Chapter Forty-Five: Business Morality × Longevity Fruit – 1
Явган зорчигчид хоёр гурваараа.
Passengers wandered in sparse twos and threes.
Бүрэг гэрэлтэй гудамжинд ноосон урт пальтотой эр нэрийн хуудсаа хувцасны дотор халаасандаа хийв.
Beneath the dim streetlights, a man in a woolen overcoat tucked a business card into the inner pocket of his clothes.
Тэр тэнгэрт байгаа мөнхийн тэргэл сарыг харсны дараа малгайгаа даран, чулуун хавтан гудамжаар төрөл бүрийн хүмүүсийн дундуур яван, өөрийн буудлын өрөөнд буцаж ирэв.
He glanced at the eternal, unchanging full moon in the sky, then pressed down on his hat, retracing his steps through the stone-paved alleyways, weaving among all kinds of pedestrians, back to his inn room.
Жинхэнэ модон шалаар дүүргэсэн өрөө тийм ч том биш. Чимэглэл нь харьцангуй эртний загвартай, хөдөөгийн хэв маягаар дүүрэн.
The room, with its solid wood flooring, was not large; its decor was quite vintage, infused with a rustic charm.
Орны толгойд далавчтай жижиг хөшөө байв. Тэр хаалгаа хаасны дараа эхлээд шилэн савнаас хагас жижиг аяга нимбэгний ус асган нэг амьсгаагаар ууж, бага зэрэг амарсны дараа биедээ авч явдаг жижиг цүнхнээс нэг ном гаргав.
Beside the bed sat a small winged figurine. After closing the door, he poured a small glass of lemonade from a glass bottle and downed it in one go. Resting briefly, he then took a book from his inner bag.
Номонд олон тулааны хөдөлгөөн, мөн биеийн дотоод зарим энергийн эргэлтийн шугам тэмдэглэгдсэн. Яг л дотоод гадаад хөдөлгөөний аль аль нь байдаг тулааны урлагийн нууц судар мэт.
The book recorded many fighting moves, as well as the flow routes for certain energies within the body—like a martial arts manual encompassing both external and internal techniques.
Түүний хажуугийн нэг өрөөт унтлагын өрөөний хаалга гас гэж онгойв.
The single-bedroom door beside him creaked open.
Толгойдоо сарнисан буржгар үстэй, саарал цагаан арьстай хүү толгойгоо гаргав. Түүний нүдний хонхор хотойж, арьс нь харьцангуй хуурай, цэнхэр судалтай унтлагын хувцас өмссөн.
A young man with a dry, grayish-white complexion and a shock of frizzy, curly hair poked his head out, his eyes sunken and skin parched, dressed in blue-striped pajamas.
“Мо Ли, чи яагаад ийм хурдан буцсан юм бэ? Шинэ баг олсон уу?”
“Morris, why are you back so soon? Did you find a new team?”
“Өмнөх дэд ахлагч надтай холбогдож давтамжийн болорын солилцооны эрхийг цуцаллаа. Тэр миний бүх хувь нэмрийг энэ номоор сольсон.”
“It was the former vice-captain who contacted me to cancel the crystal’s exchange eligibility. He converted all my contributions into this book.”
Мо Ли маш их уурласан байв.
Morris was fuming with anger.
“Хөө, тэр хараал идсэн бөгс. Надад энэ зүйл хамгийн үнэтэй солилцооны зүйл, миний хувь нэмрийг нөхөхөд хангалттай гэж хэлсэн. Энэ газрын хуучны үгэнд яг тохирч байна: хүн явбал цай хөрнө. Хэдэн сар хамт ажилласан атлаа нэг ч хэрэглэх боломжтой зэвсэг сольж өгөөгүй.”
“Hah, that damned hunchback actually told me this was the most precious exchange item, more than enough to cover my contributions. This really fits that old saying here: ‘When people leave, the tea gets cold.’ After all those months of working together, he couldn’t even exchange a usable weapon for me.”
“Ном? Нууц техникийн ном уу.”
“Books? Secret technique manuals?”
Тэр хавтсыг нь сэгсрэв. 《Дөлийн илдний зам》.
He shook the cover, 《Blade Blaze Path》.
Энэ хөдөлгөөн маш сайн харагдаж байсан ч тэдэнд огт хэрэггүй.
