Another person chimed in:
“Тэгвэл чи яаж хийхээр төлөвлөж байна? Хагас жилд хэдэн сая Оюун санаа алдагдах Moxel цуглуулах гэж үү? Галзуу санаа!”
“So what do you intend to do? Raising millions worth of Lost Moxel in half a year? That’s sheer fantasy!”
Ширээний хажуугийн Ян Зицан яг одоо нарийвчлан бодоход энэ нь хэтэрхий идеалист, огт бодит бус, хийж дуусгах боломжгүй зүйл.
Yang Zihsang, seated by the table, pondered this for a moment and found it all too idealistic—utterly unrealistic, an impossibility to pull off.
Харин ширээний хажуугийн хэдэн том овоохойн дарга нар эрүүгээ илэн, эсвэл намуухан шивнэн ямар нэгэн зүйл тооцоолж буй мэт, Ян Зицан нарийн сонсоход хажуугийн хоёр овоохойн дарга таван мянган хүн долоо хоногт хэр их талбайгаас Оюун санаа алдагдах Moxel цуглуулж чадах, өвлийн дараа гурван мянган хүн бүх хүчээр гарч хэр их Moxel талст түүж чадах гэх мэт үгсийг шивнэв.
Meanwhile, the few Great Penglords at the table were either rubbing their chins or mumbling as if calculating something. Yang Zihsang listened closely and overheard two Penglords murmuring about how many square miles of Lost Moxel five thousand people could collect in a week, or how many Moxel crystals three thousand people could scavenge after winter, and the like.
Ян Зицаны сэтгэл бага зэрэг чангарав. Тийм их Оюун санаа алдагдах Moxel та нарт түүгдэх үү?
Yang Zihsang’s heart tightened slightly. Are there even that many Lost Moxel for you to scavenge?
Юань Лун хуруугаараа ширээн дээр зөөлөн нэг товшив.
Yuan Long tapped the table with his finger lightly.
“Ирэх жилийн хавар болоход нэлээд олон Moxel талст цуглуулж чадах байх. Мэдэж байгаа биз, одоо зун, бидний шөнө нэлээд сэрүүн, өвөл болоход…”
“By next spring, we should be able to raise a lot of Moxel crystals. Remember, it’s summer now, and our nights already get rather cold. Once winter comes…”
“Нэг дунд овоохойн бүсээс… хэдэн мянга байж болно…”
“In a medium-sized Peng Zone… there might be several thousand…”
“Өвлийн хүйтэнд олон хүн тэсвэрлэж чадахгүй. Чи… чи тийм төлөвлөгөөтэй байна уу?!”
“The biting cold of winter—many people can’t withstand it. You… you’re planning that kind of move?!”
Гурван модон ширээний хажууд тойрон суусан овоохойн бүсүүдийн хариуцлагатнууд чимээгүй болов. Харин тэдний араас хоёр гурван тойрог жижиг сандалтай жижиг дунд овоохойн бүсийн хүмүүсийн царай огцом өөрчлөгдөж, бүр араар зогссон хүмүүс агшин зуур шуугилдав.
Around three wooden tables, the seated heads of the Peng Zones remained silent. Behind them, the people from small and medium Peng Zones, sitting on two or three circles of stools, turned pale, and those standing further back immediately erupted into uproar.
“Чи энэ амьтан!”
“You bastard!”
“Чи аль овоохойн бүсийн новш юм бэ, ийм үг хэлэх юм?”
“Which Peng Zone’s asshole said something like that?”
“Тэр бол Ли жяний том овоохойн дарга.”
“He’s the Penglord of the Lijiang Big Tent.”
Хүмүүсийн шуугиан дээврийг нэвтлэх шахав.
The clamor from the crowd nearly lifted the roof off.
