Chapter 37: Telekinesis Reaches Yore-Realm-1
“Ёо, алдаагаа мэдсэн үү?”
“Well, now you know you were wrong, huh?”
Ян Зицан уугуул хүмүүст уурлах бодолгүй байв.
Yang Zicang, for his part, had no intention of holding a grudge against these primitives.
“Уу уу.” Бүх биеийн үс нь шатсан ахлагч газар хэвтэн урагш хоёр мөлхөв.
“Woo-ow, woo-ow.” The tribal chief, his fur completely singed off, crawled forward on the ground, nudging ahead twice.
“Харамсалтай нь би Луу ван биш, та нарт гал унтрааж чадахгүй.”
“Too bad I’m not the Dragon King, so I can’t put out your fire for you.”
Эдгээр зэрлэг хүмүүсийн нүдэнд Ян Зицан энэ бүхний гол буруутан нь эргэлзээгүй.
In the eyes of these savages, Yang Zicang was undoubtedly the prime culprit behind all this mayhem.
Ян Зицан хариу үйлдэл үзүүлэхгүй байхыг хараад хоёр бүдүүн зэрлэг хүн босов.
Seeing Yang Zicang unmoved, two burly savages got to their feet.
Тэд чулуу өргөн, газарт хэвтэж буй ахлагчийг алахаар бэлтгэв.
They heaved up stones, ready to smash the chief lying on the ground.
Зэрлэг хүмүүс газарт хэвтэн даган орилов.
The rest of the savages prostrated themselves on the ground, howling in unison.
Эдгээр зэрлэг хүмүүс багийн ахлагч нь энэ төсөөлшгүй оршихуйг уурлуулсан гэж бодож, магадгүй түүнийг цаазлах юм бол л энэ хүний уурыг дарж болно гэж бодов.
These barbarians believed it was their tribe leader who had offended this indescribable being—perhaps they had to put him to death to extinguish this existence’s wrath.
“Зогс!”
“Stop!”
Зэрлэг хүмүүс түүний үгийг хаанаас ойлгох билээ. Том чулуу гараас нисэв. Ахлагч хувь заяандаа бууж өгсөн мэт газарт хэвтэн, ямар ч эсэргүүцэл үзүүлсэнгүй.
The savages, utterly deaf to his words, let the boulders fly. The chief lay prostrate, resigned to his fate, showing no will to resist.
[Замнал тохируулах!]
[Trajectory Control!]
Пэн пэн!
Boom! Boom!
Хоёр чулуу хачин байдлаар ахлагчийн толгойн хоёр талд унав.
The two rocks landed eerily on either side of the chief’s head.
Тэд энэ агшинд Ян Зицангийн цээжинд сул мөнгөн цагаан гэрлийн цагираг, мөн хэдэн агшинд алга болсон шугам үүссэнийг тодорхой харав.
In that fleeting instant, they clearly saw a faint silvery-white halo, along with a few transient lines, materialize at Yang Zicang’s chest.
Хоёр зэрлэг хүн пад гэж газар унан, чичирсээр байв.
Thud. Thud. The two savages crashed to the ground, trembling violently.
Ян Зицан урагш алхав. Газарт үс нь шатсан хар зэрлэг хүн нулимстай нүдээрээ толгойгоо өргөв. Тэр уйлан орилж, маш өрөвдөлтэй харагдав. Яг л өөрийн алдааг мэдсэн хүүхэд мэт.
Yang Zicang stepped forward. The wild man, covered in scorched, blackened hair, looked up with tear-filled eyes. He whimpered and cried, looking utterly pitiful, like a child who knew they had caused trouble.
“Чи л анх гадил идсэн залуу байх.”
“So you’re the one who ate the sweet potato first.”
Бараг танихааргүй болтлоо шатсан байв.
It was burnt so badly that it was almost unrecognizable.
“За за, би ч та нартай ярьж чадахгүй. Ингэе, та нар бүгд аавуу гэж нэмээрэй. Чи цаашид А Ву гэж нэрлэгд. Яг өөр ертөнц дэх нэг алдарт ахтай чинь адил, бүгд Шяо Ву гэдэг.”