This cultivation method looked good on the surface, but it was utterly useless for them.
Учир нь дадлага хийхэд олон жил шаардагдана. Өөрт дадлага хийх ийм урт хугацаа огт байхгүй.
Because practicing it would take many years, and they simply didn’t have that much time to train.
“Тэр ямар нэгэн Шань Шяо гэх үү?” Боболи том нүдээ бүлтийлгэн асуув.
“Is it that Shaw, no, X-Shaw something?” Popoli asked with wide eyes.
“Түүний хятад нэр нь Шяо Юшань.”
“His Chinese name is Shaw Yushan.”
Мо Ли номоо хажуугийн буржгар үстэй хүү рүү шидэн, санаа алдав: “Чиний чадвар ашиглах боломжтой байсан бол.”
Morris tossed the book to the curly-haired youth beside them and sighed, “If only your ability could make use of it.”
“Би? Өө, хөө.”
“Me? Hmph, heh.”
Хүү номоо гүйлгэн харлаа. Тэр өөрийн чадвараа бодох бүрд сэтгэлдээ гунигладаг.
The youth flipped through the book, dismay sinking deep in his heart the moment he thought of his own ability.
Илт нэгдүгээр зэрэглэлийн чадвар боловч ашиглах газаргүй.
It was a first-rate ability, yet it had no place to shine.
Өнгөрсөн удаа өөрийн хотын нэг өндөр түвшний хүн энд авчираагүй бол ирээдүйд энэ жижиг хотод дахин ирэхэд хэцүү байх байсан.
If not for being brought to this place last time by a master from his own city, he might never step foot in this town again.
Мо Ли орны дэргэдэх шүүгээн дээрх жижиг баримал руу харав.
Morris turned his head and glanced at the small sculpture on the nightstand.
Энэ зүйл анх Шяо Юшань өөрийг нь багтаа татахдаа бэлэглэсэн. Үр дүнд нь хагас жил тусалсны эцэст тэр хуучин номноос гадна зөвхөн энэ зүйл л хамгийн үнэ цэнэтэй.
This was back when Shaw Yushan had drawn him into the team, a gift he gave him. After half a year of helping, all he got that was remotely valuable was this tiny thing, apart from that worthless book.
“Тэр анхнаасаа хөшөөг төлбөр болгон надад өгсөн байжээ. Энэ ямар ч итгэлгүй новш.”
“So he had already paid me with the statue, that faithless bastard.”
Цээжин дэх Moxel-ийн гэрлийн цэгийг мэдрэв. Хамтран амьдрагч нь дахин хаалгаа хаан унтахаар орсны дараа Мо Ли дээлээ тайлан, орны дэргэдэх шүүгээний өмнө нэг өвдгөөр сөхрөн, хоёр алгаа нийлүүлэв.
Feeling the light spots in the Moxel under his chest, after his roommate closed the door and started sleeping, Morris took off his coat, walked to the bedside table, knelt on one knee, and brought his palms together.
Цээжин дэх Moxel мөнгөн цагаан бүрэг гэрэл гаргаж, доторх нэг зүүний үзүүр мэт жижиг гэрлийн цэг анивчив. Мо Ли намуухан дуугаар:
The Moxel on his chest glowed with a faint silver light, and one light spot, as tiny as a needle tip, flickered as Morris spoke in a low voice.
“Цусан хөшөө миний дууг сонсож, миний хүслийн хүсэлтэд хариулна уу.”
“I humbly plea to the Bloodline Statue, hear my voice and answer my heartfelt wish.”
[Хүслийн Сахюус ашиглагдлаа.]
[Heart-Wish Charm used.]
Урд талын жижиг хөшөө энэ гэрэлд гэрэлтэхэд түүний цээжинд ч үүнтэй төстэй бүрэг жижиг гэрлийн цэг аслаа.
After the small statue ahead was illuminated by this radiance, a similarly faint light spot flickered on its chest.
[Хүслээ хэлнэ үү.]
[Please state my wish.]
Өөрийн одоогийн яаралтай хоёр хүсэл байдаг. Шийдвэр аль хэдийн гаргасан ч одоо Мо Ли бага зэрэг эргэлзсэний дараа үргэлжлүүлэв.