“Боллоо!” Юан Күн пэн гэж ширээг алгадан босов. Тэр өмнө нь зөвлөлдөхөд оролцоогүй, яг одоо л энэ хурлын төлөвлөгөөг мэдсэн бөгөөд сэтгэлдээ цочирдсон ч нүд ирмэхийн зуур Юань Лунгийн төлөвлөгөөг ойлгов.
“Enough!” Yuan Kun slammed the table with a bang and stood up. He had not taken part in the discussion earlier and only learned about this meeting’s plan at that moment. Though shocked in his heart, he quickly grasped Yuan Long’s strategy.
Юан Күн гүн амьсгаа авч догшин харцаар эргэн тойрны хүмүүсийг харав.
Yuan Kun took a deep breath, sweeping his gaze fiercely over those around him.
Зарим хүн харцаа өөр тийш эргүүлсэн боловч зарим нь ууртайгаар түүн рүү харж, уураа түүн дээр гаргахыг хүсэх мэт.
Some averted their eyes, refusing to meet his stare, while others glared at him angrily, as if eager to turn their fury onto him.
“Чи аль овоохойн бүсийн хүн бэ?”
“And which Peng Zone are you from?”
“Би…” Юан Күн өөр рүүгээ ширтэж буй царай нь хөхөрсөн Ван Шин рүү харсны дараа:
“I…” Yuan Kun glanced at Wang Xin, who was staring back with a grim face, then turned and said:
“Та нар шуугилдаад өвөл ирэхгүй гэж үү, тэдгээр цас орохгүй гэж үү! Та нараас хэд нь энд өмнөх өвлийг туулсан хүн бэ? Эндхийн өвөл ямар байдгийг мэдэх үү, тэр нь та нарыг гарахад л хүйтэнд Chronos-оо тасралтгүй хасуулах хүйтэн!”
“You carry on with this fuss—will that stop winter from coming? Will it stop those snows from falling? How many of you have survived a winter here, huh? Do you even know what winter is like here? Step outside, and you’ll be hit with a chill that drains your lifespan all bets are off!”
“Ха, тийм болохоор л биднийг хөлдөж үхэхийг хүлээн та нар эдгээр ямар чөтгөрийн уулын ойг тогтворжуулж чадна гэсэн үг үү?”
“Ha, so what, we just freeze to death, and then you go stabilize these damn mountains or whatever?”
“Тийм!” Юан Күн чанга дуугаар тэр хүнд хариулав.
“Yes!” Yuan Kun shouted back to that person.
Ярьсан хүн тэр даруй нүдээ уурлан томруулан гараа өргөн түүн рүү заасан боловч уурласан ч үг хэлж чадсангүй. Нөгөө талын хэлсэн зөв, уурласан ч уурлаагүй ч тэр зүйл болно.
The speaker’s eyes flew wide in fury as he raised his finger, pointing at him, yet he was so incensed the words stuck in his throat. After all, what the opponent had said was nothing but the truth, and no matter how furious he was, that cold, hard reality was unavoidable.
“Хөө, хүмүүс хөлдөж үхэхийг хүлээгээд тэдний Давтамжгүй Moxel-ээр уулын ойгоо тогтворжуулах гэж үү? Хөө, ха, хөөрхийлөлтэй, инээдтэй хүмүүс.”
“Ha, so once people freeze to death, you lot will use their lost-frequency Moxel to stabilize this forest of yours? Ha, hah, what a tragedy, what a laughable humanity.”
Санаа зоволтгүй худалдааны бүсийн хариуцлагатан амаа нээн:
The person in charge of the Wuyou Trade zone spoke up:
“Гэхдээ энэ уулын ойтой болсноор дараагийн өвөл ядаж олон хүн бага үхнэ.”
“But with this forest, at least we can spare many lives next winter.”
Энэ үг хэлэгдсэний дараа өрөөнд Инкубус сэнсний вэн вэн дуу аажмаар тодров.
Those words hung in the air, and within the room, the haunting drone of the nightmare exhaust fan slowly grew sharper.