“Alright, alright, I can’t talk reason with you anyway. Here’s the deal: all of you are ‘Ah-something’ from now on. You,” he pointed, “shall be called ‘Ah-Wu’ from now on. By the way, you share the same name with your famous brother from another world, who was also called Xiao Wu.”
Ян Зицан тэдний овог руу явахаар төлөвлөв.
Yang Zicang planned to take a look at their tribe.
Тэр дэлхий дээр байхдаа Амазоны зарим овогт хүний сурвалжлагчдын үлдээсэн зүйлс байдгийг санаж байв. Энд ч бас адил байж магадгүй.
He still remembered that on Earth, tribes in the Amazon had left behind artifacts marked by human reporters. Here, it could be the same.
“Магадгүй хөшөө тэнд байх.”
“Perhaps the statue is there.”
Хагас өдрийн дараа итгэл найдвар дүүрэн залуу өөрийг нь бурханлаг хүн хэмээн үзэж буй энэ бүлэг амьтдыг даган, уул устай хөндийн гадаа ирэв.
Half a day later, the expectant young man followed these beings, who regarded him as a god, to a valley nestled between mountains and waters.
Салхи борооноос хамгаалах боломжтой, эгц хадан цохио руу нэвтэрсэн том хэвтээ нүхний гадаа олон хувцасгүй том жижиг зэрлэг хүмүүс цугларчээ.
Standing outside a deep, cliffside hollow that could shield wind and rain, blocking the elements, were a number of wild men and women of all ages, without a thread on.
Ян Зицанг хармагц тэд уу уу гэж орилж, дайсагнасан байдалтай чулуу, модон бариулаа өргөв. Энэ хөдөлгөөн А Ву бүлгийн хоол хайхаар гарсан зэрлэг хүмүүсийг айлган, яаран урагш гарч, хөдөлгөөнөөр тайлбарлав.
At the sight of Yang Zicang, they immediately howled and charged forward with stones and wooden clubs raised threateningly. This fierce reaction so terrified Ah-Wu and his foraging party that they quickly rushed over to explain with wild gesticulations.
Ян Зицан харах тусам сэтгэл нь улам хүйтэрч байв.
The more Yang Zicang watched, the colder his heart grew inside.
Хэдийгээр маш их хүлээн зөвшөөрөхийг хүсэхгүй байсан ч нэг харцаар бүхнийг харж болох хадан цохионы хонхроос харахад энд хүний соёл иргэншлийн бүтээлийн шинж тэмдэг огт байсангүй.
Though he was extremely reluctant to admit it, from the pit in the cliff face that could be seen at a single glance, there was no trace of human civilization.
Тэд чулуун хутга ч хийж чаддаггүй.
They couldn’t even craft stone knives.
“Өөр газраас хайх хэрэгтэй юм шиг байна.”
“Looks like I’ll have to search elsewhere.”
Яг л хурдасгах чадварыг санамсаргүй өгөөгүй юм байна. Өдөрт зуун газар, энэ ертөнцийг судлахад хэр удах бол.
Indeed, the acceleration ability wasn’t just handed to him for nothing. A hundred miles a day—who knows how long it would take to explore this world entirely.
Удалгүй нуруундаа хатуу нумтай Ян Зицан одов.
Before long, Yang Zicang, with a hard bow slung across his back, departed.
……
……
Хэдэн өдрийн дараа хүний цогцостой таарсан Ян Зицан энэ цусанд будагдсан газрыг харав.
Days later, Yang Zicang came across human remains scattered across the bloodstained land.
Хүний цогцоснууд эвдрэн тарж, хоёр хоног ч болоогүй юм шиг харагдав. Хэн нэгэн энд хаясан уу, эсвэл араатан амьтад хуваан идсэн үү.
The human corpses were broken and mangled, strewn about everywhere, appearing to be no more than a couple of days old. It was unclear whether they had been abandoned here or torn apart by beasts.
Гэхдээ ядаж энэ орчимд өөр хүмүүс байгааг илтгэнэ.