He currently had two pressing wishes. Though the decision had been made, Morris hesitated for a moment before continuing.
“Би номон дээрх энэ нууц техникийг хурдан сурах боломжийг олж авахыг хүсэж байна.”
“I seek the ability to quickly learn the secret technique recorded in this book.”
Энэ үгийг хэлмэгц тэр өөрийн ухамсар биеэс салан дээш өргөгдөж, бүх нэг унтлагын нэг зочны өрөө тархинд нь тусгагдсаныг мэдэрлээ.
The moment he said this, he felt his consciousness lift from his body, soaring, so that the entire one-bedroom apartment unfolded clearly in his mind.
Өөрөөсөө ханаар тусгаарлагдсан Боболигийн дүрс хагас тунгалаг тойм болон шууд мэдрэхүйд гарч ирэв.
The figure of Bobali, who was distinctly separated from him by a wall, appeared with a translucent outline vividly in his perception.
“Үгүй үгүй, эрхэм хөшөө ноён. Түүний чадвар надад энэ нууц техникийг хурдан сурахад тусалж чадахгүй. Надад илүү хурдан боломж өгнө үү.”
“No, no, honored Master Statue, his abilities cannot let me swiftly master the secret technique. Grant me a more instant possibility.”
[Би удахгүй зарим нууц мэдээ олж авах болно. Би үүнийг гадагш дамжуулахгүй гэсэн амлалтаа сахих ёстой. Ингэснээр энэ үйл явдлыг шийдвэрлэх боломжийг олж авах өндөр магадлалтай.]
[I am about to acquire certain esoteric secrets, and I should keep my promise not to divulge them; by doing so, I have a high chance of obtaining the key to resolving this matter.]
“Тийм ээ, би нууцыг гадагш гаргахгүй гэж амлаж байна.”
“Yes, I swear I won’t leak any secrets.”
Тэр хөшөөнөөс бүрэг туяа гарч өөрийг нь бүрхэж буйг мэдэрлээ.
He felt a hazy radiance emanating from the statue, enveloping him.
Урт удаан хүлээлт. Бүтэлгүйтлээ гэж бодох үед тоо томшгүй мэдээлэл сэтгэлийн хооронд гарч ирэв.
After a long wait, when he thought he had failed, countless streams of information surged between his heart and mind.
Мо Ли-гийн нүдэнд хэдэн төөрөгдөл гялбав.
A flicker of bewilderment passed through Mori’s eyes.
“Мөрөөдөл? Юу гэж? Бүрэн Шуудангийн тэмдгийн ертөнц ийм байж болдог юм уу.”
“A dream? What—this has happened to the completion of the entire Postal Emblem World can go like this?”
Тэр өөрийн эрхгүй гайхан хашхирахад сэтгэлээс нэгэн хүч түүний нимгэн уруулыг чанга дарж, нээх боломжгүй болгов.
The moment he cried out in surprise, he felt a force surge within, tightly sealing his thin lips, rendering him unable to open them.
[Хэвийн бус сануулга: Мөрөөдлийн эзний одоогийн байгаа бүс Chronos-ийн тархалтын төлөвт байна. Одоогийн минут бүр түүний байгаа газарт арван минут болно.]
[Anomaly Alert: The current area of the Dream Lord is under the diffusion of Chronos; every minute in this location equals ten minutes for him.]
[Хүслийн Сахюус зарцуулагдлаа.]
[The Wish Charm has been consumed.]
Moxel-ийн гэрлийн цэг бүр мөсөн алга болов. Мо Ли хэсэг мэлэрсний дараа сандран гараа түшин босов.
The light dot in Moxel disappeared completely. After a dazed moment, Mori hastily propped himself up on his arm and stood.
Түүний хөл мултарч, дахин газар унах шахлаа.
He stumbled on his foot, nearly falling to the ground again.
“Бурхан минь! Боболи! Хурдан, хурдан бидний бүх Chronos-ийг чиний чадварын бөмбөлөг болгон соль!”
“Oh my god, Boboli! Hurry! Swap all our Chronos for your ability spheres.”
“Юу гэнэ ээ? Би дөнгөж унтсан.”
“What? I just lay down to sleep.”
“Хурдан бос! Чиний чадвар ийм тоосонд дарагдах ёсгүй гэдгийг би мэдэж байсан. Хурдан, хөдөл!”
