Chapter 35: Begging to Take It Back – 2
Машин дотор Ян И:
Inside the carriage, Yan Yi said:
{Хэзээ хөдлөхөөр төлөвлөж байна? Миний анхаарч буй зарим хүмүүс энэ зүг рүү хөдөлчихсөн байна.}
{When do you plan to strike? Some of the people I’ve been watching have already started moving this way.}
[Битгий яар. Эдгээр Чи Шяо Ордны новшнууд өдөр бүр дээрэнгүйлж явдаг. Өнөөдөр өөрсдөө ирж өгсөн учраас би мэдээж тэнгэрийн ёсыг төлөөлөн шийтгэнэ.]
[Easy now. These Chixiao Palace bastards usually wreak havoc, and today they’ve delivered themselves to my door—of course, I’m going to uphold justice on behalf of heaven.]
{Тэдний Chronos-оос болгоомжил.}
{Watch out for their Chronos.}
[Би хэмжээгээ мэднэ.]
[I know what I’m doing.]
Хүмүүсийн ард нуугдаж буй Тун Вэньци урагш алхав.
Mingling in the crowd, Tong Wenqi stepped forward.
“Өө, тэр юу хийх гээд байгаа юм бэ?”
“Hey, what’s he trying to do?”
Энэ нүүрээ далдалсан бүлэг өөрсдийн багийн гишүүнээ урагшилж буйг хараад дараалан дуудав.
The masked group, seeing their comrade advance, called out to him.
“Хурдан буц, асуудал үүсгэх хэрэггүй.”
“Come back, don’t stir up trouble.”
“Энэ залуу, хөөе, буцаж ир гэж хэлж байна. Тэдэнд бүү ойрт!”
“You idiot—hey, I said come back! Don’t go messing with them!”
Хэдэн хүний өвөрт байгаа Ю Чэний цусыг эмчилгээний чадвараар зогсоосон байв. Хоёр гараа алдсан тэр хүйтэн хөлсөөр дүүрэн сул дуугаар:
Yu Chen, cradled in the arms of a few companions, had already had his bleeding stopped by healing powers. Missing both hands, he gasped in cold sweat and spoke feebly:
“Чи, чи юу хийх гээд байгаа юм бэ? Битгий, зэвсгийн төлөө, амиа… алдах хэрэггүй.”
“You… what are you trying to do? Don’t… don’t throw away your life for some weapon.”
Эсрэг талын тэр арван хүн хэдэн хүний араас гарч ирж буй тэр бага зэрэг нарийхан дүрсийг харав.
On the opposite side, those ten men also spotted the slender, slightly lean figure emerging from behind the group.
“Залуу минь, үхэхийг хүсэж байна уу?”
“Kid, looking for death?”
Ша! Тун Вэньцигийн бие гэнэт хөдөлж, тэдгээр хүмүүсийг тойрон хурдан гүйв. Тэр хоёр гараа дээш шидэхэд тоо томшгүй хуурмаг дүрс гарч, хурц илдний мөр мэт зураасууд нөгөө талыг бүрхэв.
Shwish! Tong Wenqi’s form suddenly blurred as he sprinted swiftly around these men. With a flick of both hands, countless phantoms flashed, wrapping them in what looked like gashes carved by a ruthless blade.
“Энэ юу вэ?!”
“What’s this?!”
Хон! Агаар дэлбэрэх мэт дуу гарав. Тэдгээр хүмүүс орилж амжилгүй цус махан хэсгүүд болон сарнив.
BOOM!
Цао Маодянь ам ангайн гайхаж, түүний эргэн тойрны хэдэн хүн ч агшинд айдаст автан хөлдөв.
The air let out a deafening boom, and before these people could even scream, they turned into scattered fragments of flesh and blood.
Өөрсдийн багт ийм өндөр түвшний хүн байна гэж үү?
Cao Maodian stood dumbfounded, and the few around him were instantly stunned into stillness on the spot.
Тун Вэньцигийн Moxel хурдан тэлэн хөрөнгө оруулалт хийх зуураа үлдэгдэл дүрс болон хувирч, цусан манан дунд орж, гараа шидэхэд мөнгөн Chronos-ийн дайны зэвсэг гартаа оржээ.