But at the very least, it indicated the presence of others nearby.
“Уу~”
“Awooo~”
Явснаас удалгүй уулын оройг дөнгөж давсан Ян Зицан эргэн тойрноос чонын гаслах дуу сонсов.
Not far after he started walking, Yang Zicang, having just crossed the ridge, heard the howling of wolves echo from the surroundings.
“Чоно?”
“Wolves?”
Үгүй, өөр дуу ч байна. Маш бүрэг гаслах дуу.
No, there was another sound—an extremely indistinct, agonizing scream.
Ян Зицан тэр дууны зүг рүү хурдан гүйв.
Yang Zicang dashed rapidly toward the direction of the sound.
Холын ойн захад арваад эргэн тойронд тэнэж буй чоно нохой цугларчээ. Тэдний шүд нь хурц, шүдээ илчилж, айдас төрүүлэх уур амьсгал цацруулж байв.
At the edge of the forest in the distance, a dozen or so wolves roamed restlessly, their sharp teeth bared in vicious snarls, exuding a terrifying aura.
Чонын сүрэгт хүрээлэгдсэн нь газраас хагас хүний өндөртэй агуй байв. Гаслах дуу тэндээс гарч байв.
What the wolf pack had surrounded was a cave half a person’s height above the ground, from which the screams emanated.
Тэнд араатан амьтдын хядлага явагдаж байв.
There, a slaughter unleashed by beasts was underway.
Бүрэг байдлаар хүн хэлбэртэн амьтдыг хэрцгийгээр хэсэглэн тасалж байгааг харж болно.
Vague figures could be seen being horrifically dismembered.
[Тохируулах!]
[Deploy! ]
Су су! Хоёр сум тэнгэрийг нэвтлэн, хамгийн түрүүнд давшиж буй хоёр ахлагч чоныг нарийн онон, агшинд унагав.
Whoosh! Whoosh! Two arrows tore through the air, precisely striking the two leading wolves at the front, instantly knocking them over.
Чоно нохойтой тулалдаж буй хэдэн зэрлэг хүмүүс тархи нь мэлэрсэн байдалтай энэ гэнэт нисэн ирсэн жижиг модны мөчрийг харав.
The few savages fighting the wolfhounds stared blankly, bewildered at the suddenly appearing twig-like arrows.
Хоёр сум харвасан Ян Зицан дахин хөдлөв. Түүний гүйлтийн замнал агшинд хурдасч, бараг хоёр дахин нэмэгдсэн гүйлтийн хурдаар чонын сүрэг рүү давшив.
Yang Zicang, who had loosed the two arrows, moved once again. His running trajectory suddenly accelerated, his speed nearly doubling as he charged towards the perimeter of the wolf pack.
“Ваа аа, уу аа!”
“Waaah, woooah!”
Холын хоосон талбайд хэдэн бүх бие урт үстэй, нүцгэн зэрлэг хүмүүс яаран чулуугаар эдгээр чоно нохдыг цохив. Модон дээр болон чулуун өндөрлөгт байгаа зэрлэг хүмүүс сармагчин мэт бөгтийж, доорх хэдэн амь насаа алдсан овгийнхноо харж, уу гэж гашуудан уйлав.
On a distant open patch of ground, several wild men covered in body hair and clad in nothing but their skin desperately smashed rocks at the wolfhounds. Others, perched in the treetops and on high rocks, hunched over like gorillas, wailing and weeping as they gazed down at their fallen kin who had lost their lives below.
“Араатан, үх!”
“Beasts, die!”
“Уу~” Чоно ноход чиглэлээ өөрчлөн, сүүлээ өндийлгөн ой дундуур гүйн давшив.
“Woo-woof!” The wolf pack wheeled around, their tails held stiffly erect as they darted back into the woods and lunged forward.
Ян Зицан зүүн баруун хөдөлж, нударга дээр алтан туяа гарч, өмнөх энэ чоно нохойг нэг цохив. Гэхдээ энэ чоно нохой Chronos-ийн цохилтод өртсөн ямар ч шинжгүй, зөвхөн Ян Зицанд унагагдсан л байв.