“Get up! I knew your ability shouldn’t remain buried like this. Quick, move it!”
Мо Ли пэн пэн хаалга тогшин хашхирав.
Mori pounded on the door as he shouted.
……
……
Хорин дөрвөн цагийн дараа Ян Зицан биедээ гарч буй алтан хуурмаг дүрсийг мэдрэв. Өсгөсөн Chronos бүрэн нөхөгдсөн.
Twenty-four hours later, Yang Zicang felt the golden phantom light emanating from his body; his enhanced Chronos had been fully replenished.
Аюулгүй байх үүднээс тэд одоо л үнэхээр явахыг зүрхэллээ.
For the sake of caution, they only dared to truly leave now.
“Чи баяртай гэж хэлж болно.”
“You can say your goodbyes now.”
Ян Зицан Ю Чэнийг гадагш шидэв.
Yang Zicang tossed Yu Chen out.
Хуурай навчис дээр өнхрөх Ю Чэнь ан цавын цаана байгаа тэр хүйтэн харцыг хараад, хоолойд бэлдсэн хамгаалуулахыг хүссэн үгээ гаргаж зүрхэлсэнгүй.
Rolling on the dead leaves, Yu Chen stared at the cold gaze behind the fissure, his throat choking in silence the words begging for shelter he had prepared to utter.
“Би, би одоо явлаа.”
“I-I’ll be on my way now.”
Тэр босож ганхан алхасаар гадагш явав. Хоёр гараа алдсан тэр тэнцвэрийн чадвараа ихээр алдсан боловч энэ өдрүүдийн энэ ертөнцийн биеийн чадварын бэлтгэлээр бүрэн алхаж чадахгүй байсангүй.
He stumbled to his feet and lurched outward, his loss of arms greatly reducing his balance, but thanks to the physical training he had endured in this world over the past few days, he was at least not completely unable to move.
“Надад Хүслийн Сахюус байсаар байна. Би… би найдаж байна.”
“I still have my Wish Talisman, I… I still hold hope.”
Тэр уруул нь хатсан байдалтай ой дундуур алхаж, өөртэйгөө ярив.
His lips cracked as he walked through the woods, muttering to himself.
Одоо түүний хамгийн айж буй зүйл нь өмнө нь өөрийн хуурч байсан хүмүүстэй таарах. Азаар гадаа аль хэдийн харанхуй болсон байв.
At this moment, his greatest fear was encountering those he had once swindled; fortunately, the sky outside was pitch black.
Луо Бинь Ян Зицангийн мөрөн дээр алгадав:
Luo Bin patted Yang Zicang on the shoulder:
“Эдгээр шийдвэр гаргах үеийн сэтгэл санааг би мэдэж байна. Эхэндээ ийм байдаг. Дараа нь дадчихна.”
“I know how you feel making these decisions. It’s like this in the beginning; you’ll get used to it later.”
“Сэтгэл санаа, зүгээр л дээ.”
“Feelings… I’m fine with it, I suppose.”
Одоогийн өөрт санаа зовох зүйл байхгүй. Гадаа чимээгүй.
Himself now had little left to be concerned about; the silence outside was profound.
[Төв байрны нэг хүний чадвар нь хөрөнгө оруулсны дараа нөгөө талын нэг өдөр орчмын ажиглалтын эрх авах. Хэрэв чи санхүүжилт хийвэл бүтэн өдрийн турш ажиглагдах сэтгэцийн бэлтгэлтэй бай.]
[Someone at headquarters has the ability to obtain observation permissions for about a day after Invest. If you proceed with the fund raise, be mentally prepared to be spied on all day long.]
Ян Зицангийн сэтгэл бага зэрэг чангарав. Ийм ойрхон байхад Луо Бинь сэтгэлийн яриа ашигласан нь төв байрны тэр хүнээс хэр их айж байгааг харуулж байв.
Yang Zicang’s heart tightened slightly. Even this close, Robin Lo still used telepathy, which showed just how wary he was of that person at headquarters.
Аргагүй мөрөө хавчив. Өөрт яах арга байх билээ.
He helplessly shrugged his shoulders—what could he do about it?
Гурав өмнөх нуугдмал баазад буцаж ирэхэд тэр хэсэг хүмүүс шуугилдав.