There’s actually an expert like this in our own team?
Хөлөөрөө өшиглөхөд давтамжийн болор хөлбөмбөг шиг өшиглөгдөн, хөлийн үзүүрээр татан гартаа оруулав.
Tong Wenqi’s Moxel rapidly expanded to conduct surveillance, while he turned into a blur and charged into the mist of blood and flesh. Raising his hand, he grabbed the silver Chronos battle artifact.
Урд хойд хоёр гурван секундэд тэр аль хэдийн эргэж, дахин нээгдсэн ан цав руу хурдан гүйв.
With a kick from his foot, the vibration chip was booted up like a ball, then he brought it to his hand with a flick of his toe.
“Муу байна!”
In just two or three seconds, he had already turned around and dashed swiftly towards the reopening crack.
“Тэр гарч байгаад орцыг хаавал бид бүгд энд үлдэнэ!”
“Not good!”
Ю Чэнь хорсолтойгоор хэлэв. Энэ залуу хэн юм бэ? Эрт хөдөлсөн бол би хоёр гараа алж тахир дутуу болохгүй байсан. Одоо яах вэ.
“If he goes out and closes the entrance, we’ll all be trapped here!”
Гэхдээ бодол эргэхэд өөрсдийн баг ийм аймшигтай залууг элсүүлэх боломжгүй.
Yu Chen said with hatred, who the hell is this kid? If he had made his move earlier, there’s no way he himself would have lost both arms and become crippled. What’s to be done now?
Ли Ван эргэж хараад тархи нь дуугарч, харц нь хөшив.
But on second thought, his own team could never recruit such a terrifying bastard.
“Өө! Хэн бэ!!”
King Li turned his head for a glance, and his mind seemed to buzz — he stared blankly, dumbstruck.
Түүний үс босч, маш их уурлаж, дөнгөж хөөхөөр явахдаа гэнэт бүх бие нь даарав.
“Ugh! Who is it?!”
Чанар муутай төмөр илдний үзүүр цээжнээс нь гарч, цус дуслав.
His hair stood on end, furious beyond measure. He had just started to chase, when suddenly an ice-cold chill swept through him.
Биед эргэлдэж буй цусан хий олдохгүй хоосон нүх рүү хурдан урсаж буй мэт.
The tip of that inferior iron sword protruded from his chest, blood dripping from its blade.
Пү! Ян Зицан илдээ сугалан, цус хурдан цацав.
The blood energy circulating inside his body seemed to be quickly pouring away into an unseen, bottomless void of emptiness.
Өөрөө шууд зүрхийг оносон. Нөгөө тал амьд үлдэх боломжгүй.
Pfft! Yang Zicang drew his sword, blood spurting violently.
Ли Ван инч инчээр толгойгоо эргүүлэн, бүдэг харцаар ард байгаа хүйтэн хэрцгий залуу руу харав. Хоолойд нь хоёр удаа дуу гарсны дараа бие нь хүчтэйгээр унав.
A direct thrust to the heart; the other couldn’t possibly survive.
[Санхүүжилтийн зорилт биелэв. Ян Чиан 1000N ашгаа санаачлан эргүүлэн татлаа.]
King Li turned his head inch by inch, his dim eyes gazing at the cold, ruthless youth behind him. After two gurgling sounds from his throat, his body crashed to the ground.
[Бусад хөрөнгө оруулагчид 4000N ашгаа санаачлан эргүүлэн татлаа.]
[Financing target met; Yang Qian actively recouped 1000N in profit.]
[Би ургац хураав. Энэ үнэхээр урт удаан он жилүүд байна.]
[Other investors actively recouped 4000N in profit.]
[Би ногдол ашиг тараалаа.]
[I’ve reaped my gains—what a long, drawn-out era it’s been.]
Ян Зицангийн гарт байгаа илдний ир дахин улаан туяагаар гэрэлтэв.
[I’ve distributed dividends.]