Торгон утас мэт сэрүүн салхи агаарыг хөдөлгөн өрөөний бага зэрэг битүү агаарыг тийм ч битүү биш болгов.
Thin wisps of chilling wind stirred the air, loosening the otherwise oppressive heaviness and making it easier to breathe.
Жижиг гэрлийн бөмбөлөг дээвэр дээр хөвөв.
The tiny ball of light drifted slowly across the ceiling.
“Тэр,” Ян Зицан зөөлөн амаа нээн: “Энэ удаагийн хэлэлцэх асуудлыг Ли жяний том овоохойн Юань Лун овоохойн дарга хариуцна, энэ овоохойн бүсэд оролцохыг хүссэн хариуцлагатнууд үлдээрэй, бусад нь тар.”
“Well then,” Yang ZiCang said softly, “today’s topic is under the authority of the big tent in Lijiang, Yuan LongPeng Lord. If anyone here wishes to participate in this Peng Zone, please stay. The rest of you are dismissed.”
Ингэж хэлээд тэр бүх биеэрээ галд түлэгдэх мэт тэр даруй гарахыг хүсэв.
As he said it, he felt as though white-hot flames licked his skin — an overwhelming urge to flee this place immediately.
“Хүлээгээрэй, Жиазижиан барааны ахлагч аа.” ширээний хажуугийн Ван Шин гэнэт амаа нээв. Тэр Ян Зицан руу харахын зэрэгцээ гараа өргөн Юан Күн рүү: “Та энэ хүнийг таних уу?”
“Wait, Squad Leader of Jiazi Term Cargo Crew.” Wang Xin, sitting at the edge of the table, suddenly spoke. Fixing her gaze on Yang ZiCang, she raised one hand in Yuan Kun’s direction and asked, “May I ask—do you know this man?”
Ян Зицан бага зэрэг толгой дохив.
Yang ZiCang gave a slight nod.
“Мэдээж, танай овоохойн бүсийн голчлон Кон уулын том овоохойтой худалдаа эрхэлдэг Юан Күн барааны ахлагч, энд надтай бизнес хийхдээ хамгийн түрүүнд танилцсан хүн. Тэр сайн хүн, Бүрэнхий том овоохойн хүний хувьд дөнгөж ирэхдээ Кон уулын том овоохойд зориулж хязгаарлагдмал анхилуун бөмбөлөг захиалсан.”
“Of course, Captain Yuan Kun of your Peng Zone who primarily trades with the Kongshan Greenhouse is the first person I got to know when I started doing business here. He’s a wonderful man—when he first arrived, he even helped the Kongshan Greenhouse order limited-edition incense pellets, as someone from the Huanghun Greenhouse.”
Ван Шин гүн амьсгаа авч цээж нь хөдөлөв.
Wang Xin took a deep breath, her chest rising and falling.
Сүүлийн үед энд ирж худалдаа хийсэн хүмүүс хичнээн олон, Ян Зицаны нэрийг санаж чадах хүн маш цөөхөн, өрөөнд зарим хүмүүс атаархсан харцаар Юан Күн рүү харав.
Countless merchants had recently flocked here to trade, yet few were remembered by name by Yang Zicang. Some in the room cast envious glances at Yuan Kun.
Тэр хүйтнээр инээн толгойгоо эргүүлэн ичингүйрэн суудалдаа суусан булчинлаг эр рүү харав.
She gave a cold laugh, turning her head to look at the burly man shifting awkwardly as he sat down.
“Найз минь, чи ямар нэгэн зүйл хэлэхгүй юу?”
“Friend, don’t you have something to say?”