Yang Zicang dodged and weaved left and right. A golden light flickered over his fist as he drove it into the wolfhound in front of him. Yet the creature showed no sign of having been struck by Chronos, merely being bowled over onto the ground.
“Энэ…”
“This…”
Яг л мөрөөдлийн бэлтгэлийн талбай. Бодит мэдрэмж өмнөхөөс илүү хүчтэй ч эцсийн эцэст бодит ертөнц биш.
As expected, this was merely a training ground within a dream. Although the sense of reality was stronger than the last time, it was, nonetheless, not the real world.
Энд чадвараа ашиглах боломжтой ч Chronos доторх амьтдыг гэмтээж чадахгүй.
Although he could use his abilities here, Chronos was unable to harm the creatures within.
Зэрлэг хүмүүс хашхиран ой доторх ирвэс мэт гүйж буй залуу руу заав.
The savages screamed, pointing at the young man darting through the forest like a cheetah.
Ян Зицан нэгдэн орсноор эдгээр аюултай амьтад түүн рүү татагдав.
With Yang Zicang’s involvement, these dangerous beasts were drawn toward him.
Зэрлэг хүмүүсийн даралт эрс буурав. Тулааны байдал нэг хоёр минутын дотор эргэв.
The pressure on the savages sharply decreased. Within just a minute or two, the tide of battle had turned.
“Уу~”
“Oowoooh—”
Чоно ноход толгойгоо өргөн гаслав. Нэг биеэр том, сүрлэг мөнгөн чоно том чулуун дээр үсрэн гарч, чанга дуугаар хариулав. Мөс шиг харцаар тэр ойн захад буй Ян Зицан руу ширтэв.
Wolfhounds raised their heads in a united howl. One sturdy majestic silver wolf leaped onto a huge boulder and responded with a loud howl, its icy gaze locked onto Yang Zicang at the edge of the woods.
Чоно ноход ойлголцон ухарлаа. Энэ бол чоно нохдын ван л тэмцэж чадах өрсөлдөгч.
The pack of wolfhounds backed off in unison—this was an opponent fit only for the king of wolfhounds.
Зэрлэг хүмүүсийн хуаранд. Чоно нохдыг тэр хүнд татагдан одохыг хараад нэг нас ахиу, бие бага зэрэг бөгтөр урт үстэй хүн модноос үсрэн буув.
In the savage camp. Seeing that the wolfhounds had been lured away by that man, an older long-haired man with a slightly hunched figure leaped down from a tree.
Түүний бүсэнд сүрэл, хуурай чонын арьсаар хийсэн чимэглэл байв. Тэр хүмүүсийн араас Ян Зицан руу заан чангаар дуудав.
His waist was adorned with decoration made from straw and dry wolf pelts as he pointed at Yang Zicang from behind the crowd and shouted loudly.
“Ваа яа, аа яа яа, ваа аа яа ваа аа яа!”
“Wah yah, ah yah yah, wah ah wah ah ah—!”
Залуу түүн рүү харахад тэр хажуугийн модыг заан, дээр гарахыг зааварлав.
When the young man looked over, he gestured toward a nearby tree, signaling for him to climb up.
Чоно нохдын ван тийм ихийг тоосонгүй. Тэр том чулуунаас нэг үсрэн бууж, хоолойгоороо дараа дараагийн нам дуугаар архирч, хөлөөрөө урагш давших хөдөлгөөн хийв.
The wolfhound king cared little for schemes. It leaped down from the boulder, uttering a series of low throaty roars while bracing into a pouncing posture.
Эргэн тойрны эдгээр уугуул хүмүүс чангаар хашхиран өндөрлөг рүү гүйн гарч, Ян Зицан руу харав.
The surrounding primitive people shrieked and scrambled to higher ground, watching Yang Zicang.
Ганц арьсаар гоёсон “хөгшин мичин хүн” энэ хүний хөдлөхгүй байгааг хараад маш их сандарч байв.
The sole “old ape-man” draped in fur grew frantic upon seeing this man unmoved.