Тэр алхам алхмаар урагш явахад Ю Чэнийг түшиж буй тэр хэдэн хүн айснаасаа байнга ухарч байв.
On Yang Zicang’s blade, a crimson gleam flickered anew.
“Ах аа, Ян ах аа, бид буруу байлаа.”
He stepped forward, and those propping up Yu Chen recoiled in terror.
Энэ бол Ли Вангийн шуурга мэт дайралтаас ямар ч гэмтэлгүй гарсан эр.
“Brother, Brother Yang, we were wrong.”
Мөн түүний Chronos нь тааварлашгүй их байв.
This was the man who could weather King Li’s storm-like assault unscathed.
“Та нар хэн бэ? За, багаа битгий тай.”
Moreover, his Chronos was unfathomably greater.
Энэ үгийг сонсоод тэд харин ч галзуурсан мэт бүх биеэ ороож, халуунд хөөсөрсөн хувцсаа тайлж эхлэв.
“Who are you people? Never mind, don’t remove your masks.”
Тэд яаран багаа тайлж, бие хүнээ ил гарган, ингэснээр амиа аврах гэж найдав.
At these words, the men tore frantically at the sweltering, blister-inducing garments that wrapped them head to toe.
Тэд төв байрны хориг хүчинтэй хэвээр байгаасай гэж гуйв.
Their masks ripped off in haste, they scrambled to reveal their identities, hoping to cling to life.
“Би чамд Chronos-оо өгье. Биднийг битгий ал.”
They prayed that the franchise’s inviolable prohibition still held.
“Зицан ах аа, Зицан өвөө ээ, та битгий, битгий цааш ирээрэй.”
“I’ll give you my Chronos—I beg you, don’t kill us.”
Хоёр хүн бүр газар сөхөрч, гараа зангидан гуйв. Тэд бүгд амьд үлдэхийг хүсэж байв.
“Brother Zicang, Grandpa Zicang, please—please, don’t come any closer.”
Энэ үед холын ан цав аль хэдийн алга болсон байв. Гарсан тэр хүн үнэхээр давтамжийн бороор энэ газрыг хаасан байна.
Two of them even knelt on the spot, clasping their fists in plea—they desperately wanted to live.
Эдгээр хэдэн хүн зугтаж чадна гэж найдахаа больсон. Тэр илдэн дээрх улаан туяаг харахгүй байна уу.
At this moment, the rift in the distance had already vanished; the one who had escaped must have used FreqCrystal to seal this place off.
Эдгээр хүмүүсийн царайг хараад Ян Зицангийн дотор хэдэн ширхэг уур хилэн босов: “Та нар байсан юм уу.”
These few no longer harbored any illusion of escaping—did they not see the crimson glint on that sword?
Талбай дээр тэр С зэрэглэлийн огтлолцлын орон зайг түрүүлж олсон хүмүүс!
Seeing their faces, Yang Zicang felt a surge of indignation rise within him: “So it’s you.”
“Ах аа, би дөрвөн зуун жилийн Chronos-той. Манай бүх багт гурван мянга гаруй жилийн Chronos үлдсэн. Бид бүгдийг нь танд өгнө. Үнэн.”
The very people who had first discovered that C-class Crosspace in the square!
Тэдний нэг залуу чичирхийлэн хэлэв.
“Brother, I have four hundred years of Chronos, and our entire team still has nearly three thousand years left. We’ll give you all of it—truly.”
[Ю Чэнь Chronos-ийн хөрөнгө оруулалт авахыг хүсэж байна.]
One of the young men stammered, trembling.
Хоёр гараа алдсан түүний цээжнээс гэрэл гарч, сул харцаар Ян Зицангийн царай руу харав.
[Yu Chen wanted to acquire the Chronos Investment.]
“Надад… бага зэрэг хөрөнгө оруулалт өг. Би, бүгдийг… буцаан ашиг болгон танд өгнө…”
With his hands gone, a glow flickered from his chest as his weakened gaze fell upon Yang Zicang’s face.
Тэр сул дуугаар хэлэв. Бусад хэдэн хүн бүгд найдвар дүүрэн түүн рүү харав.