The trio returned to their previous hidden base, and the group stirred restlessly.
Ван Чижянь хачин харцаар Луо Биний ард байгаа залуу руу харав.
Wang Chijian cast a peculiar glance at the young man behind Robin Lo.
Түүнийг аймхай гэхэд тэр ганцаараа Ли Ван шиг хэрцгий хүнийг дийлсэн.
Call him timid? He had single-handedly taken down a ruthless bastard like King Li.
Түүнийг хүчтэй гэхэд хүмүүсийн хоёр үгэнд автан үнэтэй Зуун жилийн Chronos-ийн дайны зэвсгээ хаясан.
Call him formidable? Yet a few words of trash talk were enough to make him toss away a precious century-class Chronos War Device.
Төв байрнаас ийм их айдаг юм уу?
Was he that afraid of the Alliance headquarters?
“Чиний Зуун жилийн зэвсэг одоо хэдэн эзэн сольсныг мэдэх үү?”
“Do you know how many owners your Cent-Arms have had so far?”
Тэр бага зэрэг тоглоомтой инээмсэглэлээр эсрэг талд суун, зуушны уутыг онгойлгож буй Ян Зицан руу харав.
A sly, playful smile curled on his face as he watched Yang Zicang, who had sat down opposite and was tearing open a bag of snacks.
Ян Зицан жигнэмгийг тэвчээргүй амандаа чихэв. Энэ хоёр өдрийн амтлагчгүй шарсан махнаас бөөлжих шахжээ.
Yang Zicang eagerly stuffed a chip into his mouth. For the past two days, he’d nearly been sick of the unseasoned grilled meat.
“Өө, би ойролцоогоор мэдэж байна. Ямар байна? Тэр ямар нэгэн даалгавраа дуусгахаас өмнө В зэрэглэлийн өөр хэмжээст орон зайд миний чадварыг шалгах уу?”
“Mm, I have a rough idea. So before you guys finish whatever mission you’re on, do we still need to head into a B-grade EX-Space to test my abilities?”
“Шаардлагагүй!”
“We won’t be doing that!”
Нэг дургүйцсэн ууртай дүрс гарч ирэв. Энэ бол тэдгээр хүмүүсийн хэлдгээр Ван захирал Ван Юань.
A figure emerged, seething with frustration and anger—the man they called General Manager, Warren Wang.
Ван захирал бага зэрэг уурлан: “Чи Ли Ванг дийлэх түвшний хүн байхад В зэрэглэлийн өөр хэмжээст орон зайд орох хэрэг гэж юу байхав.”
With a hint of indignation, General Manager Wang said, “Given you can take down King Li with your skill level, I honestly can’t imagine we’d need to mess around with a B-grade EX-Space matter.”
“Тийм ээ. Чи өөрөө хэл. Урьдаас мэдсэн бол Зуун жилийн зэвсгээ бидэнд зарсан нь дээр байсан!”
“Right? Honestly, you would’ve been better off just selling us the Cent-Arms from the start!”
Тэр бууг нууцлаг хүн булаан авсны дараа удалгүй нууцлаг хүн олны дайралтанд өртөж, аргагүйн эрхэнд Chronos-ийн дайны зэвсгээ хаян зугтжээ.
After that gun was snatched by a mysterious figure, they soon found themselves besieged by a crowd. With no other option, the person discarded the Chronos weapon and fled.
Энэ хоёр өдрийн дотор зэвсэг хэдэнтээ эзнээ сольж, олон хүн төв байрны алахыг хориглох тушаалыг үл тоон, тэмцэлдээ ядаж дөрөв таван хүн нэг талынхны гарт амь насаа алдаж, хэдэн хүн мангас талынханд алагджээ.
Over the past two days, the weapon had changed hands multiple times. Many ignored the headquarters’ kill ban, and in the chaos, at least four or five people died at the hands of their own camp, while others were ambushed by the monster faction.
Одоо бүс нутаг маш эмх замбараагүй. Зарим хүмүүс зугтахыг хүсч, зарим хүмүүс орохыг хүсч байна.
By now, the area was in utter chaos—some wanted to escape, others sought to enter.
[Би, агуу Дөрвөлжин, дамжуулалтын холбоосыг хүлээн авлаа.]