“Арр~”
“Roar~”
Чоно нохдын ван биеэрээ гялбан, үлдэгдэл дүрс үлдээн нисэн ирэв. Энэ хурд Ян Зицан тохируулах чадвараа ашиглахад ч хүрэхүйц.
The wolf-dog king blurred into motion, charging with afterimages; even Yang Zicang at peak efficiency with his command ability would barely match this speed.
Энэ сүрлэг амьтан тэр туранхай үсгүй хүнийг унагах гэж буйг хараад хөгшин мичин хүн маш их харамсав.
Witnessing this ferocious beast about to pounce on the hairless, frail figure, the old ape-man felt a pang of deep regret.
Гэхдээ дараагийн агшинд зөвхөн “хон лон” гэх дуу гарав.
Yet in the next moment, a thunderous “Bang!” resounded.
Ян Зицан нэг хөлөөрөө чоно нохдын вангийн толгойг өшиглөн, хүйтнээр хашхирав: “Хаа!”
Yang Zicang kicked the wolf-dog king square on the head, barking coldly, “Haah!”
Чоно нохдын ван хон гэж газарт дараалан хэдэн удаа эргэлдэв. Дөнгөж толгойгоо өргөхөд тарвасны хэмжээтэй чулуу шүүгэлдэн ирж, пэн!
The wolf-dog king tumbled across the ground, rolling several times. As it lifted its head, a watermelon-sized rock whistled in—Bam!
Чоно ноход шуугилдан хэдэн алхам тарж зугтав. Бүгд гаслан орилж байсан ч тэдний орилоо дуусахаас өмнө дахиад нэг чулуу тарган чоно нохой руу нисэв. Агшин зуур хоёр чоно нохой амь насаа алдав.
The pack of wolf-dogs scattered yelping, whimpering in dismay, but before their howls could fade, another rock slammed into a fatty among their ranks, and in an instant, two wolf-dogs had lost their lives.
Хөгшин мичин хүний царайнд гайхал тодров.
The old ape-man stood dumbfounded.
Түүний хязгаарлагдмал оюун ухааны бодлоос үзвэл тэдгээр догшин аварга зэрлэг амьтдаас гадна хэн ч чоно нохдын ахлагчийг ийм амархан алж чадахгүй байв.
Amid his limited intellect, glimmering traces surfaced recalling that none but the mightiest savage beasts had ever so effortlessly slain a wolf-dog chieftain.
Энэ залуу маш туранхай, биед нь үс ч ургаагүй, гэхдээ өөрийн айдаг зүйлтэй ганцаар тулалдаж чаджээ.
This youngling, gaunt to the bone and bare of fur, was taking on the very creature he himself feared, facing it one-on-one.
Ян Зицан урагш алхан, өөрийн харвасан хоёр сумаа сугалав. Энэ зүйл одоо хэрэглэх тутамд нэгээр багасч байна.
Yang Zicang stepped forward to retrieve the two arrows he had shot—these precious tools were dwindling with each use.
Үлдсэн чоно ноход сүүлээ хавчин зугтав. Мичин хүмүүс мэт хүмүүс “яа хуу” гэж орилж, маш их баярлав.
The remaining wolf-dogs fled with their tails between their legs, while the ape-like crowd cheered with excited whoops.
Хөгшин мичин хүн Ян Зицангаас холгүй газар ирж, хоёр гараараа сармагчин мэт даллан мэндчилэв.
The old ape-man stopped a short distance from Yang Zicang and waved his hands in greeting like a gorilla.
“Битгий орил. Ядаргаатай байна.”
“Shut up. It’s annoying.”
Дөрвөн зүгт харвал энд модноос гадна нэг байгалийн чулуун агуй байв.
Glancing around, all he could see besides the trees was a natural rock cave.
Агуйн гаднах чулуун дээр хүүхэд мэт хадны зураг зурсан байв. Дөрвөн хөлтэй, мөн далавчтай зүйл харагдаж байв. Птеродактил эсвэл эрвээхий зурсан байж магадгүй.