“Give me… a bit of Investment, and I’ll… pay back all the… interest…”
“Тэгвэл…”
He spoke feebly, while the others looked at him with eager anticipation.
Ян Зицан хөдлөхөд бэлэн байв. Тэр Moxel-ийн санхүүжилтийг цуцалж, нөгөө талд Chronos-оо оруулахаар байтал, ард холгүй газраас гэнэт дуу гарав.
“In that case…”
“Битгий!”
Yang Zicang was moved. He was about to dissolve Moxel’s financing and invest his own Chronos into the man, when suddenly, a voice rang out from not far behind.
Ян Зицан харвал тэр овоо цус махан доороос удаан хөдөлгөөнөөр нэг хүний дүрс мөлхөн гарч ирэв.
“Don’t!”
“Чи үхээгүй байсан юм уу!” Ян Зицан, Лян Ши маш их баярлав.
Yang Zicang looked over—beneath that heap of flesh and blood, a figure slowly crawled out.
“Көө көө, үнэхээр өмхий юм. Би шар ус хүртэл бөөлжих шахлаа. Өө~”
“You’re not dead!” Yang Zicang and Liang Xi were overjoyed.
Луо Бинь амаа арчив: “Чи Ли Ванг алсан юм уу. Тэр хэдэн мянган жилийн Chronos-той байх ёстой. Чи тэдний Chronos-ийг битгий, битгий ав. Болгоомжил, алга болно.”
“Cough, cough—damn, this stinks. I’m about to barf up my gallbladder. Ugh~”
Алга болно!
Robin Lo wiped his mouth and said, “You actually killed King Li. He must have had several thousand Chronos. You must never—never take their Chronos. Be careful, or you’ll disappear.”
Ян Зицангийн нуруугаар цахилгаан гүйдэл мэт мэдрэмж гүйв.
Disappear!
Тэр Жао Анлунг санав.
A tingle like an electric current shot down Yang Zicang’s spine.
Эдгээр новшнууд ийм бодолтой байсан гэж үү!
He thought of Zhao Anlong.
“Ян ах аа, амь өршөөгөөрэй. Бид алга болох эсэх талаар огт мэдэхгүй.” гэж хэдэн хүн орилов.
So these bastards had been playing this game!
“Лян Ши.”
“Brother Yang, spare us, we really have no idea about this disappearing nonsense.” The group cried out.
“Тий ээ, ах аа.” Лян Ши хурдхан шатнаас гүйн буув.
“Liang Xi.”
“Энэ залууд нэг өдрийн хөрөнгө оруулалт хий.”
“Yeah, bro.” Liang Xi hurried down the stairs.
“Өө.” Лян Ши дуулгавартайгаар хоёр гараа алдсан Ю Чэнд 1R хөрөнгө орууллаа.
“Give this guy an Invest of one day.”
[Би илүүдэл өгөөж авлаа.]
“Oh.” Liang Xi obediently Invested 1R into Yu Chen, who had broken both arms.
Сэтгэл доторх хариу дууг сонсоод Лян Ши маш их догдолж, бүх бие нь хоржигнон, бараг л газар дээрээ баярлан хашхирч шахав.
[I have received a huge rebate.]
Гэхдээ тэр хурдан өөрийн галзуу баяраа дарж, чичирхийлсэн дуугаар тогтвортой байхыг хичээн:
Hearing the voice resound in his mind, Liang Xi was so thrilled that his entire body tingled, and he nearly let out a cheer on the spot.
“Ах аа, ах аа, тэд надад гурван мянга, зургаа зургаан зуу гаруй, тавь…”
But he quickly reined in his ecstasy and struggled to keep his trembling voice calm as he said:
“Маш сайн. Гэхдээ миний буу яаж гурван мянга гаруй Chronos-ийн үнэтэй байх билээ. Танай хүмүүс түүнийг дээрэмдсэн. Хэл, тэр хэн бэ!”
“Bro, bro, they gave me three thousand, six hundred and fifty…something…”
“Тэр манай хүн биш ээ.”