Юан Күний хажууд Жан Аогийн мэдрэх дүрслэлд Кон уулын том овоохойн дарга эргэлзэн:
Beside Yuan Kun, within Chang Ao’s sensory projection, Penglord of the Kongshan Greenhouse asked suspiciously:
{Жан багш аа, чи урьдчилан ямар нэгэн зүйл мэдэж байсан уу? Юан барааны ахлагч тэнд ямар нэгэн асуудал гаргасан уу?}
｛Master Zhang, did you know about this beforehand? Has Captain Yuan stirred up some trouble over there?｝
[Үгүй үгүй, овоохойн дарга аа. Би ч дөнгөж сая мэдсэн, Том А талын багийнхан манай барааны ахлагчийг Бүрэнхий том овоохойн хүн гэж бодож байсан бололтой. Би дэлгэрэнгүйг мэдэхгүй.]
[No, not at all, Penglord. I only just found out myself—it seems our client’s crew captain’s people have always taken our crew captain as one of their own from Huanghun Greenhouse. I don’t know the details.]
Мэдрэх дүрслэлийн нөгөө талын овоохойн даргын царай тэр даруй хүйтэрэв.
On the sensory projection screen opposite, Penglord’s face instantly turned cold.
Юан Күний духан дээр нягт хөлсний дуслууд гарч, тэр дахин Том А талын барааны ахлагчаас цацарсан оюун санааны Хийсвэр оронд орсон мэт болов.
Fine beads of sweat broke out on Yuan Kun’s forehead, as if he were once again trapped in the spiritual illusion emanating from Captain Jia’s mighty figure.
“Тэр… Жиа ахлагч аа, би…”
“Well…Captain Jia, I…”
Гэнэт жижиг гэрлийн бөмбөлөг доош нисэв.
Suddenly, the small orb of light fluttered down.
{Чиний нэр хүнд өсч байна шүү.}
｛Your reputation is on the rise.｝
“Би…”
“I…”
Жижиг дагина ойртон түүний томруулсан нүд рүү ширтэв.
The small spirit leaned in closer, staring into his wide-open eyes.
{Хэлээч~ хэлчих, чи энэ долоо хоногт алдартан болно.}
{Go on~ say it, you’ll be famous for the whole week.}
Өрөөний доторх хүмүүс, бүр хаалганы гаднах халуун үзэгчид бүгд ширээний хажууд зогсон хоёр гараа модон ширээн дээр тавьсан барьцтай эрийг харав. Спортын оюутан шиг бие галбиртай тэр яг одоо алдаа хийсэн бага сургуулийн сурагч мэт.
The gazes of everyone in the room, even the onlookers gathered outside the door, all fell upon this burly, muscular man standing by the table, his hands resting on the wooden surface. Despite possessing the physique of a sports student, he now looked like an elementary school kid who had done something wrong.
“Би!” нүүр нь улайсан Юан Күний харц нүдний өмнө хөвж буй жижиг дагины жижиг гар руу ганхав.
“I!” Yuan Kun’s face flushed bright red, his trembling eyes darting toward the tiny hand of the spirit floating before him.
Тэр хөлийн үснээс төдийлөн бүдүүн биш үзгээ үрчийсэн цагаан цаасан дээр тавин өөрийн яриаг хүлээх мэт. Энэ жижиг харц жижиг зүйлийн урам зоригоор дүүрэн.
The pen in her grasp, no thicker than a leg hair, rested atop a crumpled white paper, as if awaiting his testimony. Those tiny, tiny eyes radiated encouragement from the little creature.
Эргэн тойрны нэг тойрог хүмүүс далдуур ойртов.
The crowd around him pressed in, almost unwittingly.
“Чи юу?” Жан Ао толгойгоо хазайлган эрүүгээ өргөн: “Хурдан хэл, овоохойн дарга, бүгд хүлээж байна.”
“You what?” Chang Ao tilted his head, lifting his chin. “Just say it. Penglord and everyone is waiting.”
Гулд, Юан Күн шүлсээ залгив. Тэр гэнэт гүн амьсгаа аван нүдээ аниж, ямар нэгэн хэлэхэд хэцүү зүйлийг хэлэх гэх мэт нэг үгээр нэг үсгээр:
Gulp. Yuan Kun swallowed hard. He took a deep breath and shut his eyes, as if about to confess something unbearably shameful, then uttered word by word:
“Уучлаарай, би Кон уулын том овоохойн хүн.”