On the rocks outside the cave were crude drawings like a child’s, with what seemed to be four-legged creatures and things with wings—possibly pterosaurs, or butterflies.
Ян Зицан толгой сэгсрэв. Энд бас соёл иргэншлийн нийгмийн хүмүүс ирсэн шинж байхгүй. Гэхдээ тэр өөрөө өөртөө зориулан агуй руу авирч үзэв.
Yang Zicang shook his head. It didn’t look like any civilized human had ever been here, but he still climbed into the cave on his own to take a look.
Эндхийн хүмүүсийг аварсан хүчит хүний хувьд зэрлэг хүмүүс түүнийг зогсоосонгүй.
As the strong man who had saved them, none of the savages tried to stop him.
Агуй дотор харанхуй байв. Ханан дээр ясан бичгээс ч дор зураг зурсан байв.
The cave was pitch black inside, and the walls were covered with drawings even cruder than oracle bone script.
Хөшөө байхгүй.
There were no statues.
Ян Зицан маш их урам хугарлаа.
Yang Zicang was deeply disappointed.
Агуйн аманд хөгшин мичин хүн хатсан чавга барин, шүдээ илчилсэн инээмсэглэлээр гарч ирж буй залууд өгөв. Ян Зицан эргэлзсэний эцэст нэг ширхэгийг авав.
At the cave entrance, the old ape-man held out shriveled dates, grinning as he offered them to the young man. Yang Zicang hesitated, then picked up one.
“За, ноёд оо, сайн хөгж. Аль болох хурдан бичиг үсэгтэй болоорой. Би эхлээд явлаа. Баяртай.”
“Alright, all of you, keep developing and work toward creating a written language soon. I’m off now. Goodbye.”
Ингэж хэлээд тэр нумаа барин агуйн амнаас үсрэн бууж, явахаар бэлтгэв.
With that, he gripped his bow and leaped down from the cave entrance, ready to leave.
Хэн мэдлээ, хөгшин мичин хүн гүйн ирж түүнийг татан, гарт байгаа нум руу заав.
Unexpectedly, the old ape-man ran up and grabbed him, pointing at the bow in his hand.
“Чи үүнийг хүсэж байна уу? Энэ болохгүй.”
“You want this? No way.”
Эргэн тойрны ихэнх зэрлэг хүмүүс энэ нумны үнэ цэнийг ойлгохгүй, зөвхөн айж байв. Гагцхүү энэ хөгшин мичин хүн л хамгийн эхэнд яг үүгээр чоно нохдыг устгасныг нэг харцаар олж харжээ.
Most of the primitive men around didn’t grasp the value of this bow; they were merely afraid. Only this old ape-man instantly recognized that it was precisely this weapon that had slaughtered the wolf-dog at the very beginning.
“Өө өө.”
“Ooh ooh ooh.”
Хөгшин мичин хүн нум руу заагаад, араасаа хэдэн овгийнхондоо уу яа гэж хэсэг ярив.
The old ape-man pointed at the bow, then babbled something to a few of his tribe members behind him.
Хоёр эм зэрлэг хүн эргэлзэн урагш хэдэн алхам алхан, Ян Зицанг дээрээс доош нь ажиглав. Тэдний нэг нь бага зэрэг ичингүйрэн хөгшин мичин хүн рүү толгой дохив.
Two female primitives hesitated, stepped forward, and sized up Yang Zicang from head to toe. One of them, with a hint of shyness, nodded at the old ape-man.
Энэ хоёр зэрлэг эмэгтэйн нүдийг хараад Ян Зицан гэнэт жихүүцэв.
Catching the gaze of these primitive women, Yang Zicang suddenly felt a chill run down his spine.
“Хөөе, зогс. Би энд хүргэн болох сонирхолгүй.”
“Hey, wait a minute. I have no intention of becoming a live-in son-in-law here.”
Тэр энэ бүлэг зэрлэг хүмүүст нумын хөвчийг татах үзүүлбэрийг үзүүлэх сонирхол ч алдаж, яаралтай цагийг хурдасган газар дээрээ алга болоход зэрлэг хүмүүс маш их айж, эмх замбараагүй болов.