“Good. But how could my gun be worth only three thousand and something Chronos? One of your men stole it—speak, who was it!”
Одоо бүгд багаа тайлсан тул дутуу байгаа тэр хүн ямар хүн болохыг тодорхой мэдэж байв.
“He isn’t one of us.”
Цао Маодянь уйлах шахав. Тэр хажуугийн залуугийн үсийг зулгаан:
By now, everyone had pulled off their masks, so they were very clear on just what kind of scumbag that missing person was.
“Новш, яг энэ тэнэг чиний өгсөн санаа. Хүн орж ирснийг ч мэдээгүй.”
Cao Maodian was on the verge of tears as he yanked the young man next to him by the hair:
Хэдүүлээ бие бие рүү буруугаа тохож, хоёр хүн өөрсдөө юу ч мэдэхгүй, тоо гүйцээхээр татагдсан гэж мэдэгдэв.
“Fuck, it was your idiot idea that let someone sneak in without anyone noticing.”
Ян Зицан толгой сэгсрэн, улаан туяатай илдээрээ энэ бүлэг рүү заав.
Several of them were passing the blame, and two even claimed they knew nothing, having only been dragged in to make up the numbers.
“Та нар, таран, хүн бүр энэ театрын нэг огтлолцлын дүр зургийг сонгон ороорой.”
Yang Zicang shook his head, pointing his crimson-glowing sword at the group.
“Битгий ээ, ах аа.”
“You all, spread out. Each of you pick one of this theater’s intersecting scenes and go in.”
Хэдүүлээ гаслав.
“No way, bro.”
“Хурдан!” Тэр урд сөхөрч буй нэг хүний толгойг өшиглөн газар унагав.
The group wailed in despair.
Тэр хүн айснаасаа мөлхөн өнхөрч, анивчиж буй, удахгүй алга болох огтлолцлын дүр зураг руу оров.
“Hurry up!” He kicked one of the kneeling men in the head, sending him sprawling to the ground.
Түүнийг орсны дараа хоёр гурван минут өнгөрсний дараа энэ анхнаасаа аль хэдийн алга болох байсан дүр зураг аажмаар өөр газар болж хувирав.
Terrified, the man scrambled on all fours into a flickering, vanishing intersecting scene before it could fully disappear.
“Амьд үлдэж чадах эсэх нь та нарын биднийг энэ орон зайг тогтворжуулах хүртэл тэсвэрлэх эсэхээс шалтгаална. Нүглээ наманчил. Дараагийнх.”
After he entered, only two or three minutes later, the scene—which should have long since vanished—slowly morphed into another terrain.
Ю Чэнээс бусад бүгд гунигтай царайгаар нэг огтлолцлын дүр зургийг сонгон оров.
“Whether you live or die depends on whether you can hold on until we stabilize this space. Go atone for your sins. Next.”
Эцэст нь зөвхөн Ю Чэнь үлдэхэд Ян Зицан хүйтнээр инээмсэглэн түүнийг өргөв.
Except for Yu Chen, every single person entered an intersecting scene with a grim expression.
“Аа, царайлаг залуу, би аль хэдийн тахир дутуу болсон.”
When only Yu Chen was left, Yang Zicang sneered and hoisted him up.
“Чи ямар нэгэн нууц аргатай эсэхийг хэн мэдэх билээ.”
“Ah, handsome, I’m already crippled.”
Ян Зицан түүнийг анивчиж буй нэг огтлолцол руу шидэв. Дотор нь хоёр буга согоо үсрэн харайлдаж байв.
“Who knows if you have some trick up your sleeve.”
Хэрэв зүгээр л жирийн буга байсан бол зүгээр. Гэхдээ эндхийн буга согоонууд бүгд хүндийн өргөлтийн аваргад бэлтгэгдсэн мэт, бүр нэг бүрийн булчин нь боксын аваргын хоёр толгойн булчинтай зүйрлэмээр.
Yang Zicang threw him into a flickering intersecting landscape, where two sika deer were leaping about in panic.