“Sorry… I’m one of Kongshan Dapeng’s men.”
Нэгэн хугарсан шугам гялсхийж, танил дуу хоолой гарч ирэв:
A zigzag flashed through the air, and a familiar voice emerged within it:
{Чи аль хэдийн биш болсон.}
{You… aren’t anymore.}
Юан Күний сэтгэлд “аа” гэв.
Yuan Kun went “Huh?” in his heart.
Ша ша, жижиг дагина үзгээ даллан тэмдэглэв.
Shush-shush, the little spirit wrote it down in a flurry.
Эргэн тойрны гэх мэт хүмүүс учир мэдэхгүй чимээгүй ширтэн, хагас өдөр хүлээгээд ийм учир мэдэхгүй үг сонссондоо тэр даруй ц гэв.
The surrounding crowd stared speechlessly, they had waited all this time only to hear such a baffling remark and couldn’t help but click their tongues in disdain.
Ван Шин нүүрээ татан инээсэн Ян Зицан руу харж уучлалт гуйн:
Wang Xin looked at Yang Zicang, whose face twitched slightly, and said apologetically:
“Уучлаарай, өмнө нь хэн нэгэн худалдааны төв дөнгөж нээгдэхэд манай Бүрэнхий том овоохой Том А талын Барилгын барааны багаас хамгаалалтын мөнгө нэхсэн гэх цуурхлыг би цуурхал гэж бодсон.“
“I’m sorry. Earlier, I heard some rumors that when the market first opened, our Dusk Greenhouse was collecting protection fees from the big client Cargo Crew here. I thought it was just baseless gossip at the time.”
Тэр хуруугаа илд мэт босгон Юан Күн рүү чиглүүлэв.
She raised her finger like a sword, pointing straight at Yuan Kun.
“Гэтэл гэтэл өнөөдөр би олж мэдлээ, тэр нь цуурхал биш байсан бололтой. Чи ямар санаатай байсан ч хамаагүй, би Ван Шин энд тодруулж байна, энэ Кон уулын том овоохойн хүмүүс бидний нэрийг барьж байсан!”
“Who knew that it would be today that I discovered perhaps it wasn’t just a rumor after all. Regardless of your intentions, I, Wang Xin, declare here and now — it was someone from the Kongshan Greenhouse impersonating us!”
“Аа? Юу гэнээ.” хүмүүсийн харц дахин нэгэн дуугаар Юан Күний нүүрэн дээр тусав.
“Huh? What is this all about?” The crowd’s gazes instantly refocused on Yuan Kun’s face.
“Ийм явдал байсан уу?”
“Something like that actually happened?”
Өрөөнд вэн вэн дуу гарав.
The room buzzed with murmurs.
“Домогт тэр хэдэн пипа тоглодог хүмүүстэй хамт зодуулсан хүн тэр байсан юм уу?”
“Is he the legendary guy who got beaten up alongside some pipa players?”
“Кон уулын том овоохой Бүрэнхий том овоохойн нэрээр хамгаалалтын мөнгө авсан гэж үү?”
“So the Kongshan Greenhouse was impersonating the Dusk Greenhouse to collect protection fees?”
Юан Күн гунигтай чимээгүй, биен дээр нь төрөл бүрийн шоргоолж мөлхөж буй мэт.
Yuan Kun remained silent in grief, feeling as if countless ants were crawling all over him.
Жижиг гэрлийн бөмбөлөг доторх дагина сэтгэл хангалуун ганхан босов.
The spirit inside the small light orb stood up shakily, looking satisfied.
{Баяр хүргэе, нэр хүндийн утга 10-д хүрлээ.}
{Congratulations, your reputation has reached 10.}
“……”
「……」
Leave a Reply