He no longer felt like demonstrating archery to this group of primitives. Hurrying along by Chronos, he vanished from the spot, leaving the primitives in shock and disarray.
Гурван сар өнгөрөв. Нэгэн уугуул овогт өөрийн хийсэн чулуун жадны урт жад үлдээсний дараа Ян Зицан бүр мөсөн урам хугарлаа.
Three months passed. After leaving behind a self-made stone Lance spear for a primitive tribe, Yang Zicang was utterly disillusioned.
Chronos-ийн хурдасгалаар тэр олон газар явж, хэд хэдэн уугуул “овог”-той таарчээ.
Using Chronos’s acceleration, he ventured to many places and encountered several primitive “tribes.”
Эдгээр зэрлэг хүмүүсийн цуглардаг ихэнх газарт өөрийн гэсэн хэл ч байхгүй, зэвсэг ч хийгдээгүй.
Most of these gatherings of uncivilized people lacked their own language and had not even fashioned weapons.
Чулууг зэвсэг болгон ашиглаж чаддаг нь аль хэдийн харьцангуй өндөр түвшний бүлэг гэж тооцогдоно.
Those who could wield stones as weapons were already considered a more advanced clan.
“Соёл иргэншил огт байхгүй. Тэд чулууг ч өнгөлж чаддаггүй. Яаж хөшөө хийх билээ?”
“There’s no civilization at all—they can’t even polish stones. How can they create statues?”
Өөрөө хэтэрхий олон шаардлага тодорхойлсноос Шуудангийн тэмдэгт юу ч байхгүй ертөнц рүү илгээгдсэн бололтой. Энэ газар зөвхөн “хангалттай аюулгүй” гэх нөхцөлийг л хангаж байна.
I was afraid that due to too many requirements in the description, I had been sent to a world with nothing by the Youhui, where only the condition of “being safe enough” was satisfied.
Гэхдээ ингээд л сэрэх нь хэтэрхий бууж өгсөн хэрэг.
But waking up like this would be too unwilling.
“Цусан хөшөө хаана байна?”
“Where on earth is the Bloodline Monument?”
Холд хэдэн зэрлэг хүний дүрс гарч ирэв. Тэд дөнгөж сая нэг цуст тулааныг туулж, хэдэн зэрлэг амьтан барьжээ.
In the distance appeared the figures of several savages, who had just fought a bloody battle and captured a few wild beasts.
Эдгээр нь бүгд хүний амиар сольсон зүйл.
These were all paid for with human lives.
Хүн төрөлхтний “өвөг дээдэс” ийм ертөнцөд хэцүүхэн амьд үлдэхийг хараад Ян Зицангийн сэтгэлд гашуудал төрөв.
Seeing the “ancestors” of humanity struggling to survive in such a world, Yang Zicang couldn’t help but feel a pang of sorrow.
“Энэ зүгээр л мөрөөдөл. Намайг явсны дараа та нар чөлөөлөгдөнө.”
“This is just a dream; after I leave, you will be set free.”
Тэр эргэж одон, бувтнав.
He turned around and murmured to himself.
Арван жилийн дараа.
Ten years later.
Ян Зицан товойсон өндөр чулуун дээр зогсож, хүнд төлөвтэйгээр алсыг харав.
Yang Zicang stood on a protruding, towering rock, his expression solemn as he gazed into the distance.
Тэр аль хэдийн хоёр мянга гаруй км тойргийн доторх бүх инч газрыг туулсан боловч ямар ч түүхэн өмнөх соёл иргэншлийн ул мөр олсонгүй.
He had traversed every inch of the two-thousand square kilometers around him, yet found no trace of any prehistoric civilization.
Тиймээс тэр илүү хол газар явахаар төлөвлөв.
So he decided to venture to even more distant places.
Магадгүй эх газрын нөгөө төгсгөлд өөр соёл иргэншил эсвэл соёл иргэншлийн үлдэгдэл байж болох юм.
Perhaps there might be another civilization or relic of a civilization at the other end of the continent.
Leave a Reply