Хэн нэгэн шидэгдэн орж ирснийг хараад тэд толгойгоо доошлуулан мөргөн гүйж, Ю Чэнийг орилуулан мөргөв.
If they were just ordinary deer, it would be fine, but these sika deer here all seem like they’ve been trained by a weightlifting champion—every single one has muscles that rival a boxing king’s biceps.
Луо Бинь хүртэл үс нь босох шиг болов.
Seeing someone thrown in, they lowered their heads and charged, ramming Yu Chen so hard he yelped in pain.
Энэ Ян Зицан энгийн үед юу ч биш юм шиг харагддаг ч ийм үед маш хэрцгий. Гэхдээ тэр даруйдаа өмхий үнэртэж бөөлжих шахсан тул яаралтай устай дүр зураг руу гүйж, ус авчран шалыг угаав.
Robin Lo was so horrified his hair stood on end.
Бүгд энэ С зэрэглэлийн огтлолцол дотор алга болсны дараа Ян Зицан нүдээ өргөн хоосон газар луу:
This Yang Zicang usually seemed nothing special, but at times like this, he was so cold-blooded. Yet soon, he was retching from his own stench, so he hurriedly ran into a water-filled scene and scooped water out to wash the ground.
“Та нарын хүссэнээр миний Chronos-ийн дайны зэвсэг өгөгдлөө. Цаашид намайг битгий зовоо.”
Once everyone had vanished into this C-level intersecting realm, Yang Zicang lifted his head and spoke into the void,
Ногдол ашиг тараагдаж дуусахад сэтгэлийн холбоо тархсан зэрэгцээ гадаад ертөнц аль хэдийн эмх замбараагүй болсон байв.
“As you wish, my Chronos battle armor has been handed over. Don’t bother me anymore.”
Лян Ши догдлон түүн рүү харав: “Ах аа. Ийм их Chronos, би яах ёстой вэ?”
The spoils were divided, and as the psychic link dissipated, the outside world was already in chaos like a boiling pot.
“Чи бутархайг нь надад өг. Үлдсэн гурван мянган жилийг чи хадгал. Хэрэв тэдний огтлолцлын дүр зураг дахин гарч, хэн нэгэн гарч ирвэл чи даван туулахад хэрэг болно.”
Liang Xi excitedly looked at him, “Bro, with so much Chronos, what should I do?”
Лян Ши тохиромжгүй зүйлийг сонсов.
“Just give me the spare chump change. Keep the remaining three thousand years for yourself. In case their intersecting realms appear, and someone comes out, you’ll have something to handle them.”
“Зицан ах аа, чи юу хийх гээд байгаа юм бэ?”
Liang Xi sensed something off.
“Би сайн амраад, нэг нойрсох хэрэгтэй.”
“ZiCang, bro, what are you planning?”
“Тийм юм уу.” Лян Ши тайвширлаа.
“I need a good rest—just going for a nap.”
Ажлаа дуусгасан Ян Зицан мөрөөдлийн ертөнцөд орох бэлтгэлээр нэг жижиг өрөө олов.
“Oh, is that so?” Liang Xi breathed a sigh of relief.
Тэр түүж авсан хагд өвсөөр хийсэн энгийн өвсөн дэвсгэр дээр хэвтэв. Хажууд нь түр хугацаанд хэрэггүй нум сум зэрэг хэрэгслүүд байв.
Having finished his preparations, Yang Zicang found a small room to ready himself for entry into the dream world.
Цээжин дэх Moxel-д агуулагдаж буй тэр Шуудангийн тэмдэг болон ойролцоогоор дөрвөн мянга хоёр зуун жилийн Chronos-ийг мэдрэв. Ийм урт удаан хугацаа, мөрөөдлийн ертөнцөд үрэхэд хангалттай байх.
He lay down on a makeshift mat woven from dried grass he had gathered, with his bow and other equipment, which were temporarily unnecessary, placed beside him.
“Лян Ши, би хэр удаан унтахаа мэдэхгүй байна. Тэдний байгаа огтлолцлын дүр зураг дахин гарч ирсний дараа тэд асуудал үүсгэхгүй л бол зүгээр. Гэхдээ ямар нэгэн хөдөлгөөн гарвал чи тэднийг шийд.”