[I, the great Quad, have received the relay link.]
[Chronos-ийн урсгалын хурдны зөрүүгээс болж сэтгэлийн холбоо бүтэлгүйтлээ.]
[Due to the difference in Chronos flow, the telepathic communication link has failed.]
Яг энэ үед нэг сэтгэлийн дуу гарав.
Just then, a voice of thought echoed.
[Би гуравдагч талтай дараах агуулгыг хуваалцахгүй.]
[I will not share the following content with any third party.]
Бүрэг дүрсэнд нэг цагаан арьстай эр газар өвдөг сөхрөн, англиар намуухан дуугаар өөрийн хүслээ илэрхийлж байв. Ян Зицан энэ хүний дууг сонсов. Энэ залуу хөшөөнд хүслээ хэлж буй мэт.
In the blurry image, a pale-skinned man knelt on one knee, speaking his wish in a low English murmur. Yang Zicang listened to this voice; the guy seemed to be making a wish before a statue.
Ийм байж болдог юм уу?
Could it really be like this?
Дүрсэн доторх мэдээлэл хурдан сэтгэлд гарч ирж ойлгогдов.
The information within the image swiftly surfaced in his mind, and he understood it.
[Сонгогдсон хүн Мо Ли хурдан сурах чадварыг олж авахыг хүсэж байна.]
[ElectMorris wishes to acquire the skill of rapid learning.]
[Та энэ тусламжийг үзүүлэхэд бэлэн үү.]
[Are you willing to offer this assistance?]
[За!]
[Yes!]
Нөгөө талын хэрэгцээг ойролцоогоор ойлгосон Ян Зицан сэтгэлдээ хариулав.
Having roughly grasped what the other party needed, Yang Zicang responded inwardly.
Тэр илүү олон сенаторын зөвшөөрөл, дэмжлэгийг авахын төлөө хичээх хэрэгтэй гэсэн өөрийн дүгнэсэн туршлагаа мартаагүй.
He hadn’t forgotten his self-summarized lesson: to strive for the recognition and favor of as many councilors as possible.
[Дахин сэтгэлийн оронд ороход Сонгогдсон хүн Мо Ли нэгэн зэрэг таны байгаа ертөнцөд орно.]
[Upon re-entering the Near Realm, ElectMorris will simultaneously enter the world you inhabit.]
[Сонгогдсон хүн Мо Ли чадвар олж авах хэрэгсэлтэй бөгөөд сэтгэлийн орны ертөнцөд ашиглах эрхтэй болно.]
[ElectMorris possesses items that grant skills and has obtained the authority to use them within the Dream Realm.]
“???”
「？？？」
Тэр энэ өгүүлбэрийг ойлгохыг хичээв: “Сонгогдсон хүн Мо Ли… чадвар олж авах хэрэгсэлтэй?”
He struggled to comprehend the words—”ElectMorris… possesses… items that grant skills?”
Ян Зицан мэлэрлээ. Чи ийм зүйлтэй байж яагаад над дээр ирсэн юм бэ.
Yang Zicang was bewildered. Since you already have something like that, why come to me?
“Хөөе, энэ залуу чи миний үгийг сонсож байна уу? Ядаж би чамд хэдэн мянган жилийн хөрөнгө оруулалт хийж, Ли Ванг ялах хөрөнгөтэй болгосон хүн шүү дээ!”
“Hey, you bastard! Are you even listening to me? At least I invested several thousand years in you, giving you the capital to defeat King Li!”
Ван Юань уурлан ирж том модон хайрцгийг алгадав.
Warren Wang strode over furiously and slapped his hand on the wooden crate.
“Чи сэтгэлээрээ ямар нэгэн залуутай ярилцаж байгаа юм биш биз.”
“Don’t tell me you’re having some kind of mental exchange with some other guy.”
“Аа, дууслаа. Ярилцахаа больсон.” Ян Зицан гэнэт ухаарав.
“Ah, it’s over. No exchange anymore.” Yang Zicang said, snapping out of his daze.
“Чи!” Ван Юань гүн амьсгаа авав.
“You!” Warren Wang took a deep breath.
Энэ хараал идсэн зүйл. Өөрийг нь бүрэн үл тоомсорложээ.
This infuriating creature—he was being completely ignored.
Leave a Reply