Feeling the postal emblem within the Moxel on his chest, along with roughly four thousand two hundred years’ worth of Chronos. Such an expanse of time ought to be more than enough to squander in the dream world.
Ян Зицангийн өнгө аяс урьд өмнө хэзээ ч байгаагүйгээр хатуу, хүйтэн, алах санаагаар дүүрэн байв.
“Liang Xi, I have no idea how long I’ll be asleep. Once those guys in the intersecting scenes show up again, if they don’t cause trouble, let them be. But if they make a move, you take care of them.”
Лян Ши тэнэг биш. Тэр ямар нэг зүйл тохиромжгүй байгааг мэдэрлээ. Толгой дохин, Лян Ши эргэлзсэн ч асуув:
Yang Zicang’s tone had never been so stern and cold, brimming with murderous intent.
“Ах аа, та хаа нэгтээ гэмтсэн үү?”
Liang Xi was no fool; he naturally sensed that something was amiss. After nodding, he hesitated for a moment before asking:
“Үгүй ээ, санаа зоволтгүй. Мөн, огтлолцол аль болох удаан тогтворжих хэрэгтэй. Луо Бинд хэл, намайг битгий зовоо, бүгдийг сэрсний дараа.”
“Bro, are you hurt somewhere?”
“Өө, за. Түүнийг ирэхэд би хэлнэ.”
“No, don’t worry. Also, the slower the interlaced scene stabilizes, the better. Tell Luo Bin not to disturb me—wait until I wake up for everything.”
Лян Ши хаалгаа хаан гарч одов. Ян Зицан хурууны үзүүрээр шуудангийн маркны хэмжээтэй дөрвөлжин мөнгөн цагаан гэрлийн шугаман хүрээ гаргав. Энэ бол Шуудангийн тэмдэг.
“Oh, okay. I’ll tell him as soon as he gets back.”
[Би, агуу Дөрвөлжин, сэтгэлийн бодлоо хаашаа шуудангаар явуулахыг хүсэж байна вэ?]
Liang Xi closed the door and left. On the tip of Yang Zicang’s finger materialized a square, silver-white frame of light, the size of a postage stamp—this was the mail emblem.
“Надад жадны техник дутагдаж байна.” гэж Ян Зицан бодов.
[I, the great Quad, where do you wish to mail your thoughts?]
Ли Вангийн дайралт түүнд мэргэжлийн боксчин жирийн хүнээс ямар ялгаатай болохыг гүнзгий ойлгуулсан.
“I lack marksmanship,” Yang Zicang thought.
Энэ нь багадаа зодолдохтой адилгүй. Хэрэв Moxel-ийн тусламжгүй бол нөгөө тал ганцхан цохилтоор өөрийг нь унагаж чадна.
King Li’s attack made him profoundly realize the difference between a professional boxer and an ordinary person.
Тиймээс тулааны техникийг олж авах нь хамгийн яаралтай зүйл. Гэхдээ үнэхээр энэ үнэт Шуудангийн тэмдгээр тэр зүйлийг авах нь том хутгаар тахиа нядлахтай адил санагдав.
This was nothing like the childhood brawls; without Moxel’s help, a single punch from the opponent would have put him down.
Шуудангийн тэмдэг илүү том үнэ цэнэтэй байх ёстой.
Therefore, acquiring combat skills was an urgent priority, yet using this precious Emblem to exchange for such a thing made Yang Zicang feel like using a meat cleaver to kill a chicken.
“Надад тэдгээр хүчтэй Инкубусуудтай тэмцэх чадвар дутагдаж байна. Зөвхөн тулааны техникээ хөгжүүлэх нь намайг энд тогтоход хангалтгүй.”
The Emblem should hold far greater value.
Шуудангийн тэмдэг ийм үнэтэй бол түүгээр илүү хүчтэй хүчийг олж авах боломжтой байх ёстой.
“I also lack the ability to deal with those powerful nightmares. Merely honing my combat skills won’t allow me to stand firm here.”
Leave a Reply